ECLI:NL:RBDHA:2026:28244

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De rechtbank heeft het beroep, samen met de zaak NL26.27546, op 1 september 2026 op zitting behandeld Hieraan heeft de gemachtigde van de minister deelgenomen. Eiser en zijn gemachtigde hebben zich voorafgaand aan de zitting afgemeld.

De rechtbank heeft de zaak van eiser gelijktijdig met de zaak van zijn partner (NL26.27543) op de zitting behandeld, maar de zaken zijn niet gevoegd behandeld.

De minister vindt de nationaliteit en herkomst van eiser geloofwaardig. De identiteit van eiser en de gestelde problemen met de autoriteiten vanwege zijn religie en met zijn ex-vrouw acht de minister niet geloofwaardig. Volgens de minister heeft eiser zijn relaas niet voldoende onderbouwd met objectieve documenten en heeft hij daar, voor wat betreft zijn identiteit, geen bevredigende verklaring voor gegeven. Daarnaast vormen de verklaringen van eiser geen samenhangend en aannemelijk geheel, zodat niet is voldaan aan artikel 31, zesde lid, aanhef en onder c van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Daarbij heeft de minister eiser tegengeworpen dat hij wisselend, tegenstrijdig en summier heeft verklaard over de gestelde detentie vanwege zijn sjiitische geloofsovertuiging en de gestelde problemen met zijn ex-vrouw. Ook werpt de minister eiser tegen dat hij zijn asielaanvraag niet zo snel mogelijk heeft ingediend (artikel 31, zesde lid, aanhef en onder d van de Vw 2000) en stelt de minister zich, mede gelet op het feit dat eiser voorafgaand aan zijn asielaanvraag meermaals heeft verklaard geen problemen te hebben gehad in Oezbekistan, op het standpunt dat eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd (artikel 31, zesde lid, aanhef en onder e, van de Vw 2000). Verder heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat eiser niet kan worden aangemerkt als vluchteling. Het enkele feit dat eiser uit Oezbekistan afkomstig is, is daarvoor onvoldoende. Daarom loopt eiser volgens de minister bij terugkeer naar Oezbekistan ook geen reëel risico op ernstige schade. Omdat eiser volgens de minister kennelijk inconsequente, tegenstrijdige en valse verklaringen heeft afgelegd, zijn asielaanvraag niet onmiddellijk heeft ingediend, terwijl hij al meerdere jaren in Nederland verbleef en valse informatie heeft gegeven over zijn identiteit, heeft de minister de asielaanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond.¹

De rechtbank volgt eiser hierin niet. Het asielrelaas van eiser staat los van dat van zijn partner die stelt uit Oezbekistan te zijn vertrokken vanwege problemen met haar ex-partner. Dat beiden uit Oezbekistan komen en het sjiitische geloof aanhangen maakt dit, anders dan eiser stelt, niet anders nu dit niet zonder meer maakt dat de asielrelazen in elkaar grijpen en elkaar versterken. De minister heeft de asielaanvraag van eiser op zijn eigen individuele merites beoordeeld. Dat de rechtsgevolgen van de besluiten van eiser en zijn partner op elkaar zijn afgestemd maakt dit niet anders. Dit ziet immers niet op de inhoud van de geloofwaardigheidsbeoordeling. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding voor het oordeel dat de minister de aanvraag van eiser vanwege de gestelde samenhang met de aanvraag van zijn partner niet zorgvuldig heeft kunnen beoordelen. Deze beroepsgrond slaagt niet.

De rechtbank volgt eiser hierin niet. Uit het MedTadvies² blijkt niet dat eiser klachten had die van invloed waren op zijn vermogen om het nader gehoor af te leggen. Wel blijkt daaruit dat eiser moeite heeft met lezen en schrijven³. Eiser heeft echter niet geconcretiseerd of onderbouwd hoe zijn persoonlijke en medische omstandigheden van invloed zijn geweest op zijn verklaringen. Daarbij is van belang dat eiser tijdens het nader gehoor heeft verklaard dat hij lichamelijk en geestelijk in staat was het gehoor af te leggen en dat er niets anders was waarmee rekening moest worden gehouden.⁴ Tijdens het gehoor is bovendien meerdere keren gevraagd hoe het met eiser ging. Aan het einde heeft eiser verklaard dat hij moe was en honger had, maar niet dat hij niet meer in staat was om te verklaren.⁵ De rechtbank ziet daarom geen aanleiding om de door eiser genoemde omstandigheden van invloed te achten op de betrouwbaarheid van zijn verklaringen. De minister mocht deze verklaringen dan ook bij de beoordeling betrekken. Daarbij is van belang dat de aan eiser tegengeworpen verschillen niet uitsluitend betrekking hebben op kleine onduidelijkheden of detailverschillen, maar op verklaringen over essentiële onderdelen van zijn asielrelaas. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat zijn persoonlijke omstandigheden eraan in de weg stonden hierover consistent en voldoende duidelijk te verklaren. Deze beroepsgrond slaagt niet.

De rechtbank komt tot het oordeel dat het bestreden besluit zorgvuldig is voorbereid.

8. De minister heeft op de zitting de tegenwerping dat de identiteit van eiser niet geloofwaardig is, laten vallen. De rechtbank zal daarom bij de verdere beoordeling uitgaan van de geloofwaardigheid van de identiteit van eiser. Omdat dit voor de beoordeling van de geloofwaardigheid van de overige asielmotieven en de zwaarwegendheid geen verschil maakt ziet de rechtbank geen aanleiding om hier nadere gevolgen aan te verbinden.

9. De rechtbank stelt voorop dat zij, gelet op het arrest van het Hof van Justitie in Ebilum , het standpunt over de geloofwaardigheid van de door een betrokkene afgelegde verklaringen voortaan zonder enige terughoudendheid zal beoordelen. Het Hof heeft namelijk geoordeeld dat de asielrechter een volledig onderzoek moet verrichten van de relevante feitelijke elementen. De rechtbank beoordeelt daarom zelfstandig of de verklaringen van eiser geloofwaardig zijn en zal daarbij niet langer de terughoudende maatstaf hanteren of de minister zich ‘niet ten onrechte’ op zijn standpunt heeft gesteld.

10. Eiser voert aan dat de minister een te strenge geloofwaardigheidsmaatstaf heeft toegepast. Volgens eiser legt de minister te veel nadruk op het ontbreken van documenten, vermeende inconsistenties en detailverschillen en is de nieuwe geloofwaardigheidsbeoordeling mogelijk in strijd met het Unierecht. Daarbij verwijst eiser naar de prejudiciële vragen van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Roermond, over de verenigbaarheid van de gewijzigde geloofwaardigheidsbeoordeling met het Unierecht.⁶

Deze beroepsgrond slaagt niet. Uit het bestreden besluit blijkt dat de minister bij de beoordeling van de geloofwaardigheid WI 2024/6 heeft toegepast. De rechtbank stelt vast dat de minister daarbij niet alleen heeft gekeken naar het ontbreken van documenten, inconsistenties en detailverschillen, maar een integrale beoordeling heeft gemaakt. De rechtbank verwijst naar de uitspraken van de meervoudige kamer van deze rechtbank en zittingsplaats van 25 juni 2025 en 8 september 2025.⁷ Daarin is geoordeeld dat WI 2024/6, zoals de minister deze toepast, niet in strijd is met het Unierecht. De rechtbank ziet in hetgeen eiser heeft aangevoerd geen aanleiding daar anders over te oordelen. De minister hoefde daarom de beantwoording van de prejudiciële vragen niet af te wachten.

De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van eiser over zijn gestelde detentie vanwege zijn sjiitische geloofsovertuiging geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. Anders dan eiser stelt heeft hij niet consistent verklaard over zijn gestelde problemen vanwege deze sjiitische geloofsovertuiging. Zo heeft eiser weliswaar verklaard dat hij van 2006 tot 2008 heeft vastgezeten vanwege valse beschuldigingen, maar hij heeft ook verklaard dat dit het gevolg is geweest van een vechtpartij⁹. Bovendien blijkt volgens eiser uit de overgelegde stukken, namelijk het bewijs van vrijlating, niet dat de detentie verband hield met zijn religieuze overtuiging. De door eiser aangehaalde landeninformatie leidt niet tot een ander oordeel. Uit deze informatie blijkt weliswaar dat in Oezbekistan sprake is van beperkingen van de religieuze vrijheid, toezicht op religieuze groepen en druk op religieuze minderheden, maar daaruit volgt niet dat eiser vanwege zijn sjiitische geloofsovertuiging is gedetineerd. De landeninformatie bevat geen concrete aanwijzingen voor de persoonlijke situatie van eiser en biedt daarom geen steun voor zijn verklaring dat hij vanwege zijn religie onder valse voorwendselen is gedetineerd. De rechtbank merkt daarbij op dat de minister bij de beoordeling van de gestelde problemen vanwege zijn sjiitische geloofsovertuiging niet enkel heeft gekeken naar de detentie in de periode van 2006 tot 2008. De minister heeft eiser ook terecht tegengeworpen dat zijn verklaringen over de ondervragingen die daarna door de politie zouden hebben plaatsgevonden vaag en summier zijn. Daarnaast heeft de minister terecht belang gehecht aan het feit dat eiser in 2016 naar Oezbekistan is teruggekeerd zonder te worden opgepakt en dat hij de conclusie dat hij wordt gezocht door de Oezbeekse autoriteiten enkel baseert op het feit dat hij eerder in detentie heeft gezeten zonder hier verdere concrete aanknopingspunten voor te hebben. Al deze tegenwerpingen heeft eiser in beroep niet bestreden.

De rechtbank is van oordeel dat de minister het gebruik van de valse Bulgaarse identiteitskaart bij de geloofwaardigheidsbeoordeling heeft mogen betrekken. Eiser heeft eerder op 22 augustus 2023 tijdens een gehoor bij de Directie regulier verblijf en Nederlanderschap verklaard dat hij de Bulgaarse nationaliteit bezit en dat hij deze sinds 2018 heeft. Ter onderbouwing daarvan heeft hij een Bulgaarse identiteitskaart overgelegd. Uit onderzoek van de Koninklijke Marechaussee is op 22 augustus 2023 gebleken dat deze identiteitskaart vals is. Eiser is hierover tijdens het gehoor van 22 augustus 2023 bij de Directie Regulier Verblijf en Nederlanderschap van de IND geïnformeerd. Hij heeft toen verklaard niet te weten hoe dit kan, omdat hij zelfs in Bulgarije is geweest om vingerafdrukken af te geven Dat de minister de tegenwerping over de geloofwaardigheid van eisers identiteit in deze procedure op zitting heeft laten vallen, maakt niet dat deze eerdere verstrekking van onjuiste gegevens niet aan eiser kan worden tegengeworpen. Anders dan eiser betoogt, heeft de minister zijn standpunt dat eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd niet uitsluitend op deze identiteitskaart gebaseerd. Uit het bestreden besluit blijkt dat de minister het gehele relaas heeft beoordeeld en daarbij ook de overige verklaringen en omstandigheden heeft betrokken. Bij de vaststelling dat eiser in grote lijnen niet geloofwaardig is, heeft de minister ook betrokken dat eiser meerdere jaren in Nederland heeft gewoond (sinds 2016) zonder asiel aan te vragen, hij voor het nader gehoor meerdere keren heeft verklaard geen problemen te hebben gehad in Oezbekistan en dat hij in 2016 weer terug is gekeerd naar Oezbekistan en in 2017 weer is teruggekeerd naar Nederland. De rechtbank ziet daarom geen grond voor het oordeel dat de minister vanuit een algemene ongeloofwaardigheidsconclusie naar het gehele relaas van eiser heeft gekeken.

Dit betoog slaagt niet. De minister heeft de gestelde problemen met de ex-echtgenote vanwege het alimentatiegeschil terecht ongeloofwaardig geacht. Eiser heeft de aan deze beoordeling ten grondslag gelegde tegenwerpingen in beroep niet afzonderlijk bestreden. Dat eiser stelt dat deze problemen moeten worden bezien in samenhang met zijn sjiitische geloofsovertuiging, leidt niet tot een ander oordeel. De rechtbank heeft hiervoor geoordeeld dat ook de gestelde problemen met de autoriteiten vanwege zijn sjiitische geloofsovertuiging niet geloofwaardig zijn. De gestelde samenhang tussen beide problemen kan daarom niet tot een andere beoordeling leiden.

14. De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot het oordeel dat de minister de gestelde problemen van eiser met de autoriteiten vanwege zijn religieuze overtuiging en met zijn ex-echtgenote terecht niet geloofwaardig heeft geacht. De beroepsgronden over de geloofwaardigheidsbeoordeling slagen daarom niet.

15. Eiser betoogt dat de minister onvoldoende heeft onderzocht of hij bij terugkeer naar Oezbekistan een reëel risico loopt op ernstige schade. Volgens eiser heeft de minister onvoldoende rekening gehouden met zijn sjiitische achtergrond en de gezamenlijke risico’s van hem en zijn partner bij terugkeer. Eiser en zijn partner behoren beiden tot de sjiitische minderheid, zijn in Nederland met elkaar gehuwd en hun gestelde problemen hangen nauw met elkaar samen. Daarbij wijst eiser op landeninformatie over onder meer willekeurige detentie, mensenrechtenschendingen en de positie van religieuze minderheden in Oezbekistan.¹⁰ Onder verwijzing naar het Adrar-arrest¹¹ betoogt eiser dat de minister gehouden is zelfstandig en concreet te beoordelen of terugkeer leidt tot een reëel risico op een behandeling in strijd met het beginsel van non-refoulement.

Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.