ECLI:NL:RBNHO:2026:13705

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het verzoekschrift met producties

- het verweerschrift met producties

- aanvullende stukken van [verzoeker] van 25 augustus 2026

- de brief van Top Cargo van 25 augustus 2026 met bezwaar tegen de aanvullende stukken

- aanvullende stukken van Top Cargo van 25 augustus 2026

- de brief van [verzoeker] van 26 augustus 2026 met een reactie op eerder genoemd bezwaar van Top Cargo

- de mondelinge behandeling van 31 augustus 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt en ter gelegenheid waarvan partijen pleitaantekeningen hebben overgelegd.

Na de mondelinge behandeling is de zaak op verzoek van partijen aangehouden voor minnelijk overleg.

Partijen hebben op 18 september 2026 laten weten dat geen schikking is bereikt. Daarna is de beschikking bepaald op vandaag.

Top Cargo is een internationaal logistiek dienstverlener en expediteur, gespecialiseerd in luchtvracht van Europa naar China. Cargo & Express Holding B.V. (hierna: Cargo Holding) is bestuurder en grootaandeelhouder van Top Cargo. De aandelen van Cargo Holding worden gehouden door de heren [betrokkene 1] (hierna: [betrokkene 1] ) en [betrokkene 2] (hierna: [betrokkene 2] ).

[verzoeker] , geboren [geboortedatum] 1979, is op 1 januari 2019 voor onbepaalde tijd bij Top Cargo in dienst getreden in de functie van Business Development Manager. Het laatstverdiende loon bedroeg € 5.000,00 bruto per maand exclusief emolumenten.

In de periode van december 2020 tot januari 2022 heeft Top Cargo in totaal meer dan € 65.000,- exclusief btw aan gefactureerde managementfee’s betaald aan de eenmanszaak van [verzoeker] .

In oktober, november en december 2022 heeft Top Cargo in totaal € 50.000,- bruto aan bonussen betaald aan [verzoeker] .

Eind februari 2023 heeft [verzoeker] zich ziekgemeld. Hij is sindsdien arbeidsongeschikt gebleven.

Bij brief van 10 oktober 2024 heeft [verzoeker] zich jegens Top Cargo onder meer op het standpunt gesteld dat hij recht heeft op loon over gewerkte overuren en heeft hij zich het recht voorbehouden om de vordering in rechte in te stellen.

Op 27 november 2024 heeft de bedrijfsarts in het UWV-formulier ‘Medische informatie’ ingevuld dat sprake is van een ‘ernstig conflict, waardoor meneer getraumatiseerd is geraakt, slepende mediation en psychische trauma behandeling’.

Op 24 februari 2025 heeft UWV een loonsanctie opgelegd aan Top Cargo. Na verkorting van de sanctie, is met ingang van 22 oktober 2025 een WGA-uitkering aan [verzoeker] toegekend.

Op 13 april 2026 heeft UWV toestemming aan Top Cargo gegeven om de arbeidsovereenkomst met [verzoeker] op te zeggen wegens langdurige arbeidsongeschiktheid.

Op 28 april 2026 heeft Top Cargo de arbeidsovereenkomst opgezegd, waarna de deze per 31 mei 2026 is geëindigd.

Eind juni 2026 heeft Top Cargo een eindafrekening opgesteld waarbij aan [verzoeker] vakantiebijslag, openstaande verlofdagen en een transitievergoeding zijn uitbetaald.

[verzoeker] legt (samengevat) het volgende aan zijn verzoek ten grondslag. De billijke vergoeding is verschuldigd, omdat [verzoeker] door ernstig verwijtbaar handelen van Top Cargo psychische problemen heeft ontwikkeld, die hebben geleid tot de nog steeds voortdurende arbeidsongeschiktheid. De transitievergoeding is verschuldigd omdat de arbeidsovereenkomst door Top Cargo is beëindigd. Bij de berekening van de transitievergoeding moet rekening worden gehouden met de gemiddelde bonus en een (nog na te betalen) overwerkvergoeding. [verzoeker] heeft structureel overgewerkt en heeft op grond van zijn arbeidsovereenkomst recht op uitbetaling daarvan. De overwerkvergoeding werkt ook door in de hoogte van het (na te betalen) ziekteloon en de hoogte van de uit te betalen openstaande verlofdagen. Tot slot moet Top Cargo de advocaatkosten betalen die [verzoeker] heeft moeten maken om zich te laten adviseren over zijn verhouding met Top Cargo en het oplossen van het arbeidsconflict.

Top Cargo voert verweer en stelt dat de verzoeken moeten worden afgewezen. Top Cargo voert ‑ samengevat – het volgende aan. Er is geen billijke vergoeding verschuldigd, omdat Top Cargo niet ernstig verwijtbaar heeft gehandeld en omdat er geen causaal verband is tussen zijn arbeidsongeschiktheid en de werkomstandigheden bij Top Cargo. De verschuldigde transitievergoeding is al betaald. Bij bepaling van de hoogte daarvan moeten de bonus en een overwerkvergoeding buiten beschouwing worden gelaten. [verzoeker] heeft geen recht op overwerkvergoeding wegens schending van de klachtplicht, omdat er geen recht bestaat op uitbetaling van overwerk en omdat het door [verzoeker] gestelde aantal overuren onjuist en niet onderbouwd is. Doordat geen overurenvergoeding verschuldigd is, ontbreekt ook de grond voor de daarop gebaseerde vorderingen. Voor de gevorderde verlofdagen geldt dat een deel daarvan al is uitbetaald en het andere deel is komen te vervallen. De gevorderde advocaatkosten zijn niet verschuldigd, omdat een onderbouwing ontbreekt en geen sprake is van slecht werkgeverschap of misbruik van recht.

Het gaat in deze zaak om de vraag of aan [verzoeker] een billijke vergoeding moet worden toegekend, en of Top Cargo aan [verzoeker] een transitievergoeding, loon over overuren, loon tijdens ziekte, openstaande verlofdagen en een vergoeding voor advocaatkosten moet (na)betalen.

Bij brief van 25 augustus 2026 heeft [verzoeker] een reactie op het verweerschrift van Top Cargo gegeven. Top Cargo heeft bezwaar gemaakt tegen de inhoud van deze brief, omdat het een niet-toelaatbare aanvulling/verbetering van het verzoekschrift dan wel een verkapte repliek zou zijn. De kantonrechter heeft het bezwaar van Top Cargo ter zitting gepasseerd en beslist dat de brief wordt toegelaten. Top Cargo heeft voldoende gelegenheid gehad om de inhoud van de brief tot zich te nemen en daarop verweer te voeren. Zij is daarom niet in haar procesbelangen geschaad, noch is sprake van strijd met de goede procesorde.

[verzoeker] verzoekt om een billijke vergoeding en een immateriële schadevergoeding omdat hij door ernstig verwijtbaar handelen van Top Cargo psychische problemen heeft ontwikkeld, die hebben geleid tot voortdurende arbeidsongeschiktheid en tot de opzegging van zijn arbeidsovereenkomst. Het ernstig verwijtbaar handelen bestaat er volgens [verzoeker] uit dat Top Cargo (samengevat): (i) [verzoeker] veel te lang heeft laten werken en geen werktijdenregistratie bijhield, (ii) toeliet dat [betrokkene 1] zich in strijd met elementaire fatsoensnormen gedroeg en geweld gebruikte en (iii) boetes/schadevergoeding aan [verzoeker] oplegde.

Top Cargo weerspreekt dat zij een billijke vergoeding verschuldigd is. Top Cargo betwist dat zij zich heeft schuldig gemaakt aan het door [verzoeker] gestelde handelen. Bovendien ontbreekt volgens Top Cargo het causaal verband tussen de arbeidsongeschiktheid van [verzoeker] en de door hem gestelde werkomstandigheden.

De kantonrechter neemt tot uitgangspunt dat uit de parlementaire geschiedenis van de Wet werk en zekerheid (Wwz) blijkt dat voor het aannemen van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever op grond waarvan de werknemer aanspraak kan maken op een billijke vergoeding een hoge drempel geldt. Daarvoor is alleen aanleiding in uitzonderlijke gevallen, waarin evident is dat het tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst leidende handelen of nalaten van de werkgever als ernstig verwijtbaar moet worden aangemerkt. De parlementaire geschiedenis noemt onder andere als voorbeeld de situatie waarin een werknemer arbeidsongeschikt is geworden (en uiteindelijk daardoor wordt ontslagen) als gevolg van verwijtbaar onvoldoende zorg van de werkgever voor de arbeidsomstandigheden. De billijke vergoeding kan dus (alleen) worden toegekend als de opzegging wegens langdurige arbeidsongeschiktheid het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever.

Ten aanzien van het lange werken (ad i) heeft Top Cargo erop gewezen dat [verzoeker] veel vrijheid genoot in de uitoefening van zijn functie, dat hij als lid van het managementteam zelf bepaalde hoe, wanneer en waar hij zijn werkzaamheden uitvoerde en dat het hem vrijstond om gewerkte uren op andere momenten te compenseren door bijvoorbeeld later op de dag te beginnen. Verder heeft Top Cargo (onderbouwd met verklaringen van twee (oud-)collega’s van [verzoeker] ) aangevoerd dat [verzoeker] vaak tot laat in de avond werkte omdat hij zich onder werktijd ook veel bezig hield met zaken voor zijn vrouw. Uit hetgeen partijen over het werk van [verzoeker] naar voren hebben gebracht komt voor de kantonrechter een beeld naar voren dat juist is dat [verzoeker] , als lid van het management team, langdurig hard heeft gewerkt en bij gelegenheid lange dagen heeft gemaakt, waartegenover hij echter ook de vrijheid genoot om op andere momenten het rustiger aan te doen en later kon beginnen. Hoewel [verzoeker] heeft ontkend dat hij deze vrijheid genoot, heeft Top Cargo die vrijheid met de door haar overgelegde verklaringen voldoende onderbouwd. Op basis daarvan is aannemelijk dat [verzoeker] zijn arbeidstijd naar eigen inzicht indeelde en hij onder werktijd ook geregeld bezig was met andere zaken (het helpen van zijn partner die in dezelfde branche werkte). Top Cargo heeft er voorts naar het oordeel van de kantonrechter terecht op gewezen dat de door [verzoeker] gesignaleerde hectiek in het werk inherent is aan de branche waarin ze actief is, waarin moet worden gewerkt met verschillende tijdzones. De kantonrechter is van oordeel dat [verzoeker] zijn stelling dat Top Cargo hem structureel te lang liet werken onvoldoende heeft onderbouwd. Van ernstig verwijtbaar handelen van Top Cargo op dit punt is niet gebleken.

Over het ontbreken van een arbeidstijdenregistratie (ad i) volgt de kantonrechter Top Cargo niet dat op grond van de Arbeidstijdenrichtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (hierna: Arbeidstijdenrichtlijn) geen registratieplicht op haar rust. De registratieplicht uit de Arbeidstijdenrichtlijn is in Nederland geïmplementeerd in artikel 2.1:1 van het Arbeidstijdenbesluit. Voornoemd artikel bepaalt dat er geen registratieplicht geldt voor werknemers die een loon van minimaal drie keer het minimumloon ontvangen. Tussen partijen is niet in geschil dat [verzoeker] niet tot deze categorie behoort. Daarom geldt op grond van het Arbeidstijdenbesluit wel een registratieplicht voor [verzoeker] . Of [verzoeker] al dan niet autonome beslissingsbevoegdheid in de zin van artikel 17 van de Arbeidstijdenrichtlijn heeft, doet aan de verplichting op grond van artikel 2.1:1 Arbeidstijdenbesluit niet af.

Voor wat betreft de schending van elementaire fatsoensnormen en het gebruik van geweld (ad ii) heeft [verzoeker] verwezen naar WeChat-berichten van [betrokkene 1] en gesteld dat door [betrokkene 1] lijfstraffen (stokslagen) werden uitgedeeld. Top Cargo heeft gemotiveerd aangevoerd dat de betreffende WeChat-berichten in de context van de vriendschappelijke band tussen [verzoeker] en [betrokkene 1] moeten worden bezien en heeft gemotiveerd betwist dat sprake is geweest van fysiek geweld. De kantonrechter is met [verzoeker] eens dat het taalgebruik in de door hem overgelegde berichten van [betrokkene 1] de grenzen van het fatsoen te buiten gaat en volstrekt ongepast is in een werkrelatie. Niet is echter gebleken dat deze wijze van communiceren veel voorkwam en/of structureel was. De berichten zijn van drie verschillende data, verspreid over meerdere jaren. [verzoeker] heeft naar aanleiding van vragen van de kantonrechter daarover niet concreet gesteld en aannemelijk gemaakt dat dit gedrag van [betrokkene 1] veel voorkwam en/of structureel was. Het bewijsaanbod dat [verzoeker] op dit punt ter zitting heeft gedaan, wordt als te laat en onvoldoende concreet gepasseerd. De berichten moeten bovendien worden bezien tegen de achtergrond van de verder goede vriendschappelijke relatie met [verzoeker] . Ter zitting heeft [verzoeker] op een vraag van de kantonrechter immers nog verklaard dat zijn relatie met [betrokkene 1] tot aan zijn ziekmelding goed was, enkele dipjes daargelaten.

De kantonrechter stelt voorts vast dat uit de door [verzoeker] verstrekte informatie en de onderbouwing daarvan, gelet op het gemotiveerde verweer van Top Cargo niet blijkt dat tegen hem of andere werknemers geweld is gebruikt. Over zijn eigen gestelde mishandeling heeft hij niet concreet verklaard. Top Cargo heeft aangevoerd dat [betrokkene 1] , voor zover hij is gezien met een stok in zijn hand, veelvuldig een (in Azië veel gebruikte) massagestick bij zich droeg om zijn rug te masseren en dat daarmee nimmer geweld tegen anderen is gepleegd. Uit de door [verzoeker] ingebrachte verklaring van zijn partner blijkt van een incident (een schop in de rug) buiten werktijd. Hoewel vraagtekens kunnen worden gesteld bij de wenselijkheid van de door Top Cargo tot haar verweer aangevoerd ‘robbertjes vechten onder vrienden’ kan een dergelijk (eenmalig) incident in privé-omstandigheden niet worden beschouwd als mishandeling op het werk. Over het incident met [betrokkene 2] heeft [betrokkene 2] – eveneens goed bevriend met [betrokkene 1] - verklaard dat hij de blessure aan zijn enkel heeft opgelopen door een uit de hand gelopen dolletje met [betrokkene 1] en niet door stokslagen. De enkele omstandigheid dat [betrokkene 2] nog bij Top Cargo in dienst is, is onvoldoende om aan de verklaring geen waarde toe te kennen. In het licht van het gemotiveerde en onderbouwde verweer van Top Cargo heeft [verzoeker] zijn aantijgingen over verbaal en fysiek geweld onvoldoende geconcretiseerd en onderbouwd.

Vaststaat dat Top Cargo tijdens het dienstverband twee keer een boete/schadevergoeding op het salaris van [verzoeker] heeft ingehouden (ad iii). Top Cargo heeft toegelicht dat zij er aanvankelijk niet mee bekend was dat dit op grond van het Nederlandse arbeidsrecht ontoelaatbaar is en dat zij de bedragen inmiddels (bij de eindafrekening) aan [verzoeker] heeft terugbetaald.

Top Cargo wordt gevolgd in het standpunt dat niet is gebleken dat [verzoeker] langdurig arbeidsongeschikt is geworden als gevolg van de arbeidsomstandigheden waaronder hij heeft gewerkt, althans onvoldoende zorg. Zoals hiervoor is overwogen is veel van hetgeen [verzoeker] heeft aangevoerd over zijn arbeidsomstandigheden en de behandeling die hem ten deel is gevallen niet komen vast te staan. Voor zover is vastgesteld dat Top Cargo ten onrechte geen arbeidstijdenregistratie heeft bijgehouden, er incidenteel sprake is geweest van onbetamelijk WeChatberichten en eerder ten onrechte boetes/schadevergoeding zijn, kan op basis daarvan niet geoordeeld worden dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen van Top Cargo. Bovendien heeft [verzoeker] , tegenover de betwisting van het causaal verband door Top Cargo, onvoldoende onderbouwd dat hij als gevolg daarvan arbeidsongeschikt is geworden.

Daarbij is allereerst van belang dat uit de stellingen van partijen over en weer is gebleken dat tegenover of naast de tekortkomingen aan de zijde van Top Cargo ook veel hartelijkheid en hulp stond. Zo was sprake van vriendschap tussen [verzoeker] en [betrokkene 1] , ontving [verzoeker] dure cadeaus, werd [verzoeker] getrakteerd op luxe uitjes en heeft hij tegen een gunstige prijs (gebaseerd op de kostprijs, niet de marktwaarde) via/van Top Cargo zijn huis gekocht. [verzoeker] heeft er terecht op gewezen dat hij met deze gebaren in bepaalde mate afhankelijk werd gemaakt, maar naar het oordeel van de kantonrechter kan er niet aan voorbijgegaan worden dat [verzoeker] daarvan ook baat heeft gehad. Tegenover enkele nare ervaringen stond, zo is gebleken, ook veel hartelijkheid en hulp van Top Cargo.

Uit hetgeen hiervoor is overwogen volgt dat het verzoek van [verzoeker] tot toekenning van een billijke vergoeding wordt afgewezen, omdat niet is komen vast te staan dat de arbeidsovereenkomst als gevolg van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten door Top Cargo is opgezegd.

Uit hetgeen hiervoor is overwogen volgt tevens dat niet kan worden geoordeeld dat Top Cargo zodanig tekort is geschoten in haar zorgplicht² of heeft gehandeld in strijd met het goed werkgeverschap³ dat [verzoeker] daardoor langdurig arbeidsongeschikt/getraumatiseerd is geraakt. Hetgeen hiervoor over de arbeidsomstandigheden en de tekortkomingen van Top Cargo is vastgesteld is niet van dien aard dat als gevolg daarvan schade bij [verzoeker] is te verwachten. [verzoeker] heeft ook niet gesteld dat hij tegenover Top Cargo op enig moment heeft aangegeven dat hij de werkdruk als (te) belastend ervaarde of hinder ondervond van de wijze waarop Top Cargo hem behandelde/bejegende. Daardoor is niet voldaan aan het kenbaarheidsvereiste waaraan moet zijn voldaan om aansprakelijkheid op grond van artikel 7:658 BW te kunnen aannemen.⁴ Ook is het causaal verband tussen de vastgestelde gebeurtenissen/tekortkomingen en de gestelde materiële en immateriële schade niet, althans onvoldoende aannemelijk gemaakt.

[verzoeker] vordert betaling van overuren. Hij stelt dat hij extreem lange werkdagen maakte waardoor hij in totaal gemiddeld 231,7 uren per maand werkte, terwijl hij slechts voor 40 uur per week uitbetaald kreeg. [verzoeker] stelt dat hij op grond van zijn arbeidsovereenkomst recht heeft op uitbetaling van al deze overuren in de periode van 2019 tot en met 2022, hetgeen volgens hem neerkomt op een bedrag van € 64.304,57 aan achterstallig loon exclusief emolumenten.

Het meest verstrekkende verweer van Top Cargo tegen deze vordering is dat [verzoeker] de klachtplicht zoals neergelegd in artikel 6:89 BW heeft geschonden, doordat hij niet binnen bekwame tijd heeft geklaagd. Volgens [verzoeker] is de klachtplicht niet van toepassing, omdat in dit geval geen sprake van een gebrekkige prestatie maar van een niet-presteren.

De kantonrechter overweegt als volgt. Artikel 6:89 BW schrijft voor dat een schuldeiser die een gebrekkige prestatie ontvangt binnen bekwame tijd daarover dient te klagen bij de schuldenaar op straffe van verval van alle bevoegdheden. Het doel van de klachtplicht is de schuldenaar te beschermen tegen te late, en daardoor moeilijk te betwisten klachten. De schuldenaar mag erop rekenen dat de schuldeiser met bekwame spoed onderzoekt of de prestatie aan de verbintenis beantwoordt en, indien dit niet het geval blijkt te zijn, dat met spoed aan de schuldenaar mededeelt. Voor toepassing van de klachtplicht is vereist dat sprake is van een gebrek in de prestatie. Als de schuldenaar in het geheel niet heeft gepresteerd, is de klachtplicht niet aan de orde. In het arrest van 20 september 2024⁵ heeft de Hoge Raad geoordeeld dat het niet volledig betalen van loon of een overwerkvergoeding niet naar zijn aard het ‘in het geheel niet verrichten van een prestatie’ is. Of in een concreet geval gedeeltelijk is gepresteerd of in het geheel niet, hangt af van de omstandigheden van het geval.

Resumerend slaagt het door Top Cargo gedane beroep op schending van de klachtplicht. Als gevolg hiervan kan [verzoeker] geen aanspraak meer maken op vergoeding van overwerk. Ten overvloede vermeldt de kantonrechter dat [verzoeker] zijn aanspraken (dat sprake zou zijn van door de werkgever opgedragen overwerk en de omvang daarvan), tegenover de betwisting daarvan door Top Cargo onvoldoende heeft geconcretiseerd en onderbouwd. De in dit verband gepresenteerde opstelling aan de hand van het e-mailverkeer van [verzoeker] is niet alleen onvoldoende om te oordelen dat sprake is van door Top Cargo opgedragen overwerk, maar ook dat dit overwerk, zo daarvan sprake was, deze omvang had.

Omdat [verzoeker] , zoals hiervoor is overwogen, geen aanspraak kan maken op betaling van overuren, is er ook geen grond om de loondoorbetalingsverplichting van Top Cargo gedurende ziekte te verhogen met een overwerkvergoeding. Ook deze vordering van [verzoeker] zal worden afgewezen.

[verzoeker] vordert betaling van de transitievergoeding inclusief loon over overuren en inclusief de gemiddelde bonus. Ter zitting heeft [verzoeker] toegelicht dat de verschuldigde transitievergoeding niet uitkomt op het in het verzoekschrift verzochte bedrag maar op het hogere bedrag van € 26.512,37 bruto. Dat komt omdat de bonus volgens [verzoeker] ook kwalificeert als loon in de zin van artikel 2 lid 3 van het ‘Besluit loonbegrip vergoeding aanzegtermijn en transitievergoeding’ (hierna: het Besluit). Vanwege de ziekte moet op grond van artikel 3 lid 1 van de Regeling looncomponenten en arbeidsduur (hierna: de Regeling) een voorverlenging plaatsvinden, waardoor de ontvangen bonus van € 50.000,-, verdeeld over 12 maanden meetelt voor de transitievergoeding, aldus [verzoeker] .

Top Cargo heeft aangevoerd dat bij de eindafrekening al een transitievergoeding van € 14.195,20 bruto is uitbetaald. Zij betwist dat een hogere transitievergoeding verschuldigd is. De component overwerkvergoeding blijft buiten beschouwing omdat [verzoeker] daar geen recht op heeft. De bonus moet eveneens buiten beschouwing blijven, omdat artikel 2 lid 3 van het Besluit niet van toepassing is, aldus Top Cargo.

[verzoeker] heeft – behoudens bovenstaande punten – geen verweer gevoerd tegen de door Top Cargo berekende en uitbetaalde transitievergoeding, zodat de kantonrechter uitgaat van de juistheid daarvan. De conclusie is dat Top Cargo geen aanvullend bedrag aan transitievergoeding verschuldigd is aan [verzoeker] .

[verzoeker] verzoekt om uitbetaling van openstaande verlofdagen. Volgens [verzoeker] heeft hij gedurende zijn dienstverband in totaal 185,42 dagen opgebouwd, waarvan 3 dagen zijn opgenomen, zodat een uit te betalen saldo van 182,42 dagen resteert.

[verzoeker] heeft ter zitting verklaard dat hij de door Top Cargo gestelde betalingen niet kan erkennen omdat hij nog geen gelegenheid heeft gehad die te controleren. De kantonrechter is het hiermee eens voor wat betreft de vakantiedagen over de jaren 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024. Top Cargo heeft uitbetaling van vakantiedagen over die jaren namelijk niet (met bijvoorbeeld loonstroken) onderbouwd. Zij heeft ook niet concreet gemaakt wanneer de betalingen zouden zijn gedaan. Zij heeft het daardoor onmogelijk gemaakt voor [verzoeker] (en voor de kantonrechter) om de juistheid van haar stelling te controleren, zodat de kantonrechter niet kan aannemen dat de vakantiedagen over die jaren al aan [verzoeker] zijn uitbetaald.

Dat ligt anders voor de vakantiedagen over 2022, 2025 en 2026. Uitbetaling daarvan heeft Top Cargo wel (met loonstroken en e-mails) onderbouwd. Het had vervolgens op de weg van [verzoeker] gelegen om (voorafgaand aan de zitting) te controleren of hij deze betalingen heeft ontvangen. Dat [verzoeker] dit heeft nagelaten blijft voor zijn rekening. De kantonrechter er daarom vanuit dat de wettelijke en bovenwettelijke vakantiedagen over 2022, 2025 en 2026 wél aan [verzoeker] zijn uitbetaald. Het feit dat tussentijdse uitbetaling van wettelijke verlofdagen (zoals in 2022 op verzoek van [verzoeker] is gebeurd) wettelijk niet is toegestaan, leidt er niet toe dat Top Cargo deze dagen nogmaals ( [betrokkene 2] dubbel) aan [verzoeker] moet uitbetalen.

Gelet op het voorgaande resteert de vordering van [verzoeker] betreffende de vakantiedagen over 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024. Top Cargo heeft aangevoerd dat deze dagen zijn komen te vervallen. De kantonrechter verwerpt dit verweer voor wat betreft de wettelijke vakantiedagen. De Hoge Raad⁶ heeft onder verwijzing naar vaste rechtspraak van het Europese Hof van Justitie⁷ namelijk overwogen dat de verval- en verjaringstermijn van art. 7:640a en 642 BW ten aanzien van wettelijke vakantiedagen niet kunnen worden ingeroepen door een werkgever die de werknemer niet daadwerkelijk in staat heeft gesteld het recht op vakantie uit te oefenen. In dat kader wordt van de werkgever verwacht dat hij (aantoont dat hij) de werknemer ‘op precieze wijze’ en tijdig heeft geïnformeerd over zijn vakantierechten en de werknemer heeft gewaarschuwd voor het moment waarop de werknemer deze rechten verliest. Naar het oordeel van de kantonrechter heeft Top Cargo onvoldoende concreet gesteld en onderbouwd dat dit (en vooral dit laatste) in voldoende mate is gebeurd. De verklaring van [betrokkene 3], waarin staat dat iedereen zijn vakantiedagen kon opnemen en dat [betrokkene 1] meermaals tegen [verzoeker] heeft gezegd dat hij een vakantie aan zijn zakentrips naar China kon vastplakken, zijn onvoldoende om te concluderen dat Top Cargo aan haar zorg- en informatieverplichting heeft voldaan. Uit niets blijkt dat Top Cargo [verzoeker] periodiek (minimaal eenmaal per jaar) schriftelijk heeft bericht over zijn nog openstaande minimumvakantiedagen en over de daarvoor gelden verval- en verjaringstermijnen. Dat brengt met zich mee dat Top Cargo zich niet kan beroepen op het verval en verjaring van de wettelijke vakantiedagen van [verzoeker] .

De Europese rechtspraak over de zorg- en informatieverplichting van de werkgever geldt niet ten aanzien van bovenwettelijke vakantieaanspraken. Dat betekent dat bovenwettelijke vakantiedagen wel kunnen verjaren ondanks dat niet aan voornoemde zorg- en informatieverplichting is voldaan. Nu gesteld noch gebleken is dat [verzoeker] de verjaring heeft gestuit, gaat de kantonrechter ervan uit dat de bovenwettelijke vakantiedagen over 2019 en 2020 zijn verjaard.

De conclusie is dat de opgebouwde maar niet genoten wettelijke vakantiedagen over 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024 en de bovenwettelijke vakantiedagen over 2021, 2023 en 2024 niet zijn vervallen of verjaard. Top Cargo zal worden veroordeeld om in totaal 112 openstaande verlofdagen (20 wettelijke dagen per jaar x 5 jaren + 5 bovenwettelijke dagen x 3 jaren) minus 3 opgenomen dagen) aan [verzoeker] uit te betalen.

[verzoeker] stelt dat de overwerkvergoeding en de gemiddelde bonus moet worden meegenomen bij de vaststelling van het loon waartegen de vakantiedagen moeten worden uitbetaald. Volgens Top Cargo hoeven deze componenten niet te worden meegenomen omdat het geen vaste loonbestanddelen zijn.

Hiervoor is al geoordeeld dat [verzoeker] geen aanspraak heeft op overwerkvergoeding, zodat deze component ook bij het vakantieloon buiten beschouwing blijft. Voor wat betreft de bonus wordt het volgende overwogen. Voor de hoogte van het vakantieloon wordt uitgegaan van een ruim loonbegrip. Het betreft het gehele tussen werkgever en werknemer overeengekomen loon, inclusief alle componenten die intrinsiek samenhangen met de werkzaamheden van de werknemer en waarvoor hij een financiële compensatie ontvangt. Slechts occasionele en bijkomende kosten die de werknemer maakt bij de uitvoering van zijn taken behoren niet tot het vakantieloon. De kantonrechter is van oordeel dat [verzoeker] onvoldoende heeft onderbouwd dat de bonus intrinsiek samenhangt met zijn werkzaamheden. Van belang in dat verband is dat [verzoeker] gedurende zijn dienstverband slechts in drie maanden een bonus heeft ontvangen voor zijn inzet en omdat het goed ging met het bedrijf, dat niet is gebleken dat partijen een bonus(regeling) zijn overeengekomen en dat [verzoeker] heeft toegelicht dat [betrokkene 1] zelf bepaalde hoe hij hem wilde belonen. Daarmee is eerder sprake geweest van een incidentele, willekeurige bonus dan van systematisch verstrekte vergoedingen voor de aan [verzoeker] opgedragen taken.

De conclusie is dat de 112 vakantiedagen waarop [verzoeker] aanspraak kan maken dienen te worden uitbetaald aan hem op basis van zijn laatstelijk genoten vaste maandsalaris van € 5.000,00, vermeerderd met 8% vakantietoeslag. Uit de door Top Cargo overgelegde loonstrook met betrekking tot de maand april 2023 blijkt dat het uurloon van [verzoeker] € 28,85 bedroeg. De uitbetaling in geld van 112 vakantiedagen kan daarom worden gesteld op (112 dagen x 8 uur =) 896 uur x (€ 28,85 + 8%) = € 27.917,57 bruto. Top Cargo zal veroordeeld worden tot betaling van dit bedrag.

[verzoeker] heeft aanspraak gemaakt op vergoeding van de wettelijke rente vanaf 1 juni 2026. Top Cargo heeft tegen de ingangsdatum geen concreet verweer aangevoerd, zodat de wettelijke rente vanaf 1 juni 2026 wordt toegewezen.

[verzoeker] heeft aanspraak gemaakt op de wettelijke verhoging. Top Cargo heeft tegen deze vordering geen (afzonderlijk) verweer gevoerd. De kantonrechter ziet in de omstandigheden van deze zaak geen aanleiding om de wettelijke verhoging te matigen. Daarbij weegt mee dat de informele benadering van Top Cargo van haar verplichtingen als werkgever zich naar het oordeel van de kantonrechter slecht verhoudt met het arbeidsrecht, hetgeen heeft bijgedragen aan het ontstaan van de geschillen tussen partijen over de nog uit de arbeidsovereenkomst voortvloeiende betalingsverplichtingen.

[verzoeker] verzoekt om vergoeding van advocaatkosten die hij heeft moeten maken om zich te laten adviseren over zijn verhouding met Top Cargo en het oplossen van het arbeidsconflict tussen partijen. De kosten zien volgens [verzoeker] op kosten van rechtsbijstand voorafgaand aan de procedure en niet op kosten in verband met deze procedure.

Een aanspraak op vergoeding van dergelijke kosten zou kunnen worden ontleend aan schending van het goed werkgeverschap in samenhang met artikel 6:96 BW. De kantonrechter wijst het verzoek af. Hiervoor is immers geoordeeld dat Top Cargo niet ernstig verwijtbaar heeft gehandeld en dat van schending van de zorgplicht/goed werkgeverschap geen sprake is. Daarbij komt dat [verzoeker] heeft nagelaten specificaties bij de facturen te overleggen. Daardoor kan niet worden vastgesteld in hoeverre de gefactureerde kosten betrekking hebben op de onderhavige procedure of op het buitengerechtelijke voortraject.

De kantonrechter zal bepalen dat partijen ieder hun eigen proceskosten moeten betalen, omdat beide partijen op punten ongelijk krijgen.

veroordeelt Top Cargo om aan [verzoeker] een bedrag van € 27.917,57 bruto te betalen ter zake van vergoeding van 112 niet genoten vakantiedagen, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 1 juni 2026 tot aan de dag van de gehele betaling,

veroordeelt Top Cargo tot betaling van de wettelijke verhoging ex artikel 7:625 BW over het onder 5.1. toegewezen bedrag,

bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt,

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad⁸,

wijst het meer of anders verzochte af.