ECLI:NL:RBAMS:2026:10109

De rechtbank acht niet bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de in zaak B ten laste gelegde woninginbraak en overweegt hiertoe als volgt.

[slachtoffer 1] heeft aangifte gedaan van diefstal van juwelen uit haar woning op 1 februari 2025 in [plaats] . Op basis van het dossier kan niet worden vastgesteld hoe de daders naar binnen zijn gegaan. [slachtoffer 1] heeft verklaard dat zij en haar man de deur achter zich dicht hebben getrokken zonder de cilinder op slot te doen en er zijn geen braaksporen aangetroffen. De vraag is of kan worden vastgesteld dat verdachte betrokken is geweest bij de diefstal van de juwelenkist (met inhoud). Er zijn camerabeelden beschikbaar waarop twee personen zijn te zien die de hal van het appartementencomplex betreden en hierbij hun hand/arm voor het gezicht houden waardoor zij niet goed zichtbaar zijn. Deze personen lopen gelijk de trap op en komen ongeveer een kwartier later weer de trap aflopen, waarbij één van hen een zwarte koffer in zijn hand heeft. De andere persoon opent de toegangsdeur en draait op dat moment zijn gezicht naar de camera.

Naar het oordeel van de rechtbank zijn de camerabeelden voldoende duidelijk om een herkenning op te kunnen baseren. Het dossier bevat echter maar één herkenning van verdachte door een verbalisant. Deze herkenning is niet gebaseerd op de bewegende beelden, maar op basis van een aantal foto’s daarvan. Volgens de verbalisant kent hij verdachte slechts van diverse briefings en aandachtsvestigingen waarbij verder niet wordt genoemd hoe vaak en onder welke omstandigheden deze verbalisant kennis heeft genomen van de uiterlijke kenmerken van verdachte. De verbalisant heeft verdachte dus niet in het echt gezien, bijvoorbeeld tijdens een aanhouding of het afnemen van een verhoor. Daarbij heeft de verbalisant geen onderscheidende persoonskenmerken beschreven, maar slechts algemene persoonskenmerken (“profiel, oogopslag, neus, mond, haardracht en kin”). Het dossier bevat nog drie herkenningen van verdachte door drie anonieme tipgevers die melding hebben gemaakt naar aanleiding van het televisieprogramma Opsporing Verzocht. Gelet op het bepaalde in artikel 344a, lid 1 Wetboek van Strafvordering mag een bewezenverklaring niet uitsluitend of in beslissende mate steunen op anonieme getuigenverklaringen. De herkenningen kunnen dan ook niet dienen als belangrijk steunbewijs. Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat, bij het ontbreken van ander bewijs uit andere, niet-anonieme bronnen, niet kan worden bewezen dat verdachte degene is die te zien is op de camerabeelden. Verdachte dient te worden vrijgesproken van het in zaak B ten laste gelegde.

De rechtbank acht bewezen dat verdachte zijn levensgezel [slachtoffer 2] heeft mishandeld en overweegt hiertoe als volgt.

Een medewerkster van hotel [naam hotel] gelegen aan het [adres] hoorde op 24 juni 2025 omstreeks 19:00 uur een vrouw (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 2] ) schreeuwen. Zij zag op de camerabeelden dat er een man uit kamer 21 kwam en dat - kort nadat hij de trap nam - [slachtoffer 2] opnieuw begon te gillen en te huilen. Zij hoorde ook dat [slachtoffer 2] zei dat ze pijn had. Hierop is de medewerkster naar de betreffende hotelkamer gegaan en zij zag dat [slachtoffer 2] aan het huilen was en hoorde haar zeggen dat ze pijn had. [slachtoffer 2] wees naar haar rechterzij, waar de medewerkster een snee van 10 centimeter zag, en zij gaf aan dat haar vriend dit had gedaan. Vervolgens is de politie ter plaatse gekomen. Bij het openen van de deur van de hotelkamer zagen zij dat [slachtoffer 2] haar rechterhand op haar zij hield en dat zij voorovergebogen liep. [slachtoffer 2] verklaarde dat zij veel pijn had in haar zij en de politie zag een snee in haar zij en dat eromheen een grote bloeduitstorting ontstond. De politie zag dat de wond vers was. [slachtoffer 2] verklaarde dat zij ruzie heeft gehad met haar man en dat hij haar heeft geduwd waardoor zij tegen de hoek van de glazen tafel is aangekomen. Ter zitting heeft verdachte verklaard dat er geen glazen tafel in de hotelkamer stond en dat hij [slachtoffer 2] alleen opzij heeft geduwd, omdat hij de hotelkamer wilde verlaten, maar zij dat niet wilde. Zij zou hierbij niet gevallen zijn. Naar het oordeel van de rechtbank is deze verklaring, gelet op de camerabeelden, ongeloofwaardig. Op de beelden is wel degelijk een glazen tafel te zien zoals [slachtoffer 2] heeft verklaard. Daarnaast is te horen en te zien dat, kort nadat verdachte de hotelkamer verlaat, [slachtoffer 2] schreeuwt en tegelijkertijd naar haar rechterzij grijpt waar de politie kort erna een verse wond heeft waargenomen. Op grond van de verklaring van de medewerkster van het hotel, de bevindingen van de politie inhoudende de verklaring van [slachtoffer 2] en het waargenomen recente letsel bij [slachtoffer 2] , de verklaring van verdachte zelf en de camerabeelden acht de rechtbank bewezen dat verdachte [slachtoffer 2] heeft mishandeld door haar te duwen waardoor zij op/tegen de hoek van een glazen tafel is gevallen. De rechtbank acht ook bewezen dat verdachte de mishandeling heeft begaan tegen zijn levensgezel. Volgens vaste jurisprudentie is hiervoor vereist dat sprake is van twee meerderjarigen die, anders dan als elkaars echtgenoot, met elkaar een nauwe persoonlijke betrekking van zekere echtheid onderhouden¹. Uit de inhoud van het dossier volgt dat verdachte een affectieve relatie had met [slachtoffer 2] en dat zij op het moment van de mishandeling tijdelijk in het hotel verbleven, omdat haar woning werd verbouwd waaraan verdachte meebetaalde. Ook waren zij getrouwd voor de Islamitische wet. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat [slachtoffer 2] als verdachtes levensgezel dient te worden aangemerkt. De rechtbank komt hiermee tot een bewezenverklaring van het in zaak A onder 1 tenlastegelegde.

De rechtbank komt tot een gedeeltelijke bewezenverklaring van het in zaak A onder 2 tenlastegelegde witwassen van een contant geldbedrag en overweegt hiertoe als volgt.

Tijdens de insluitingsfouillering van verdachte in verband met de mishandeling van [slachtoffer 2] heeft de politie bij hem een contant geldbedrag van € 5.050,- aangetroffen. |Verdachte gaf aan dat hij elke week zijn uitkering pinde. Naar het oordeel van de rechtbank is dit in de huidige maatschappij gelet op de daarmee gepaard gaande risico’s een ongebruikelijke hoeveelheid geld om op zak te dragen en is het ongebruikelijk dat als je van een uitkering afhankelijk bent, zoals verdachte aangaf, dat bedrag op te sparen in plaats van te gebruiken voor dagelijkse levensbehoeften, waardoor sprake is van een gerechtvaardigd vermoeden van witwassen.

Verdachte heeft ter zitting verklaard dat het om een verzameld gelbedrag gaat. Een deel van het bedrag heeft hij gepind van zijn uitkering (€ 2.150,-). Op de zitting zijn ter onderbouwing hiervan transacties overlegd waaruit zou volgen dat verdachte in de weken voorafgaande aan zijn aanhouding gelbedragen heeft opgenomen van zijn rekening. Het andere deel heeft verdachte geleend van familieleden, van de broer van [slachtoffer 2] (€ 1.500,-) en zijn oma (€ 900,-), en van een vriend (€ 500,-). Voor wat betreft het bedrag van € 4.550,- (bestaande volgens verdachte uit: gepinde contante bedragen van zijn uitkering € 2.150,-, leningen bij de broer van [slachtoffer 2] (€ 1.500,-) en zijn oma (€ 900,-) is de rechtbank van oordeel dat verdachte met zijn verklaring een concrete, verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring heeft gegeven dat het voorwerp niet van misdrijf afkomstig is en dat het Openbaar Ministerie nader onderzoek naar die verklaring had kunnen verrichten. Echter, nu een nader onderzoek naar deze verklaring van verdachte door het Openbaar Ministerie achterwege is gebleven, kan niet worden geoordeeld dat het niet anders kan zijn dan dat het geldbedrag van € 4.550,- uit enig misdrijf afkomstig is. Dit betekent dat niet is bewezen dat verdachte dit geldbedrag heeft witgewassen, zodat hij hiervan moet worden vrijgesproken. Wat betreft het bij een vriend geleende geldbedrag van € 500,- geldt dat verdachte geen verifieerbare verklaring heeft gegeven, omdat hij geen persoonsgegevens van zijn vriend heeft willen geven. Ten aanzien van dit geldbedrag is dan ook geen andere conclusie mogelijk dan dat het geldbedrag onmiddellijk of middellijk afkomstig is uit enig misdrijf. De rechtbank is daarom van oordeel dat verdacht een geldbedrag van € 500,- heeft voorhanden heeft gehad, terwijl hij wist dat dat voorwerp - onmiddellijk of middellijk - afkomstig was uit enig misdrijf.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt mishandeling van zijn toenmalige levensgezel door haar tijdens een ruzie in een hotelkamer te duwen waardoor zij op/tegen de hoek van een glazen tafel is gevallen. Hierdoor heeft het slachtoffer pijn en een snee in haar rechterzij opgelopen. Door aldus te handelen heeft de verdachte inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit en persoonlijke veiligheid van het slachtoffer. Daarnaast heeft verdachte een geldbedrag van € 500,- witgewassen. Door het witwassen van illegaal geld wordt het plegen van criminele activiteiten bevorderd, vergemakkelijkt en in stand gehouden.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van verdachte van 25 augustus 2026, waaruit blijkt dat hij niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten. Het strafblad is dus niet van invloed op de op te leggen straf.

Daarnaast heeft de rechtbank kennisgenomen van het reclasseringsrapport van 2 september 2026, opgemaakt door mevrouw [naam 2] , reclasseringswerker bij Reclassering Leger des Heils. Hieruit blijkt - zakelijk weergegeven – dat bij verdachte sprake is van een delictpatroon aangaande vermogensdelicten, maar niet op het gebied van (partner)geweld. Er is sprake van instabiliteit op diverse leefgebieden. Verdachte beschikt niet over een vaste woonplaats, heeft geen inkomen uit werk en er zijn schulden. Een mogelijk beschermende factor is verdachte zijn ogenschijnlijk tot verandering bereide en op de toekomstgerichte houding. Al zet de reclassering vraagtekens bij of hij zich daadwerkelijk zal committeren of dat zijn huidige houding voornamelijk een sociaal wenselijke behelst. Momenteel staat verdachte onder toezicht in het kader van parketnummer 02-259586-23 met als bijzondere voorwaarden een meldplicht, ambulante behandeling, toewerken naar financiële stabiliteit, dagbesteding en meewerken aan schuldhulpverlening. Volgens de toezichthouder van verdachte committeert hij zich afdoende aan het toezicht en lopen er diverse aanmeldingen. In het hoger beroep van deze zaak met parketnummer 23-000233-26 is op 25 augustus 2026 wederom een reclasseringstoezicht uitgesproken met dezelfde voorwaarden, met als (verlengde) einddatum 21 augustus 2028. Dit is positief, omdat de interventies nog niet van de grond zijn gekomen. Hoewel de reclassering met het oog op de instabiele leefgebieden indicaties voor interventies ziet, worden de risico’s voldoende ondervangen door het huidige (verlengde) toezicht. De reclassering adviseert daarom een straf zonder bijzondere voorwaarden op te leggen. Er zijn geen contra-indicaties voor een gevangenisstraf of een taakstraf. Een financiële sanctie is niet wenselijk gelet op de beperkte financiële middelen van verdachte en zijn schuldenlast.

Bij het bepalen van de hoogte van de straf neemt de rechtbank het oriëntatiepunt dat rechtbanken hebben vastgesteld in het geval van mishandeling met lichamelijk letsel, te weten een geldboete van € 1000,-, als vertrekpunt van denken. In het geval van huiselijk geweld wordt echter in beginsel geen geldboete opgelegd. Daarbij komt dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het witwassen van een geldbedrag van € 500,-. De rechtbank komt dan ook tot een zwaardere strafmodaliteit dan een geldboete en zal aan verdachte een taakstraf opleggen. Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat een taakstraf voor de duur van 80 uren subsidiair 40 dagen hechtenis, met aftrek van het voorarrest, passend en geboden is.