ECLI:NL:GHARL:2026:5845

De moeder heeft het gezag over [minderjarige1] en [minderjarige2] . [minderjarige1] is geboren [in] 2017. [minderjarige2] is geboren [in] 2018.

De kinderen wonen samen met hun (half) broertje [minderjarige3] bij de moeder.

De kinderrechter heeft bij beschikking van 11 september 2025 de ondertoezichtstelling van [minderjarige1] en [minderjarige2] verlengd tot 13 september 2026. Het hof heeft op 3 februari 2026 deze beschikking van de kinderrechter bekrachtigd.

De GI heeft de kinderrechter verzocht om een machtiging tot uithuisplaatsing van [minderjarige1] en [minderjarige2] in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder te verlenen voor de duur van de ondertoezichtstelling.

De kinderrechter heeft het verzoek van de GI afgewezen.

Die beslissing is uitgesproken op 9 maart 2026.

De GI is het niet eens met de beslissing van de kinderrechter. Zij komt daarvan in hoger beroep. De GI wil dat het hof de beslissing van de kinderrechter ongedaan maakt en het verzoek alsnog toewijst.

De moeder is het wel eens met de beslissing van de kinderrechter. Zij wil dat het hof de beslissing van de kinderrechter in stand laat.

Het hof heeft de volgende stukken ontvangen:

• het beroepschrift, ontvangen op 3 juni 2026

• een journaalbericht namens de moeder van 12 augustus 2026, met bijlagen;

• een brief van de GI op 18 augustus 2026, met een bijlage.

[minderjarige1] en [minderjarige2] zijn uitgenodigd om te vertellen wat zij vinden van de beslissing van de kinderrechter, maar het hof heeft via de GI gehoord dat zij niet willen komen.

De zitting bij het hof was op 25 augustus 2026. Aanwezig waren:

• de moeder met haar advocaat;

• twee vertegenwoordigers van de GI.

De kinderrechter kan een machtiging geven een kind uit huis te plaatsen. De kinderrechter kan die machtiging geven als dat noodzakelijk is voor de verzorging en opvoeding van het kind.¹ De kinderrechter kan die machtiging verlengen als de GI of de raad dat verzoekt.

Het hof is net als de kinderrechter van oordeel dat het verzoek tot uithuisplaatsing van [minderjarige1] en [minderjarige2] moet worden afgewezen. Een uithuisplaatsing is een middel dat alleen moet worden ingezet als het niet anders kan. Uit de overgelegde stukken blijken wel zorgen over de opvoedsituatie bij de moeder, maar de GI heeft onvoldoende onderbouwd dat de situatie dermate ernstig is dat het noodzakelijk is voor de verzorging en opvoeding van [minderjarige1] en [minderjarige2] dat een machtiging tot uithuisplaatsing verleend dient te worden. Bij een verzoek van een zo verstrekkende maatregel ligt het op de weg van de GI om duidelijk en concreet uiteen te zetten wat de precieze zorgen zijn over de opvoeding en verzorging van [minderjarige1] en [minderjarige2] en wat er is ingezet om die zorgen weg te nemen. Er worden zorgen geuit door instanties in algemene bewoordingen, zonder dat concreet wordt gemaakt wat hiervan het effect is op [minderjarige1] en [minderjarige2] en waarom dit betekent dat [minderjarige1] en [minderjarige2] niet meer bij hun moeder zouden kunnen wonen.

Het hof leest in het dossier dat de zorgen over [minderjarige2] vooral zien op het risico van mogelijke achterstanden in taal en sociale ontwikkeling, omdat hij thuis alleen maar met de iPad speelt en bijna alleen Engels sprak toen hij naar school ging. De zorgen over [minderjarige1] zien vooral op het seksueel misbruik dat in het verleden heeft plaatsgevonden. De speltherapeut ziet een ontregeld beeld bij [minderjarige1] waarbij een boze moeder een thema is dat steeds terugkomt. [minderjarige1] komt tijdens de therapie alleen toe aan het reguleren van haar gemoedstoestand en niet aan verwerking van het misbruik. De moeder laat zien dat ze betrokken is en ze is open naar de hulpverlening. Risicofactoren kunnen onder meer het belaste verleden van de moeder zijn en het hierbij missen van een goed voorbeeld. Verder doen [minderjarige1] en [minderjarige2] zorgelijke uitspraken over schoppen en slaan in de thuissituatie. De moeder herkent zich niet in deze uitspraken. Niet is gebleken dat de GI nader onderzoek heeft gedaan na de zorgelijke uitspraken van de kinderen of dat andere maatregelen zijn genomen. Duidelijk is wel dat de moeder soms wordt overvraagd in de zorg en opvoeding van de kinderen. Het hoofd van de moeder zit dan te vol door haar eigen trauma's, waardoor er niet voldoende ruimte overblijft om op de kinderen te reageren of om op de juiste manier te reageren. Het hof mist in deze de onderbouwing waarom een uithuisplaatsing van de kinderen de enige manier is om voor de kinderen een veilige opvoedsituatie te creëren.

De GI en de hulpverlening schetsen de nodige zorgen over de opvoedsituatie bij de moeder. Volgens hen groeien de kinderen sociaal, emotioneel en lichamelijk onveilig op. Er wordt echter niet nader omschreven waaruit de risico’s bestaan, wat dit voor de kinderen betekent en waar zij concreet mogelijk schade oplopen in de situatie bij de moeder. Er is de afgelopen jaren al veel hulpverlening ingezet om de moeder te begeleiden en te ondersteunen bij de opvoeding van [minderjarige1] , [minderjarige2] en [minderjarige3] . De grootste zorgen zien op het onvoldoende (emotioneel) beschikbaar zijn van de moeder. Zij wordt soms overvraagd. Het lukt haar dan niet om de kinderen voldoende grenzen en structuur te bieden en hen te stimuleren in hun ontwikkeling.

Na een gezinsbehandeling in [plaats] is in de thuissituatie bij de moeder intensieve ondersteuning ingezet door Regiezorg en GrandCare ter ondersteuning van de moeder in de verzorging en opvoeding van de kinderen. In de beschikking van de kinderrechter van 11 september 2025 waarin de ondertoezichtstelling van [minderjarige1] en [minderjarige2] is verlengd met één jaar, is overwogen dat de hulp van GrandCare en Regiezorg op dat moment enkel gericht is geweest op het stutten en ondersteunen van de moeder om ervoor te zorgen dat de opvoedsituatie (net) goed genoeg was. De opvoedtaken van de moeder werden deels gecompenseerd en overgenomen door de hulpverlening. De hulpverlening heeft toen nog niet kunnen werken aan het vergroten van de opvoedvaardigheden en de leerbaarheid van de moeder. Er werd geconstateerd dat er tijd nodig is om eerst een vertrouwensband met de moeder te krijgen. Ook uit het evaluatieverslag van het Logeerhuis GrandCare van januari 2026 blijkt dat het contact tussen de begeleiding en de moeder in eerste instantie tijd nodig had om op te bouwen. Nadat het vertrouwen was opgebouwd, verliep het contact overwegend open en coöperatief. De moeder was goed aanspreekbaar en bereid om in gesprek te gaan. Zij kon feedback aanhoren en stond open voor ondersteuning, al gaf zij ook aan dat zij het soms lastig vindt om hulp te vragen, omdat ze in het verleden vaak is teleurgesteld door hulpverlening. De door GrandCare en Regiezorg ingezette ondersteuning leek wel aan te sluiten en een basis te bieden voor verdere ontwikkeling, hoewel er nog wel veel kwetsbaarheden werden gezien. De conclusie was dat de komende periode moest worden bekeken of met inzet van intensieve opvoedondersteuning stapsgewijs kan worden gewerkt aan verbetering van de opvoedvaardigheden van de moeder en te kijken wat de opvoedmogelijkheden van de moeder zijn. Daarnaast moest de moeder nog starten met behandeling voor haarzelf. De moeder heeft op de zitting verteld dat zij nog op de wachtlijst staat bij Pro Persona. Ten slotte was de opvoedbehoefte van [minderjarige1] en [minderjarige2] nog niet in kaart gebracht.

Het hof constateert dat deze stappen niet zijn gezet en dat de GI binnen enkele weken na de beschikking tot verlenging van de ondertoezichtstelling is overgegaan tot een verzoek aan de kinderrechter om een machtiging te verlenen om [minderjarige1] en [minderjarige2] uit huis te plaatsen. Voor het hof is, net als de kinderrechter, onvoldoende duidelijk geworden welke zorgen concreet zijn toegenomen na de zitting van de verlenging van de ondertoezichtstelling en waarom in het tijdsbestek van een aantal weken een koerswijziging is gekomen van het inzetten op verbetering van de opvoedvaardigheden van de moeder in de thuissituatie naar een verzoek om een uithuisplaatsing. Mede gelet op het feit dat het tijd kost om met de moeder een vertrouwensband op te bouwen, zoals eerder is aangehaald door de kinderrechter.

Regiezorg en GrandCare hebben beide geconcludeerd dat een crisisplaatsing van de kinderen het meest passend is. Volgens de moeder hebben zij dit niet met haar besproken. Dit heeft het toch al kwetsbare vertrouwen van de moeder in de hulpverlening geschaad. Na het verzoek tot het geven van een machtiging tot uithuisplaatsing van de kinderen is een moeizame samenwerkingsrelatie tussen de moeder en Regiezorg en GrandCare ontstaan, waardoor zij genoodzaakt zijn geweest te stoppen met de hulpverlening. Gelet op het geschade vertrouwen van de moeder, haar verleden met de hulpverlening en haar persoonlijke problematiek is dit te begrijpen. Dit heeft ertoe geleid dat het afgelopen jaar het niet goed mogelijk was om nog samen met de moeder te werken aan de verbetering van haar opvoedvaardigheden en de grenzen van de opvoedmogelijkheden van de moeder te onderzoeken, zoals oorspronkelijk de bedoeling was. Er is echter geen zicht op de huidige stand van zaken. De moeder heeft onweersproken gesteld dat de basiszaken goed geregeld zijn voor de kinderen. De kinderen ontvangen passend onderwijs en de moeder zorgt er voor dat de kinderen op tijd op school zijn. De GI heeft geen actuele (concrete) voorbeelden of situaties benoemd waaruit blijkt dat het niet goed (genoeg) gaat met de kinderen. Het hof heeft niet vast kunnen stellen dat er sprake is van een situatie waarbij er geen minder ingrijpende alternatieven (meer) voorhanden zijn.

Tot slot constateert het hof, evenals de kinderrechter, dat niet duidelijk is wat is gedaan met het in het evaluatieverslag van de gezinsbehandeling van 2 augustus 2024 gegeven advies om voor de moeder een 24 uurs beschermde woonvorm te zoeken, afgestemd op de mogelijkheden en bejegening passend bij een licht verstandelijke beperking (mogelijk beschermd thuis van PlusHome). Volgens de GI komt de moeder daarvoor niet in aanmerking, maar dit wordt verder niet uitgelegd of onderbouwd. Mogelijk zou een andere GI die meer gericht is op de doelgroep met een licht verstandelijke beperking beter aansluiten bij de behoeften van de moeder. Net als de kinderrechter wil het hof de GI en de moeder daarom in overweging geven om aan de kinderrechter te verzoeken een andere GI te benoemen.

De afwijzing van het verzoek om een machtiging tot uithuisplaatsing te verlenen, betekent niet dat de zorgen over de opvoedsituatie bij de moeder zijn weggenomen. Het is nu aan de GI of haar vervanger om alsnog te gaan werken aan het opbouwen van een vertrouwensband met de moeder, zodat gewerkt kan gaan worden aan de verbetering van de opvoedvaardigheden van de moeder en de grenzen van de opvoedmogelijkheden van de moeder daadwerkelijk kunnen worden onderzocht, waaronder ook valt de mogelijkheden te onderzoeken of er een geschikte 24 uurs beschermde woonvorm kan worden gevonden. En het is aan de moeder om te laten zien dat zij meewerkt met de noodzakelijk geachte hulpverlening en dat zij dit volhoudt ook als het moeilijk wordt.

Het hof zal de beschikking van 9 maart 2026 in stand laten (bekrachtigen).