ECLI:NL:RBDHA:2026:29747

1.1.

Partijen hebben (in elk geval) een affectieve relatie gehad en met elkaar samengewoond. De man heeft administratieve werkzaamheden gedaan voor de eenmanszaak van de vrouw en partijen hebben een aantal jaren samen een maatschap gehad. In deze zaak staan centraal de vragen 1. of de man de door hem aan de eenmanszaak van de vrouw verstrekte lening nog kan terugvorderen of dat zij deze reeds heeft voldaan en 2. welke vordering de eenmanszaak van de vrouw op de maatschap van partijen heeft.

2.1.

Het verloop van de procedure blijkt, voor zover van belang, uit:

- de dagvaarding van de man van 16 augustus 2024, met 13 producties;

- de conclusie van antwoord tevens eis in reconventie van de vrouw van 20 november 2024, met 36 producties;

- de regiezitting van 21 januari 2026, waarbij de zaak naar de rol is gewezen voor het nemen van een conclusie van antwoord in reconventie;

- de conclusie van antwoord in reconventie van de man van 3 juni 2026 met producties 14-21;

- het tussenvonnis van 24 juni 2026, waarbij een mondelinge behandeling is bepaald;

- de aktes overlegging producties van de man met respectievelijk producties 22 en 23 en productie 24;

- de akte overlegging producties van de vrouw met productie 37;

- de per e-mail van 24 augustus 2026 door de rechtbank aan partijen verzonden zittingsagenda;

- de per e-mail door de vrouw op 24 augustus 2026 toegezonden stukken.

2.2.

Op 27 augustus 2026 is een mondelinge behandeling gehouden. Beide partijen hebben hun standpunten toegelicht. Tevens hebben mw. [de boekhouder] , boekhouder, en mevrouw [naam] , verbonden aan [adviesbureau] , informatie verschaft. De griffier heeft aantekening gehouden van hetgeen verder door partijen is gezegd.

2.3.

Ten slotte is vonnis bepaald.

3.1.

In 2017 hebben partijen elkaar leren kennen. Zij zijn op [datum] 2017 met elkaar in [plaats] , [land] , gehuwd. Dit huwelijk is in Nederland niet ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.

3.2.

Op 20 mei 2020 hebben partijen de notariële ‘Akte houdende huwelijkse voorwaarden staande huwelijk en verdeling huwelijksgemeenschap’ laten opmaken. Hierin is onder meer opgenomen dat partijen hebben verklaard dat zij op [datum] 2017 beiden in tweede echt in [plaats] in het huwelijk zijn getreden, dat zij geen huwelijksvoorwaarden hebben gemaakt, dat hun huwelijksvermogensregime wordt beheerst door Nederlands recht en dat zij destijds gehuwd zijn in de wettelijke algehele gemeenschap van goederen, dat zij de vermogensrechtelijke gevolgen van hun huwelijk willen wijzigen en dat zij de bestaande algehele gemeenschap van goederen willen verdelen. Partijen zijn vervolgens kort gezegd koude uitsluiting overeengekomen, hebben afspraken gemaakt over de verdeling van de kosten van de huishouding met een vervalbeding, hebben periodieke en finale verrekening uitgesloten en hebben de ontbonden algehele gemeenschap van goederen tot genoegen verdeeld.

3.3.

Op 12 november 2025 heeft de vrouw een verzoek tot echtscheiding ingediend bij de rechtbank Amsterdam. Zij heeft in die procedure op 15 juli 2026 een gewijzigd verzoekschrift ingediend, waarin ze primair verzoekt het door partijen gesloten huwelijk nietig te verklaren op de grond dat zij ten tijde van het huwelijk nog met een andere man was gehuwd, en subsidiair om de echtscheiding uit te spreken. Deze procedure loopt nog.

3.4.

Partijen hadden een gezamenlijke huishouding. Zij hadden elk privérekeningen en ook een gezamenlijke rekening. Zij hebben niet afgesproken welke bedragen zij ieder ten behoeve van de gemeenschappelijke huishouding op de gemeenschappelijke rekening zouden storten.

3.5.

De vrouw is tandarts en oefende haar praktijk sinds augustus 2003 uit in de vorm van een eenmanszaak, aanvankelijk onder de naam [handelsnaam 1] , en gedurende een periode onder de naam [handelsnaam 2] en laatstelijk wederom onder de naam [handelsnaam 3] . De vrouw heeft haar eenmanszaak onlangs verkocht. Zij is thans werkzaam als ZZP-er.

3.6.

De man heeft, al dan niet als werknemer, administratieve werkzaamheden verricht voor de eenmanszaak. Hij had in dat kader (net als de vrouw) de beschikking over een bankpas en de toegang tot betalingssystemen van de eenmanszaak.

3.7.

Op 1 januari 2021 hebben partijen een maatschapsovereenkomst gesloten voor orthodontiewerkzaamheden ( [maatschap] ). Partijen hebben daarin, voor zover van belang, afgesproken dat zij beiden hun arbeidskracht, vlijt en kennis zouden inbrengen en dat de winsten en verliezen van de maatschap door partijen gelijkelijk worden genoten en gedragen.

3.8.

Eveneens op 1 januari 2021 hebben de eenmanszaak enerzijds en de maatschap anderzijds een huurovereenkomst (onderhuur) gesloten voor onbepaalde tijd met betrekking tot de huur van praktijkruimte in het pand waarin de eenmanszaak is gevestigd. De huurprijs bedroeg bij aanvang € 24.000,- per jaar.

3.9.

De vrouw was in de maatschap belast met de (oorspronkelijk in de eenmanszaak verrichte) orthodontiebehandelingen en de man met de administratie in brede zin en met het bespreken van behandelplannen. Bij de uitvoering van de werkzaamheden in de maatschap zijn personeelsleden van de eenmanszaak ingezet en is ook materiaal van de eenmanszaak gebruikt. De man heeft ten behoeve van de administratie een boekhouder uitgezocht, eerst de VvAA en later heeft hij administratiekantoor [de boekhouder] (hierna de boekhouder) ingeschakeld.

3.10.

In de Coronaperiode had de eenmanszaak van de vrouw het financieel moeilijk. In juni 2020 hebben partijen hierom mondeling afgesproken dat de man geld zou lenen aan de eenmanszaak van de vrouw. Op 22 juni 2020 heeft de man in dit verband € 35.000 overgemaakt aan de vrouw onder vermelding ‘veel plezier ermee’. Op 22 juni 2020 is € 5.000 van de rekening van de eenmanszaak aan de man overgemaakt onder vermelding ‘retour zoals afgesproken’. Op 26 juni 2020 heeft de man € 70.000 overgemaakt aan de vrouw, zonder nadere omschrijving. Op 7 oktober 2020 heeft de man € 10.000 overgemaakt naar de eenmanszaak, zonder nadere omschrijving.

3.11.

In december 2020 hebben partijen de geldlening op papier gezet. Het (niet ondertekende) stuk ‘Schuldbekentenis en overeenkomst van geldlening’ behelst de door partijen gemaakte afspraken en houdt onder meer het volgende in:

3.12.

Op 16 januari 2021 heeft de man € 17.000 overgemaakt aan de eenmanszaak, zonder nadere omschrijving. De boekingen genoemd onder 3.10 en 3.12 zijn alle verwerkt op grootboekrekening 1807 van de eenmanszaak onder vermelding ‘Soort transactie Lening [de man] ’.

3.13.

Vanaf omstreeks 2021 heeft de vrouw de man er herhaaldelijk schriftelijk op aangesproken dat hij zijn taken verwaarloosde. De boekhouding was niet op orde. De boekhouder heeft meermalen stukken bij de man opgevraagd en niet gekregen. De verstandhouding tussen de man en de boekhouder is vervolgens ook verstoord geraakt.

3.14.

In september 2023 is de affectieve relatie tussen partijen geëindigd.

3.15.

Bij brief van 12 oktober 2023 heeft de advocaat van de man aan de vrouw verzocht om een gesprek over de praktijk. Hierop heeft de vrouw diezelfde dag per e-mail onder meer geantwoord dat de continuïteit in het geding is, dat de man de administratie op zich zou nemen en dat hij dit heeft verzuimd, dat de man zegt een plan te hebben en dat zij dat graag eerst op papier ontvangt alvorens een gesprek aan te gaan.

3.16.

Bij brief van 21 oktober 2023 heeft de vrouw (zekerheidshalve) de maatschap opgezegd per 1 november 2024, welke opzegging effectief zou zijn per 1 mei 2024. Zij heeft daarnaast geprobeerd de samenwerking met de man binnen de maatschap vlot te trekken, zodat de maatschap niet daadwerkelijk behoefde te worden ontbonden.

3.17.

In dat kader heeft zij de dag ervoor, op 20 oktober 2023, onder meer aan de man geschreven:

3.18.

De verstandhouding tussen partijen is niet hersteld.

3.19.

Per 29 september 2023 is de bevoegdheid die de man had op bankrekeningen van de eenmanszaak beëindigd. Met ingang van 23 maart 2024 is, na een ruzie, de man de toegang tot de gehuurde praktijkruimte ontzegd.

3.20.

De maatschap is per 1 mei 2024 ontbonden. De maatschap is geëindigd met een negatief saldo van ruim € 230.000. De eenmanszaak heeft ten behoeve van de maatschap de vorderingen van de externe crediteuren à ruim € 90.000 voldaan. Op 30 april 2024 is de huurovereenkomst tussen de eenmanszaak en de maatschap beëindigd.

3.21.

Op 6 maart 2024 heeft de advocaat van de man bij de vrouw de geldlening opgeëist van € 120.000,- in hoofdsom, aanspraak gemaakt op de contractuele rente en de buitengerechtelijke incassokosten en heeft hij de vrouw, voor zover nodig, gesommeerd het openstaande bedrag van € 138.111,05 te voldoen voor 13 maart 2024. Deze sommatie is op 15 juli 2024 herhaald, nu voor een totaalbedrag van € 139.864,89.

3.22.

Op 28 juli 2024 heeft de vrouw tegen de man aangifte bij de politie gedaan van diefstal/verduistering. De vrouw heeft hierbij voor zover van belang verklaard dat zij zich niet bezig hield met de financiële kant van de praktijken en dat ze er achter is gekomen dat de man hele grote bedragen naar zichzelf had overgemaakt. Dit betrof opnames door de man vanaf de gezamenlijke zakelijke rekening van de maatschap (minstens € 40.000) en van de zakelijke rekening van de eenmanszaak (minstens € 83.000 en € 26.000).

3.23.

Op 16 oktober 2024 heeft de boekhouder per e-mail aan partijen de jaarrekeningen van de maatschap over de jaren 2021-2024 aan partijen verzonden. Zij heeft voor haar werkzaamheden op 20 oktober 2024 vier facturen verstuurd, tot een bedrag van € 13.575, exclusief BTW, € 16.425,75 inclusief BTW.

3.24.

Op 24 oktober 2024 heeft de boekhouder partijen de stukken met de afronding van de boekhouding per e-mail toegezonden, inclusief de eindafrekening van de maatschap:

3.25.

Bij brief van 25 oktober 2024 heeft de advocaat van de vrouw onder meer aan de advocaat van de man geschreven:

3.26.

Op 29 oktober 2024 heeft de advocaat van de man daarop als volgt gereageerd:

3.27.

Op 12 augustus 2026 heeft mevrouw [naam] , verbonden aan [adviesbureau] , op verzoek van de man het rapport ‘Financiële afwikkeling [de man] - [de vrouw] ’ (hierna: het rapport [adviesbureau] ) over een aantal specifieke kwesties uitgebracht.

3.28.

Op 5 augustus 2024 heeft de man, na tevoren verkregen verlof, conservatoir (derden)beslag gelegd op de woning van de vrouw en op diverse bankrekeningen van de vrouw.

3.29.

De beslagen zijn onlangs opgeheven, nadat partijen de afspraak hadden gemaakt dat voor wat betreft de in dit geding aan de orde gestelde kwesties zo nodig via een door de vrouw (uit de verkoop van haar woning verkregen) in depot onder de notaris gestort bedrag van € 75.000 zou kunnen worden verrekend.

4.1.

De man vordert in conventie - samengevat - bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, de vrouw te veroordelen tot:

1. betaling aan de man van een bedrag van € 120.000,- aan hoofdsom, te vermeerderen met de op grond van de geldlening verschuldigde rente over de hoofdsom van 4%, vanaf 1 januari 2021, althans vanaf datum dagvaarding, tot aan de dag der algehele voldoening;

2. betaling aan de man van de buitengerechtelijke incassokosten ten bedrage van € 1.975,-, met wettelijke rente vanaf datum dagvaarding dan wel tot aan de datum der algehele voldoening;

met veroordeling van de vrouw in de kosten van het geding, waaronder de beslagkosten en nakosten, te vermeerderen met wettelijke rente.

4.2.

De vrouw voert verweer. De vrouw concludeert tot niet-ontvankelijkheid van de man, dan wel tot afwijzing van de vorderingen van de man, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van de man in de kosten van deze procedure.

4.3.

4.4.

De man heeft verweer gevoerd en geconcludeerd tot niet-ontvankelijkheid van de vrouw, dan wel tot afwijzing van haar vorderingen, met veroordeling van de vrouw in de proceskosten met inbegrip van de nakosten.

4.5.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

5.1.

Tussen partijen staat vast dat de man in de Coronaperiode geld heeft geleend aan de eenmanszaak van de vrouw. Tussen partijen is niet in geschil dat de gehele lening direct opeisbaar is op het moment dat enige verplichting uit de overeenkomst door de vrouw niet wordt nagekomen. Partijen strijden over de hoogte van het geleende bedrag en ook over de vraag of de lening volledig dan wel gedeeltelijk is terugbetaald.

5.2.

De rechtbank overweegt hieromtrent als volgt. Partijen hebben de in juni 2020 mondeling gesloten overeenkomst van geldlening later (in december 2020) op papier gezet (zie 3.11). Zij zijn het erover eens dat deze (niet-ondertekende) overeenkomst de tussen hen gemaakte afspraken behelst; zij geven daar echter voor wat betreft de hoogte van het geleende bedrag iedere een andere uitleg aan. De rechtbank moet dus de tussen hen gesloten overeenkomst uitleggen. In zo’n geval geldt op grond van de bekende Haviltexformule als maatstaf dat de vraag hoe in een schriftelijk contract de verhouding van partijen is geregeld en of dit contract een leemte laat die moet worden aangevuld, niet kan worden beantwoord op grond van alleen maar een zuiver taalkundige uitleg van de bepalingen van dat contract. Voor de beantwoording van die vraag komt het immers aan op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan deze bepalingen mochten toekennen en op hetgeen zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. Daarbij kan mede van belang zijn tot welke maatschappelijke kringen partijen behoren en welke rechtskennis van zodanige partijen kan worden verwacht.

5.3.

5.4.

Uit het door partijen in zoverre onvoldoende bestreden rapport [adviesbureau] (pag. 16) is genoegzaam gebleken dat de vrouw in elk geval een bedrag van € 18.300 heeft terugbetaald. Dit bedrag is - zo blijkt uit de onderliggende stukken - opgebouwd uit de volgende terugbetalingen: € 3.000 (3-12-2021), € 3.000 (15-12-2021), € 5.000 (20-12-2021), € 1.800 (27-2-2023), € 1.500 (26-7-2023), € 2.000 (29-12-2023), € 2.000 (19-1-2024).

5.5.

De vrouw heeft echter aangevoerd dat zij de geldlening al volledig heeft voldaan. De vrouw betoogt hiertoe het volgende. Zij is na het uiteengaan van partijen in de administratie gedoken. Ze is toen geschrokken van alle betalingen/pinopnames die de man vanuit de eenmanszaak heeft verricht. Zij heeft hierom bij de politie aangifte van diefstal/verduistering gedaan (zie 3.22). De boekhouder heeft er (naar de rechtbank aanneemt: in overleg met de vrouw) voor gekozen om allerlei pinbetalingen bij supermarkten, het kaashuis, de benzinepomp, de apotheek etc. in rekening-courant af te boeken op de door de man aan de eenmanszaak van de vrouw verstrekte lening. Verder zijn onder meer overboekingen naar de privérekening van de man voor 100% afgeboekt op de lening en overboekingen naar de gezamenlijke privérekening voor 50% (zie 3.24). Aldus is de lening voldaan. De man heeft dit betwist en aangevoerd dat hiervoor geen juridische grondslag bestaat.

5.6.

De rechtbank volgt het betoog van de man. Het is, ook als er van moet worden uitgegaan dat de man alle pinopnames bij het kaashuis e.d. en betalingen van de rekening van de eenmanszaak heeft verricht, juridisch niet mogelijk om deze transacties eenzijdig achteraf aan te merken als terugbetaling op de door de man aan de eenmanszaak van de vrouw verstrekte lening. Ditzelfde geldt voor boekingen van creditcardbetalingen en betalingen aan de gemeenschappelijke rekening van partijen of aan de privérekening van de man. Er kunnen om allerlei redenen bedragen van de rekening van de eenmanszaak zijn overgemaakt, bijvoorbeeld om daarmee in de kosten van de gezamenlijke huishouding te voorzien of om onderling bepaalde betalingen te verrekenen. Nu is gesteld noch gebleken dat partijen het erover eens zijn dat deze pinopnames en betalingen als terugbetaling op de lening mogen worden beschouwd, kan niet worden geconcludeerd dat de vrouw meer heeft afgelost dan € 18.300. Op het moment dat de man haar voor het eerste sommeerde, was zij, volgens het aan de overeenkomst gehechte schema, al in verzuim. Het restant van de hoofdsom is dus opeisbaar.

5.7.

Vaststaat dat de vrouw vanaf 1 januari 2021 over het geleende bedrag 4% rente verschuldigd is. Met inachtneming van de in 5.4 vermelde aflossingen zal de vordering van de man worden toegewezen, op de in de beslissing vermelde wijze.

5.8.

De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten zijn als niet dan wel onvoldoende weersproken en op de wet gegrond toewijsbaar. Dat geldt ook voor de gevorderde wettelijke rente over de buitengerechtelijke incassokosten.

5.9.

Volledigheidshalve overweegt de rechtbank dat de man, onder verwijzing naar het rapport [adviesbureau] , pag. 16 en bijlage 3, nog heeft aangevoerd een bedrag voor de eenmanszaak te hebben voorgeschoten van € 48.616 en daarover wettelijke rente vergoed te willen krijgen. Nu zijn vordering in conventie hierop niet is gebaseerd, en dit punt voor de behandeling van de vordering in reconventie niet relevant is, laat de rechtbank dit verder onbesproken. De vrouw heeft deze vordering overigens betwist. Hetzelfde geldt voor de door de man uit hoofde van de door hem gestelde dienstbetrekking met de eenmanszaak op de vrouw gepretendeerde vordering. Ook deze vordering kan hier onbesproken blijven.

5.10.

De vrouw heeft het door haar in reconventie gevorderde bedrag van € 132.142,82 als volgt onderbouwd. De maatschap moet nog afrekenen met haar eenmanszaak in verband met gehuurde praktijkruimte, personeelskosten en techniekkosten dan wel materiaalkosten. De eenmanszaak (de vrouw) heeft aldus de volgende vorderingen op de maatschap, die bij helfte voor rekening van de man komen:

a. a) € 80.000 wegens afrekening nimmer betaalde huur tot 1 mei 2024; het aandeel van de man daarin bedraagt € 40.000;

b) € 94.114 wegens afrekening personeelskosten tot 1 mei 2024 op basis van een percentage van de omzet, waarbij de totale omzet van de eenmanszaak en de maatschap wordt gezien als 100%; het aandeel van de man daarin bedraagt € 47.057;

c) € 19.038 wegens afrekening techniekkosten dan wel materiaalkosten, deze kosten bedragen 8% van de omzet; het aandeel van de man daarin bedraagt € 9.519,98.

Dit leidt tot een vordering van de vrouw op de man van in totaal € 96.576,18.

5.11.

Daarnaast heeft de vrouw zich genoodzaakt gevoeld met gelden uit haar eenmanszaak ten behoeve van de maatschap alle nota’s van de externe crediteuren te voldoen, ten bedrage van € 90.604,07. Dit leidt tot een vordering van de vrouw op de man van (de helft van deze schuld à) € 45.302,94 (post d). Het totaal door de vrouw van de man te vorderen bedrag bedraagt hierom € 96.576,18 + € 45.302,94 =) € 141.878,22.

5.12.

De man heeft volgens de vrouw op zijn beurt een vordering op haar/de eenmanszaak van € 9.735,40. Hij heeft deze vordering vanwege verrekening van de rekening-courant tussen de eenmanszaak en de man enerzijds (opgesteld in verband met de door hem aan de eenmanszaak verstrekte, hiervoor besproken lening) en de rekening-courant tussen de eenmanszaak en de maatschap anderzijds. De vrouw heeft in dit verband onder meer aangevoerd dat partijen allebei gebruik hebben gemaakt van hun privérekeningen en zakelijke rekeningen. Van de zakelijke rekeningen zijn niet alleen de zakelijke uitgaven gedaan, maar vooral ook veel privéuitgaven. Partijen hebben daar goed van geleefd, aldus de vrouw. Zij heeft op de rekening-courant tussen de eenmanszaak en de maatschap geboekt wat de eenmanszaak voor de maatschap heeft voorgeschoten (anders dan aan huur, personeel en techniek). Zij heeft op de rekening-courant tussen de eenmanszaak en de man de overboekingen naar de rekening van de man voor 100% geboekt en 50% van de betalingen aan de gezamenlijke rekening van partijen.

5.13.

Dit betekent dat de vrouw van de man te vorderen heeft (€ 141.878,22 min € 9.735,40 =) € 132.142,82.

5.14.

De man voert verweer. De rechtbank overweegt als volgt.

5.15.

Partijen zijn het erover eens dat de maatschap de op grond van de met de eenmanszaak gesloten huurovereenkomst verschuldigde huurpenningen niet aan de eenmanszaak heeft voldaan en dat deze nog moeten worden betaald. Zij zijn het over de hoogte van het uitstaande bedrag in principe eens en ook over de omstandigheid dat zij deze post als vennoten 50-50 moeten dragen. De man meent evenwel dat hij niet hoeft mee te betalen aan de huurpenningen over de maanden dat hij niet in het pand mocht komen (maart-april 2024, rapport [adviesbureau] pag. 26 en 38).

5.16.

De rechtbank volgt de man hierin niet. De huurovereenkomst is niet met hem in persoon gesloten, maar met de maatschap. De maatschap kon nog wel van het pand gebruik maken en heeft dat ook gedaan. De man deelt verder mee per datum ontbinding van de maatschap mee in de bestaande verliezen (dan wel winsten) en tot datum ontbinding dienen de met de orthodontiebehandeling gemoeide opbrengsten in de maatschap te worden geboekt. Er is dus geen reden voor het oordeel dat de man over deze maanden niet aan de huur zou hoeven bijdragen, omdat de vrouw hem (na een ruzie) de toegang tot de praktijkruimte heeft ontzegd. Dit betekent dat de onder a) gevoerde post toewijsbaar is. Hieraan doet niet af dat de afwikkeling van de maatschap nog niet afgerond is. Met de afwikkeling van de maatschap heeft de eenmanszaak van de vrouw (als schuldeiseres) immers niets van doen. Het staat deze schuldeiseres in dit geval vrij de helft van haar op de maatschap gepretendeerde vordering bij de man als één van de vennoten op te vorderen.

5.17.

Tussen partijen staat vast dat de maatschap personeel en materiaal van de eenmanszaak heeft gebruikt. Ook staat vast dat de maatschap daarvoor een redelijke vergoeding verschuldigd is aan de eenmanszaak. De man heeft ter zitting verklaard zich in het rapport [adviesbureau] (pag. 38) genoemde bedragen te kunnen vinden. Dat wil zeggen een bedrag à € 90.115 aan personeelskosten en een bedrag à € 24.203 aan techniekkosten. Partijen zijn het oneens voor de wijze van doorbelasting van deze kosten aan de maatschap.

5.18.

De rechtbank kan in dit geding niet vaststellen dat de hierover door de vrouw gestelde afspraken (afrekening op basis van een percentage van de omzet) tussen de eenmanszaak en de maatschap zijn gemaakt. De man heeft dit betwist. De maatschapsovereenkomst zegt hierover niets. Dat overeenstemming is bereikt over hetgeen de vrouw in haar ‘Concreet voorstel’ (zie 3.17) heeft vermeld is, tegenover de betwisting door de man, niet komen vast te staan. Evenmin is komen vast te staan dat de eenmanszaak en de maatschap over de wijze van doorbelasting van deze kosten op enig ander moment afspraken hebben gemaakt. Hierom kunnen de door de vrouw gevorderde bedragen niet worden toegewezen. Bij gebreke aan een duidelijke en onderbouwde stellingname kan de rechtbank ook niet vaststellen welke bedragen de maatschap hiervoor in redelijkheid aan de eenmanszaak verschuldigd is. De vordering van de vrouw wordt hierom in zoverre afgewezen.

5.19.

Vaststaat dat de vrouw, via haar eenmanszaak, de externe crediteuren van de maatschap (zoals [crediteur] en de boekhouder) heeft voldaan. Ter zitting is tussen partijen komen vast te staan dat met deze post het in het rapport [adviesbureau] op pag. 38 genoemde bedrag van € 91.779 is gemoeid. Partijen hebben immers desgevraagd beiden uitdrukkelijk verklaard zich in dit bedrag te kunnen vinden. De rechtbank gaat hierom voorbij aan de latere mededeling van de man ter zitting dat hij bang is dat (naar de rechtbank begrijpt: voor de maatschap nadelige en voor de eenmanszaak van de vrouw gunstige) betaalafspraken zijn gemaakt over leveranties aan de eenmanszaak en aan de maatschap, in verband met openstaande facturen van [crediteur] . Gesteld noch gebleken is dat dergelijke afspraken daadwerkelijk zijn gemaakt. Nu ook deze post door partijen als vennoten 50-50 moet worden gedragen, en de eenmanszaak deze post voor de maatschap heeft voldaan, is het door de vrouw gevorderde bedrag van € 45.302,94 in beginsel toewijsbaar, zij het dat partijen strijden over de vraag of de man moet meebetalen aan de aan de onder 3.23 vermelde facturen van de boekhouder (rapport [adviesbureau] pag. 23 e.v., en bijlage 6). De vrouw meent van wel en de man van niet. Hieromtrent overweegt de rechtbank als volgt.

5.20.

5.21.

5.22.

In reconventie zal dus in totaal € 85.302,94 worden toegewezen. De over dit bedrag gevorderde wettelijke rente zal eveneens als onweersproken en op de wet gegrond worden toegewezen.

5.23.

Vaststaat dat de man de man gelegde beslagen inmiddels heeft opgeheven en dat de vrouw ter zekerheidsstelling een bedrag van € 75.000 in depot heeft gestort. De vorderingen van de vrouw die zien op de beslagen worden daarom bij gebrek aan belang afgewezen.

5.24.

5.25.

In de stukken en ter zitting is uitvoerig gesproken over de afwikkeling van de maatschap. De maatschap van partijen is per 1 mei 2024 ontbonden. Uit het rapport [adviesbureau] volgt dat per datum ontbinding binnen de maatschap een verwaarloosbaar bedrag van € 683 aan activa aanwezig was (pag. 31) De maatschap is met een negatief saldo geëindigd (voorlopig te stellen op circa € 230.000). Partijen dienen, in verband met de binnen de maatschap afgesproken winstverdeling en de in de maatschap gemaakte afspraken, in beginsel ieder de helft van het negatieve saldo te dragen. Zij zijn het op diverse in de jaarrekeningen en eindafrekening opgenomen posten nog niet eens. Zoals uit het voorgaande volgt, staat dat in dit geding niet aan inhoudelijke beoordeling van de over en weer ingestelde vorderingen in de weg. Hierom ziet de rechtbank geen aanleiding om een deskundige te benoemen.

5.26.

Partijen hebben een affectieve relatie gehad en (in elk geval) met elkaar samengewoond. Ze worden bovendien in conventie en in reconventie over en weer (gedeeltelijk) in het in het gelijk dan wel in het ongelijk gesteld. Hierin ziet de rechtbank aanleiding de proceskosten, waaronder de door de man gemaakte beslagkosten, in conventie en in reconventie tussen hen te compenseren op de wijze zoals hierna vermeld.

6.1.

veroordeelt de vrouw om aan de man terug te betalen een bedrag van € 101.700, te vermeerderen met de overeengekomen rente van 4% per jaar:

- over de hoofdsom van € 120.000 in de periode van 1 januari 2021 tot 3 december 2021,

- over de resterende hoofdsom van € 117.000 in de periode van 4 december 2021 tot 15 december 2021;

- over de resterende hoofdsom van € 114.000 in de periode van 16 december 2021 tot 20 december 2021;

- over de resterende hoofdsom van € 109.000 in de periode van 21 december 2021 tot 27 februari 2023;

- over de resterende hoofdsom van € 107.200 in de periode van 28 februari 2023 tot 26 juli 2023;

- over de resterende hoofdsom van € 105.700 in de periode van 27 juli 2023 tot 29 december 2023;

- over de resterende hoofdsom van € 103.700 in de periode van 30 december 2023 tot 19 januari 2024;

- over de resterende hoofdsom van € 101.700 in de periode van 20 januari 2024 tot de dag van volledige betaling;

6.2.

veroordeelt de vrouw om aan de man te betalen een bedrag van € 1.975 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van dagvaarding, tot de dag van volledige betaling,

6.3.

verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

6.4.

bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten, waaronder de beslagkosten, draagt;

6.5.

wijst het door de man meer of anders gevorderde af.

6.6.

veroordeelt de man tot betaling aan de vrouw van een bedrag van € 85.302,94, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 20 november 2024 tot de dag der algehele voldoening;

6.7.

verklaart de veroordeling onder 6.6 uitvoerbaar bij voorraad;

6.8.

bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt;

6.9.

wijst het door de vrouw meer of anders gevorderde af.

1308