ECLI:NL:RBOVE:2026:6092

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 30 juni 2026 met producties 1 – 13;

- [gedaagde] heeft de vordering niet weersproken.

Ten slotte is vonnis bepaald.

[eiseres] vordert dat de kantonrechter [gedaagde] bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, veroordeelt tot betaling van € 2.536,98, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 van het Burgerlijk Wetboek (verder: BW) vanaf de datum van dagvaarding tot aan de dag van volledige betaling. Daarnaast vordert [eiseres] dat de kantonrechter [gedaagde] veroordeelt tot betaling van € 382,56 aan buitengerechtelijke incassokosten. Tot slot vordert [eiseres] dat [gedaagde] wordt veroordeeld tot betaling van de kosten van deze procedure inclusief de nakosten van € 131,00.

[eiseres] legt het volgende aan haar vordering ten grondslag. Zij stelt dat partijen een overeenkomst hebben gesloten voor het verlenen van juridische bijstand in het kader van arbeids-/ontslagrecht. Op de overeenkomst zijn de algemene voorwaarden van [eiseres] van toepassing. [eiseres] stelt dat zij ten behoeve van [gedaagde] juridische werkzaamheden heeft verricht en daarvoor twee facturen aan [gedaagde] heeft gestuurd: een factuur ter hoogte van € 2.389,48 inclusief btw met 6 november 2025 als factuurdatum en een factuur ter hoogte van € 147,50 inclusief btw met 1 december 2025 als factuurdatum. [gedaagde] heeft deze facturen onbetaald gelaten. [eiseres] stelt [gedaagde] op 27 maart 2026 per e-mail heeft verzocht de openstaande facturen te betalen, waarbij zij betaling van de buitengerechtelijke incassokosten ter hoogte van € 378,70 heeft aangezegd als [gedaagde] de facturen niet binnen vijftien dagen betaalt.

[gedaagde] heeft de vordering van [eiseres] niet weersproken.

Het gaat in deze zaak over betaling van twee facturen door [gedaagde] als consument. [eiseres] stelt dat zij met [gedaagde] een overeenkomst van opdracht heeft gesloten voor het verlenen van juridische bijstand ten behoeve van [gedaagde].

De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 12 november 2021 overwogen dat (1) de rechter in zaken met consumenten ambtshalve moet onderzoeken of aan bepaalde essentiële informatieplichten is voldaan en (2) dat de rechter een sanctie moet toepassen als sprake is van een voldoende ernstige schending van deze informatieplichten.¹

[eiseres] heeft niet toegelicht op welke wijze de overeenkomst tot stand is gekomen. Ook heeft [eiseres] niet gesteld dat zij aan de (pre)contractuele informatieplichten heeft voldaan. Dit zal zij in het vervolg in de dagvaarding moeten stellen en onderbouwen. De kantonrechter zal [eiseres] in de gelegenheid stellen om zich hierover onderbouwd uit te laten. De kantonrechter verwijst [eiseres] naar de landelijke Richtlijn Sanctiemodel essentiële informatieplichten.²

De kantonrechter moet daarnaast ambtshalve toetsen of de bedingen in de overeenkomst en de daarop van toepassing zijnde algemene voorwaarden staan en waarover partijen niet hebben onderhandeld, niet oneerlijk zijn in de zin van de Richtlijn oneerlijke bedingen.³

De kantonrechter moet allereerst artikel 5 van de Algemene Voorwaarden toetsen aan de Richtlijn oneerlijke bedingen. In dat artikel is een rente- en incassobeding opgenomen waarin staat:

De kantonrechter moet daarnaast het kostenbeding (de prijsafspraak of het beding waarin [eiseres] de kosten voor haar diensten heeft vermeld) ambtshalve toetsen aan de Richtlijn oneerlijke bedingen. In dit geval vordert [eiseres] dat [gedaagde] een bedrag van € 2.536,98 inclusief btw betaalt op grond van nakoming van de betalingsverplichting die voor [gedaagde] uit de overeenkomst voortvloeit.

Het kostenbeding is een kernbeding.⁵ Kernbedingen waarover niet afzonderlijk is onderhandeld, worden getoetst op oneerlijkheid in de zin van de Richtlijn oneerlijke bedingen als deze niet transparant zijn. Het transparantievereiste moet ruim worden opgevat: het kostenbeding moet niet alleen formeel en grammaticaal begrijpelijk zijn, maar ook op basis van duidelijke en begrijpelijke criteria uiteenzetten op welke wijze de kosten voor de te verrichten dienstverlening wordt vastgesteld. Het gaat erom dat de consument vóór het sluiten van de overeenkomst in staat wordt gesteld om de financiële consequenties in te schatten die voor hem uit dat beding voortvloeien, namelijk het totale bedrag dat hij voor deze diensten zal moeten betalen.⁶ Bij die beoordeling neemt de kantonrechter alle relevante feitelijke gegevens in aanmerking rond de sluiting van de overeenkomst.⁷

In zijn arrest van 12 januari 2023 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het Hof) – onder meer – overwogen dat een kostenbeding op basis van een uurtarief zonder verdere precisering niet transparant is, omdat de consument in dat geval niet in staat wordt gesteld om alle financiële consequenties in te schatten die voor hem uit het beding voortvloeien.⁸ Het is voor een advocaat moeilijk of zelfs onmogelijk om op het tijdstip waarop de overeenkomst wordt gesloten, het aantal uren te voorspellen dat nodig zal zijn om deze diensten te verlenen, en dus ook de totale daadwerkelijke kosten daarvan. Maar dat neemt niet weg dat een advocaat aan de consument vóórdat de overeenkomst wordt gesloten die informatie moet verstrekken die de consument in staat stelt om met nodige voorzichtigheid zijn beslissing te nemen, met volledige kennis van enerzijds de mogelijkheid dat dergelijke gebeurtenissen zich voordoen en anderzijds de gevolgen die deze kunnen hebben voor de duur van de betreffende juridische diensten. Een advocaat is daartoe immers tuchtrechtelijk ook gehouden.⁹ Deze informatie, die kan variëren naargelang zowel het voorwerp en de aard van de juridische diensten waarin de overeenkomst voorziet als de toepasselijke beroeps- en gedragsregels, moet aanwijzingen bevatten die de consument in staat stellen bij benadering de totale kosten van die diensten te ramen. Daarbij kan worden gedacht aan een raming van het voorzienbare of minimale aantal uren dat nodig is om een bepaalde dienst te verlenen of een verbintenis om met redelijke tussenpozen tussentijdse facturen of verslagen te bezorgen waarin het aantal reeds gepresteerde werkuren wordt vermeld.¹⁰

Indien [eiseres] aan deze opdracht niet of niet volledig voldoet, zal de kantonrechter daaraan op grond van de artikelen 22 en 139 Rv de gevolgen verbinden die zij geraden acht.

Iedere verdere beslissing zal worden aangehouden.

bepaalt dat de zaak weer op de rol zal komen van dinsdag 20 oktober 2026 voor het nemen van een akte door [eiseres] over wat is vermeld onder 3.3 en 3.10;

houdt iedere verdere beslissing aan.