ECLI:NL:RBAMS:2026:9906

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de ten laste gelegde feiten.

De raadsman heeft vrijspraak voor alle feiten bepleit. De mogelijkheid van secundaire overdracht brengt mee dat het DNA-bewijs in alle drie de zaken onvoldoende is voor een bewezenverklaring. De overige bewijsmiddelen bieden daarin geen uitkomst. Over zaak A heeft hij in het bijzonder aangevoerd dat een herkenning op basis van een postuur en boller gezicht onvoldoende toereikend is. Over de zaken B en C heeft hij aangevoerd dat de modus operandi niet onderscheidend genoeg is om als schakelbewijs te dienen, omdat inbraken vaak gepleegd worden met een putdeksel. Tot slot heeft de raadsman overwogen dat het zwijgen van een verdachte hem enkel kan worden tegengeworpen als het bewijs om een verklaring schreeuwt en dat is evident niet van toepassing op zaken waar alleen DNA-bewijs aan de orde is.

Zaak A

Aangeefster [slachtoffer] heeft verklaard dat ze op 10 april 2026 haar woning aan de [adres 2] in Amstelveen had afgesloten en de ramen dicht had gedaan en dat daarna, op 10 april 2026, uit haar woning een kluis is weggenomen met daarin meerdere documenten, armbanden, paspoortkopieën en Turkse Lira met een waarde van ongeveer € 100, -.

Bij onderzoek ter plaatse hebben verbalisanten gezien dat aan de voorzijde van de woning het openstaande keukenraam was opengebroken en dat onder het opengebroken keukenraam een houten tuinbank stond, welke daar vermoedelijk geplaatst was door de verdachte(n). In de gehele sluitnaad aan de rechterzijde van het keukenraam waren diverse in/en tegendruk sporen zichtbaar, vermoedelijk gezet met een breekijzer. Er zat bloed op de vensterbank en op de binnen- en buitenzijde van het rechter raamkozijn. In het bloed op de buitenzijde van het rechter raamkozijn werd een fragment van een handschoenprofiel waargenomen. Verbalisanten hebben de bloedvlekken aan de binnen- en buitenzijde van het rechter raamkozijn bemonsterd en veiliggesteld voor DNA-onderzoek. Het Maastricht Forensic Institute heeft DNA-onderzoek verricht aan deze sporen en uit de bemonstering van beide bloedsporen is telkens een DNA-mengprofiel van minimaal twee donoren verkregen, waaruit in beide gevallen een DNA-hoofdprofiel is afgeleid dat overeenkomt met het DNA-profiel van verdachte, waarbij de kans dat een willekeurig gekozen individu hetzelfde DNA-profiel bezit kleiner is dan één op de één miljard. De rechtbank concludeert hieruit dat verdachte een van de donoren is van de onderzochte bloedsporen.

De rechtbank is van oordeel dat, gelet op de plaatsen waar de onderzochte bloedsporen zijn aangetroffen en het feit dat de bloedsporen zeer kort na de ontdekking van de inbraak zijn aangetroffen, in beginsel dadersporen zijn, tenzij aannemelijk wordt dat deze sporen geen relatie hebben met die inbraak. Verdachte heeft niets willen verklaren en er zijn ook overigens geen feiten of omstandigheden naar voren gekomen waaruit dit laatste zou blijken. Het dossier bevat geen enkele aanwijzing dat de bloedsporen daar terecht zijn gekomen op een andere manier en/of op een ander tijdstip dan door (een van) de dader(s) van de inbraak. De rechtbank stelt op grond van het voorgaande vast dat het niet anders kan dan dat verdachte als dader bij de inbraak betrokken is geweest.

De betrokkenheid bij een strafbaar feit kan als medeplegen worden bewezen indien is komen vast te staan dat bij het begaan van dat feit sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking met één of meer anderen.

Ten tijde van de inbraak heeft een deurbelcamera in de buurt van de woning opnamen gemaakt. De verbalisant die deze camerabeelden heeft uitgekeken heeft daarop waargenomen dat ten tijde van de inbraak op die beelden twee personen te zien waren, NN1 en NN2. Zij omschrijft dat NN1 en NN2 samen vanaf de rechterkant in het beeld van de camera kwamen lopen en dat NN1 een grote blauwe boodschappentas vasthield waar een voorwerp in zat. Daarna ziet zij dat NN1 en NN2 van links samen terugkwamen lopen in beeld, NN1 met een blauwe boodschappentas onder zijn rechterarm, NN2 met een groot, vierkant en donker voorwerp in zijn armen. NN1 droeg handschoenen. De verbalisant vermoedt dat het een zwaar voorwerp betrof, omdat zij zag dat NN2 het voorwerp een keer op zijn been liet rusten om het opnieuw vast te kunnen pakken. Vervolgens ziet zij dat NN1 en NN2 rennende bewegingen maakten. De rechtbank concludeert dat NN1 en NN2 met de buitgemaakte kluis weglopen. Verbalisanten zien dat het postuur van verdachte overeenkomt met het postuur van NN1 op een foto uit voornoemde camerabeelden. Verdachte beroept zich na confrontatie met deze beelden op zijn zwijgrecht. De camerabeelden zijn ten tijde van de inbraak gemaakt en afkomstig van een woning gelegen vlak naast de woning waar de inbraak heeft plaatsgevonden. De beelden ondersteunen daarnaast de aangifte op essentiële punten. De rechtbank stelt daarom vast dat op de beelden verdachte en zijn mededader te zien zijn.

Gelet op het aangetroffen DNA van verdachte op binnen- en buitenkant van het opengebroken keukenraam en de camerabeelden, is de rechtbank van oordeel dat sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en minimaal één medeverdachte, die in de kern bestaat uit een gezamenlijke uitvoering. Daarmee acht de rechtbank het ten laste gelegde medeplegen bewezen.

Zaak B

Aangever [benadeelde partij 2] heeft aangifte gedaan van een bedrijfsinbraak, gepleegd op 7 november 2025 in Coffeeshop [bedrijfsnaam 1] in ’s-Gravenhage. Hij heeft verklaard dat er daarbij meerdere cassettes uit de kassa’s zijn weggenomen.

De forensische opsporing heeft dezelfde dag nog onderzoek ter plaatse uitgevoerd. Verbalisanten hebben geconstateerd dat de ruit van de toegangsdeur was verbroken. Een putdeksel dat buiten voor de deur werd aangetroffen is bemonsterd voor DNA-onderzoek en daarbij is epitheel veiliggesteld. [bedrijfsnaam 1] heeft een gesloten kassasysteem en de verbalisanten zagen dat de kassa’s (contant geldmachines) in het looppad van het bestelloket stonden, dat het plastic deurtje van de eerste kassa was verwijderd en dat de cassettes niet meer in de kassa’s aanwezig waren. Op de voorzijde, de linkerzijkant, de achterkant en de bovenkant van de eerste kassa troffen zij een bloedspoor aan. De bloedsporen zijn bemonsterd voor DNA-onderzoek. Het Nederlands Forensisch Instituut heeft DNA-onderzoek verricht aan dit materiaal. Uit de bemonstering van het epitheel en de bloedsporen is een DNA-profiel bepaald dat overeenkomt met het DNA-profiel van verdachte, waarbij de kans dat het DNA afkomstig is van verdachte meer dan één miljard keer waarschijnlijker is dan wanneer het afkomstig is van een willekeurige onbekende persoon.

De rechtbank is van oordeel dat, gelet op de plaatsen waar het epitheel en de bloedsporen zijn aangetroffen en het feit dat de bloedsporen kort na de ontdekking van de inbraak zijn aangetroffen, sprake is van dadersporen, tenzij aannemelijk wordt dat deze sporen geen relatie hebben met die inbraak. Verdachte heeft niets willen verklaren en er zijn ook overigens geen feiten of omstandigheden naar voren gekomen waaruit dit laatste zou blijken. De rechtbank stelt dan ook vast dat het DNA van verdachte is aangetroffen in dadersporen, die binnen in het bedrijfspand zijn achtergelaten.

Op de door aangever aangeleverde camerabeelden wordt door de verbalisant waargenomen dat ten tijde van de inbraak twee personen op de plaats van de inbraak waren: NN1 en NN2. Zij ziet dat NN1 met de putdeksel de ruit van de voordeur inslaat en dat NN2 met een voorwerp glasscherven uit de voordeur weghaalt. Zij ziet dat NN1 en NN2 zich door het gat in de ruit naar binnen werken en zich naar het kassasysteem begeven, waar NN2 het kassasysteem vasthoudt en NN1 op zijn hurken gaat om de kassa eruit te trekken.

Gelet op deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en minimaal één medeverdachte, die in de kern bestaat uit een gezamenlijke uitvoering. Daarmee acht zij het ten laste gelegde medeplegen bewezen.

Zaak C

Aangever [naam 2] heeft namens [benadeelde partij 1] aangifte gedaan van een bedrijfsinbraak, gepleegd op 6 oktober 2025 in het [bedrijfsnaam 2] -filiaal aan de [adres 3] in Noordwijkerhout, waarbij meerdere cassettes uit de kassa’s zijn weggenomen.

Een verbalisant die ter plaatse kwam constateerde dat het raam van de rechterschuifdeur kapot was en dat er een groot gat in het raam zat. Voor het gat in het raam lagen veel glasscherven op de bestrating. In het glas zag hij een rode druppel die hij herkende als bloed. Hij heeft een mondkapje voorgedaan en twee paar latex handschoenen aangedaan en de bloeddruppel veiliggesteld door met een servet in het bloed te deppen. Het servet met het bloed heeft hij vervolgens in een ademende sealbag gedaan, de sealbag afgesloten en deze aangeboden aan forensische opsporing. Bij forensische opsporing is met behulp van een tetrabase-bariumperoxide-test een indicatie verkregen op de aanwezigheid van bloed in de vlekjes op het servet/de tissue. Het aangetroffen bloedspoor is bemonsterd op de mogelijke aanwezigheid van humaan biologisch celmateriaal. Het bloedspoor is veiliggesteld en gewaarmerkt. Het Nederlands Forensisch Instituut heeft vervolgens DNA-onderzoek verricht aan dit materiaal. Uit de bemonstering van het bloedspoor is een DNA-profiel afgeleid dat overeenkomt met het DNA-profiel van verdachte, waarbij de kans dat het DNA afkomstig is van verdachte meer dan één miljard keer waarschijnlijker is dan wanneer het afkomstig is van een willekeurige onbekende persoon.

Op de door verbalisant bekeken camerabeelden is te zien dat NN1 bij een automatische schuifdeur staat waarvan het glas kapot is. NN1 trapt vijf keer tegen het glas aan. Vervolgens kruipt hij op handen en voeten door het gat in het glas van de automatische schuifdeur. NN1 staat op en loopt de winkel in, richting kassa’s. Hij heeft een voorwerp in zijn linkerhand dat lijkt op een schroevendraaier en wrikt de klep van de behuizing van de geldwisselautomaat open en pakt een geldcassette uit de geldwisselautomaat. Vervolgens loopt hij met een zwart vierkant voorwerp in zijn hand naar het glas, staat bij het gat in het glas en bukt naar beneden. Hierna stopt het beeld.

De rechtbank is van oordeel dat de plaats waar het bloedspoor is aangetroffen (vlak voor het gat in de schuifdeur op straat, tussen glasscherven), het feit dat het bloedspoor kort na de ontdekking van de inbraak is aangetroffen en de wijze waarop volgens de beelden de inbraak heeft plaatsgevonden, wijzen op dadersporen, tenzij aannemelijk wordt dat deze sporen geen relatie hebben met die inbraak. Verdachte heeft niets willen verklaren en er zijn ook overigens geen feiten of omstandigheden naar voren gekomen waaruit dit laatste zou blijken. De rechtbank stelt vast dat het spoor waarin het DNA van verdachte is aangetroffen derhalve een daderspoor is en het verdachte was die de inbraak heeft gepleegd en op de camerabeelden te zien is.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf maanden, met aftrek van het voorarrest.

De verdediging heeft aangevoerd dat aan het opleggen van een gevangenisstraf in het algemeen bezwaren kleven en dat detentie het risico op crimineel gedrag vergroot.

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Uitgangspunt

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een woninginbraak in vereniging, een bedrijfsinbraak in vereniging en een bedrijfsinbraak. De rechtbank heeft bij de straftoemeting aansluiting gezocht bij de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) voor een meerderjarige verdachte, waarbij sprake is van recidive. Een woninginbraak waarbij sprake is van recidive heeft als oriëntatiepunt voor een straf een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van vijf maanden. Als oriëntatiepunt voor een bedrijfsinbraak met recidive geldt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van tien weken.

Ernst van het feit

Het gaat om zeer ergerlijke feiten die tot overlast en financiële schade leiden en die, met name als het gaat om een woninginbraak, voor gevoelens van onveiligheid in de samenleving zorgen. Verdachte heeft met zijn handelen er blijk van gegeven geen respect te hebben voor andermans goederen en heeft zich kennelijk enkel laten leiden door zijn eigen financiële gewin. De rechtbank rekent dit verdachte aan.

Persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 6 augustus 2026. Hieruit blijkt dat verdachte twee keer eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten en dat hij bovendien in een proeftijd liep ten tijde van het plegen van de bewezenverklaarde feiten. Dit heeft verdachte er niet van weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen. Verdachte heeft bovendien geen enkele verantwoordelijkheid genomen voor deze feiten.

De rechtbank heeft kennisgenomen van een rapport van de Reclassering Nederland van 24 april 2026, opgemaakt ten behoeve van de voorgeleiding aan de rechter-commissaris in een zaak betreffende de verdenking van een diefstal in vereniging door middel van braak, gepleegd op 20 april 2026 te Beekbergen. De Reclassering rapporteert onder meer:

“Wij zien een zorgelijk patroon van vermogensdelicten en overtredingen van de Wegenverkeerswet, bij een jongeman die al op jonge leeftijd (14 jaar oud) startte met het plegen van delicten. De heer [verdachte] liep tussen 04-11-2021 en 31-03-2025 in toezicht bij de Jeugdbescherming Regio Amsterdam. Betrokkene hield zich aan de bijzondere voorwaarden en het toezicht werd positief afgerond. Desondanks kwam hij in korte tijd weer opnieuw in beeld bij politie in justitie. Wij hebben zorgen over betrokkene, gezien zijn delictverleden, zijn jonge leeftijd en zijn houding richting politie en de reclassering.”

De rechtbank gaat gelet op hetgeen bekend is over de persoon van verdachte uit van de aanwezigheid van recidivegevaar.

Op te leggen straf

De rechtbank is van oordeel dat er aanleiding bestaat bij de straftoemeting in het voordeel van verdachte af te wijken van wat de officier van justitie heeft gevorderd. De rechtbank ziet echter geen aanleiding af te wijken van de strafmodaliteit die in de oriëntatiepunten wordt genoemd en acht een gevangenisstraf passend.

De rechtbank zal echter een kortere gevangenisstraf opleggen dan gevorderd. Dit heeft met name te maken met de jonge kalenderleeftijd van verdachte (hij was ten tijde van het plegen van de feiten 20 en 21 jaar oud) en het gegeven dat de recidive voor soortgelijke feiten ziet op veroordelingen door de kinderrechter van bijna vijf jaar geleden.

De rechtbank heeft onderzocht of er aanleiding is een deel van de gevangenisstraf voorwaardelijk op te leggen, teneinde het recidivegevaar in te perken. Verdachte heeft ter terechtzitting consequent gezwegen in antwoord op vragen, ook op vragen over zijn persoonlijke omstandigheden. De reclassering heeft in deze zaak niet kunnen rapporteren over verdachte omdat hij niet op uitnodigingen heeft gereageerd. Uit het hierboven al aangehaalde rapport van de reclassering van 24 april 2026 (betreffende een andere zaak) blijkt dat verdachte niet met hen in gesprek wilde gaan. Gelet op al het voorgaande ziet de rechtbank geen reden om een deel van de gevangenisstraf voorwaardelijk op te leggen.

De rechtbank is alles afwegende van oordeel dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van acht maanden, met aftrek van het voorarrest, passend en geboden is.

De benadeelde partij [slachtoffer] vordert vergoeding van materiële schade van

€ 4.482,92 voor de reparatie van het raam en € 543,01 voor de noodafdichting van het raam. Zij vordert daarnaast vergoeding van immateriële schade van € 1.000, -. Dit alles te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De benadeelde partij vordert € 4.115,46 aan materiële schade: € 1.497,50 aan omzetderving, € 366,93 voor de noodreparatie van het glas, € 1.669,80 voor twee nieuwe kluisjes, € 336,23 voor de reparatie aan het Cikam-kussen en € 245, - voor drie-en-een-half uur aan administratie. Hij vordert daarnaast vergoeding van proceskosten van € 140, -. Dit alles te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De benadeelde partij heeft gesteld dat hij € 7.671,85 aan materiële schade heeft geleden door deze inbraak: € 906,13 voor het herstellen van het cassettesysteem, € 450, - aan buitgemaakte contanten, € 5.100, - voor het vervangen van de schuifdeur, € 815,72 voor de noodreparatie van de deur en € 200, - voor het uurloon van de medewerkers. Op dit totaalbedrag heeft hij € 3301,22 in mindering gebracht, omdat dat reeds vergoed is door de verzekeraar en waardoor het gevorderde bedrag neerkomt op € 4.370,63. Dit alles te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.