ECLI:NL:GHAMS:2026:2865

Het hof stelt vast dat de vrouw met het bericht van 7 april 2026 beroep heeft ingesteld tegen de beschikking van 8 januari 2026. Dit beroepschrift is zonder tussenkomst van een advocaat ingediend en voldoet daarmee niet aan de eisen van artikel 359 in verbinding met artikel 278 lid 3 Rv. Bij e-mailbericht van 8 april 2026 heeft het hof de vrouw bericht dat het beroepschrift niet voldoet aan de wettelijke vereisten en is zij in de gelegenheid gesteld om dit verzuim te herstellen. Bij e-mailbericht van 14 april 2026 heeft het hof een bericht ter herinnering gestuurd. Bij e-mailbericht van 15 april 2026 en bij brief van 15 april 2026 heeft het hof de vrouw tot 29 april 2026 de gelegenheid gegeven om het verzuim te herstellen, met daarbij de mededeling dat dit enkel kan plaatsvinden door ondertekening van het oorspronkelijke beroepschrift door een advocaat.

Het hof stelt vast dat de advocaat van de vrouw op 29 april 2026 een ander beroepschrift heeft ingediend dan het oorspronkelijke beroepschrift dat de vrouw op 7 april 2026 heeft ingediend. Daarmee heeft de vrouw het verzuim niet op de juiste manier hersteld en kan het hof haar beroepschrift van 7 april 2026 niet in behandeling nemen.

Het hof overweegt dat het door de advocaat ingediende beroepschrift van 29 april 2026 te laat is ingediend. Op grond van artikel 806 lid 1 sub a Rv dient het hoger beroep immers te worden ingesteld binnen drie maanden na de bestreden beschikking van 8 januari 2026, zijnde uiterlijk op 8 april 2026. Het beroepschrift dat op 29 april 2026 ter griffie van het hof is ontvangen, is buiten deze termijn ingesteld, waardoor er sprake is van een termijnoverschrijding.

De vrouw heeft een beroep gedaan op verschoonbare termijnoverschrijding. Zij stelt zich op het standpunt dat haar redelijkerwijs niet kan worden verweten dat zij niet tijdig hoger beroep heeft ingesteld. Zij verkeerde ten tijde van en na de echtscheiding in een emotioneel en psychisch kwetsbare positie. Zij was psychisch overbelast, had moeite met het nemen van beslissingen, en kon haar eigen belangen onvoldoende overzien en behartigen. Op een later moment is zij zich bewust geworden van de juridische mogelijkheden en de nadelige gevolgen van het convenant. Na dit inzicht heeft zij onverwijld zelfstandig hoger beroep ingesteld, en nadien een advocaat ingeschakeld voor het opstellen van een beroepschrift.

De man voert gemotiveerd verweer.

Het hof overweegt dat volgens vaste rechtspraak in het belang van een goede rechtspleging omtrent het tijdstip waarop een termijn van hoger beroep eindigt duidelijkheid dient te bestaan en dat daarom aan beroepstermijnen strikt de hand wordt gehouden. Onder bijzondere omstandigheden is een uitzondering daarop gerechtvaardigd. Het hof is echter van oordeel dat daarvan in dit geval geen sprake is. Nog daargelaten de vraag of een psychische gesteldheid als uitzondering kan worden aanvaard, is uit de inhoud van de medische verklaring van de GZ-psycholoog onvoldoende gebleken dat bij de vrouw sprake was van een zodanige psychische gesteldheid dat zij niet in staat was haar vermogensrechtelijke en procesrechtelijke belangen te behartigen. Ook is zij vanaf maart 2026 op zoek gegaan naar een advocaat en is zij zelfstandig op 7 april 2026 in hoger beroep gekomen. Hieruit blijkt niet dat zij in die periode niet in staat was om haar vermogensrechtelijke en procesrechtelijke belangen te behartigen. Er is dus geen sprake van bijzondere omstandigheden die de termijnoverschrijding verschoonbaar maken en een uitzondering op de strikte regels inzake rechtsmiddeltermijnen rechtvaardigen. Het hof zal de vrouw dan ook niet-ontvankelijk verklaren in haar hoger beroep.