ECLI:NL:RBAMS:2026:9976

Standpunt van het openbaar ministerie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van alle ten laste gelegde feiten en heeft hiertoe de bewijsmiddelen opgesomd. Meer specifiek heeft de officier van justitie zich ten aanzien van zaak A op het standpunt gesteld dat de (primair) tenlastegelegde feiten kunnen worden bewezen. Ten aanzien van de in zaak A onder 1 en 4 tenlastegelegde feiten heeft hij daartoe aangevoerd dat er sprake was van voorbedachte raad, omdat verdachte tegen de psychiater van [benadeelde partij 7] heeft gezegd dat hij het wurgen had gepland om te ontsnappen. Volgens de officier van justitie heeft verdachte ook vol opgezet gehad op de dood (feit 1) gelet op de uiterlijke verschijningsvorm. Verdachte heeft gedurende twee á drie minuten een nekklem aangelegd waarbij aangeefster [benadeelde partij 2] (hierna [benadeelde partij 2] ) steeds minder lucht kreeg, het benauwd kreeg en rood aanliep. Hierbij heeft verdachte geschreeuwd dat hij haar nek zou breken en haar zou gaan vermoorden.

Ten aanzien van het in zaak B onder 2 tenlastegelegde heeft hij aangevoerd dat de kleding van verdachte die is aangetroffen bij de fouillering overeenkomt met de kleding die de dader op de camerabeelden draagt. Daarnaast heeft de dader telkens een skateboard in bezit, terwijl verdachte ook is gezien met een skateboard. De officier van justitie acht de verklaring van verdachte dat de persoon ook [naam 1] zou kunnen zijn onaannemelijk. Verdachte heeft geen gegevens van deze [naam 1] kunnen geven.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft ten aanzien van het in zaak A onder 1 en 4 ten laste gelegde verzocht verdachte vrij te spreken van het bestanddeel voorbedachte raad. Verdachte heeft gehandeld in een gemoedsopwelling. De verklaring van de psychiater kan niet als betrouwbaar bewijsmiddel worden aangemerkt. Er is geen informatie over de totstandkoming van de verklaring, verdachte was ten tijde van het gesprek nog psychotisch en hij heeft binnen één gesprek verschillende verklaringen afgelegd. Ook de uiterlijke verschijningsvorm duidt niet op voorbedachte raad gericht op letsel of de dood, nu verdachte als doel had om te ontsnappen.

Ten aanzien van het in zaak A onder 1 primair en subsidiair tenlastegelegde heeft de raadsvrouw vrijspraak bepleit, omdat er onvoldoende bewijs is dat er sprake was van (voorwaardelijk) opzet op de dood dan wel op zwaar lichamelijk letsel. Uit de verklaring van getuige [getuige] blijkt dat hij niet de indruk had dat verdachte het doel had om aangeefster buiten bewustzijn te brengen. Daarnaast zijn de uiterlijke verschijningsvorm en de gegeven context onvoldoende om (voorwaardelijk) opzet aan te nemen.

Tot slot kan op basis van het letsel niet worden vastgesteld dat verdachte zodanig hard heeft geknepen dat hiermee de kans op zwaar lichamelijk letsel of de dood aanmerkelijk was.

De raadsvrouw heeft daarnaast vrijspraak bepleit van het in zaak B onder 2 tenlastegelegde, nu er sprake is van onvoldoende wettig en overtuigend bewijs. Verdachte kan niet enkel op grond van een overeenkomst in kleding worden veroordeeld. De beelden bevatten onvoldoende duidelijke, specifieke en onderscheidende persoonskenmerken op grond waarvan een herkenning kan worden gebaseerd. Daarnaast is de alternatieve verklaring van cliënt niet onderzocht.

Ten aanzien van de overige feiten refereert de raadsvrouw zich aan het oordeel van de rechtbank.

Ten aanzien van zaak A

De rechtbank acht op grond van de in bijlage II vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte:

Zaak A

op 14 oktober 2025 te Amsterdam, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een ander, te weten [benadeelde partij 2] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, gedurende enige tijd met kracht een arm om de nek en keel van voornoemde [benadeelde partij 2] heeft gebracht, gehouden en gedrukt en de keel van voornoemde [benadeelde partij 2] gedurende enige tijd heeft dichtgedrukt, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid, terwijl het misdrijf werd gepleegd tegen een ambtenaar gedurende of ter zake van de rechtmatige uitoefening van haar bediening;

Zaak B

Zaak C

op 12 oktober 2025 te Amsterdam, opzettelijk en wederrechtelijk een raamkozijn, die aan een ander, te weten aan [benadeelde partij 7] of Stichting [Stichting] , toebehoorde heeft vernield.

Eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van twintig maanden, met aftrek van het voorarrest. Daarnaast moet aan verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling (hierna: tbs) met dwangverpleging worden opgelegd met dadelijke uitvoerbaarheid. Voorts heeft de officier van justitie verzocht om aan verdachte een Gedragsbeïnvloedende en Vrijheidsbeperkende Maatregel (hierna: GVM) zoals bedoeld in artikel 38z Sr op te leggen.

De raadsvrouw heeft verzocht te volstaan met een gevangenisstraf die gelijk is aan de duur van het reeds ondergane voorarrest en daarnaast aan de verdachte een tbs-maatregel met voorwaarden op te leggen. De raadsvrouw heeft daarnaast verzocht om de GVM niet op te leggen.

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Ernst van het feit

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling, gijzeling, bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en mishandeling. Verdachte heeft koste wat het kost willen ontsnappen en heeft zijn eigen belangen zwaarder laten wegen dan de veiligheid van de betrokken verpleegkundigen. Dit is een zeer beangstigende situatie voor hen geweest, terwijl zij gewoon hun werk deden. Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan meerdere vernielingen. Verdachte heeft hiermee blijk gegeven geen respect te hebben voor andermans eigendommen.

Persoon van de verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 5 januari 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van een Pro Justitia psychologisch onderzoek van 23 april 2026, opgesteld door [klinisch psycholoog] , klinisch psycholoog en een Pro Justitia psychiatrisch onderzoek van 1 mei 2026, opgesteld door [psychiater] , psychiater.

De psycholoog komt – kort gezegd – tot de conclusie dat ten tijde van de tenlastegelegde feiten er bij verdachte sprake was van een aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis (ADHD), een ernstige stoornis in het gebruik van een amfetamineachtig middel (speed) en cannabis, een middelen-geïnduceerde psychotische stoornis, alsmede persoonlijkheidsproblematiek gekenmerkt door beperkte emotieregulatie, impulsiviteit en een beperkt introspectief vermogen. In de periode voorafgaand aan de tenlastegelegde feiten was sprake van een duidelijke toename van ontregeling, in samenhang met fors en langdurig middelengebruik. Verdachte heeft moeite met het reguleren van spanning en emoties, waarbij negatieve gevoelens zoals frustratie, boosheid en onmacht snel kunnen oplopen. In dergelijke situaties is verdachte geneigd tot impulsief en externaliserend gedrag. Zijn vermogen om situaties realistisch te interpreteren en de intenties van anderen juist in te schatten is daarbij beperkt, met name onder invloed van middelen in combinatie met verhoogde spanning. Verdachte is bovendien sterk afhankelijk van externe structuur, terwijl hij zich tegelijkertijd moeilijk kan voegen naar opgelegde kaders en beperkingen. Dit leidt tot een patroon van zorgmijding, het niet nakomen van afspraken en het zich onttrekken aan begeleiding. Vanuit zijn problematiek en middelengebruik beschikt verdachte over onvoldoende mogelijkheden om tijdig hulp te zoeken, grenzen aan te geven of zijn gedrag bij te sturen voordat escalatie optreedt. De psycholoog adviseert om het bewezenverklaarde in sterk verminderde mate aan verdachte toe te rekenen.

De psychiater komt tot vergelijkbare conclusies en adviseert om het bewezenverklaarde in sterk verminderde mate aan verdachte toe te rekenen.

Naar het oordeel van de rechtbank zijn de rapporten op zorgvuldige wijze tot stand gekomen en worden de conclusies over de toerekenbaarheid van het feit aan de verdachte gedragen door een deugdelijk en inzichtelijk gemotiveerde onderbouwing. De rechtbank neemt gelet hierop de conclusies van de gedragsdeskundigen over en maakt die tot de hare.

TBS met voorwaarden

De psycholoog heeft gerapporteerd dat op basis van de HCR-20v3 een matig tot hoog risico op gewelddadig recidivegedrag wordt ingeschat. Het risico op ernstig lichamelijk letsel wordt als matig beoordeeld en het risico op acuut dreigend geweld als laag tot matig. Verdachte heeft langdurige en ernstige verslavingsproblematiek, waarbij eerdere ambulante en gedwongen behandelingen onvoldoende effect hebben gehad. Er was herhaaldelijk sprake van beperkte motivatie, terugval in middelengebruik en het niet naleven van voorwaarden. Ook tijdens recente klinische opname liet verdachte ernstig ontregeld en risicovol gedrag zien, met middelengebruik, agressie en het zich onttrekken aan zorg, ondanks een gestructureerde setting. Gelet op de ernst en complexiteit van de problematiek, het beperkte ziekte-inzicht, de ontwikkelings- en persoonlijkheidsproblematiek en het verhoogde recidiverisico, wordt een langdurig en intensief verplicht behandeltraject noodzakelijk geacht. Eerdere kaders, waaronder toezicht en ambulante behandeling, hebben onvoldoende geleid tot duurzame stabilisatie.

Een zorgmachtiging wordt in dit kader als onvoldoende passend beschouwd, gezien de combinatie van verslavingsproblematiek, psychotische ontregeling en het recidive risico. Een tbs-maatregel met voorwaarden wordt daarom als meest passend geacht, omdat dit kader ruimte biedt voor langdurige klinische behandeling, intensief toezicht en adequate mogelijkheden tot opschaling bij terugval of ontregeling. Tegelijkertijd biedt het mogelijkheden om stapsgewijs toe te werken naar resocialisatie, met nadruk op abstinentie, behandeling en maatschappelijke stabilisatie, met als doel het verminderen van recidive en het vergroten van het behandelperspectief.

De psychiater heeft gerapporteerd dat de combinatie van psychische en verslavingsproblematiek als belangrijkste risicofactor voor herhaling van ernstig fysiek gewelddadig gedrag wordt gezien. Hierbij is de ernstige verslaving aan speed en cannabis, hetgeen uiteindelijk na een periode van langer dagelijks gebruik, leidt tot ontregeling van zijn gedrag (ook in de onthoudingsfase), van zijn emoties en denken (desorganisatie en wanen), de belangrijkste factor. De onderliggende ADHD en kwetsbare persoonlijkheidstrekken zorgen ervoor dat verdachte nog sterker geneigd is naar de middelen te grijpen om zich o.a. productiever te voelen en om met negatieve emoties om te gaan. Als verdachte geen behandeling krijgt voor zijn verslaving, ADHD en kwetsbare persoonlijkheidstrekken is de kans op terugval in middelengebruik groot. Vervolgens is dan bij dagelijks gebruik van speed en cannabis gedurende wat langere tijd de kans op (psychotische) ontregeling ook groot. Binnen deze ontregeling kan verdachte vervolgens tot gewelddadig gedrag komen. Dit maakt dat de psychiater het risico op toekomstig ernstig gewelddadig gedrag, zoals in het tenlastegelegde, door verdachte dan ook op de korte termijn inschat als laag-matig en op de langere termijn als hoog.

Om het risico op recidive te verminderen is het allereerst van belang dat verdachte binnen een forensisch kader intensieve langer durende klinische behandeling krijgt voor zijn verslaving aan amfetamine en cannabis. Ook is het belangrijk dat hij binnen deze behandeling ingesteld wordt op medicatie voor de ADHD (om o.a. impulsiviteit te verminderen) en dat er de tijd genomen wordt voor (psychotherapeutische) behandeling gericht op o.a. het vergroten van zijn copingsvaardigheden (omgaan met en regulatie van emoties) en de neiging tot vermijding. Hierbij is het van belang dat er ook zicht komt op eventuele onderliggende persoonlijkheidsproblematiek. Een forensisch kader (met

verslavingsexpertise) is hierbij nodig om goed zicht te houden op risicoanalyse met recidivepreventie.

Overwogen is om deze behandeling op te leggen binnen bijzondere voorwaarden bij een (voorwaardelijk) strafdeel. Echter, bij verdachte is sprake van een ernstige verslaving met daarbij ook ADHD en kwetsbare persoonlijkheidstrekken. Tevens is het verdachte in de loop van zijn leven al meerdere malen binnen ‘probation’ en behandelsettingen niet gelukt om gedurende langere tijd mee te werken en clean te blijven. Dit maakt de kans groot dat verdachte zich niet aan de voorwaarden zal kunnen (blijven) houden, waardoor hij uiteindelijk onbehandeld zou blijven. Ook is de inschatting dat er een langer durend kader nodig is, omdat, naast de klinische behandeling er ook de tijd genomen moet worden voor een stapsgewijze resocialisatie. Een zorgmachtiging wordt vanwege de korte duur, het ontbreken van een forensisch kader en de beperkte mogelijkheden om in te zetten bij verslavingsproblematiek onvoldoende geacht om het risico op recidive te beperken. Om het risico op recidive voldoende te verlagen is het advies dan ook om een tbs-maatregel op te leggen. Verdachte is op dit moment bereid mee te werken aan klinische behandeling voor zijn (verslavings)problematiek en een tbs-maatregel met voorwaarden lijkt naar de inschatting van de psychiater dan ook een passend kader om een langdurige en intensieve behandeling, inclusief resocialisatie, te kunnen laten plaats vinden.

De reclassering heeft naar aanleiding van de Pro Justitia-rapportages gerapporteerd over de uitvoerbaarheid van de geadviseerde maatregel. Uit het rapport van GGZ Verslavingsreclassering Nederland van 29 juni 2026, opgemaakt door [reclasseringsmedewerker] , blijkt dat de reclassering positief adviseert over tbs met voorwaarden. Hoewel er contra-indicaties te noemen zijn voor een behandeltraject binnen een tbs met voorwaarden (zoals eerdere therapie-ontrouw, geringe intrinsieke behandelmotivatie en een tot nu toe beperkte behandelrespons), is de reclassering van mening dat er binnen een tbs met voorwaarden voldoende mogelijkheden zijn om het risicomanagement vorm te geven en in te grijpen indien nodig, zoals bij terugval in gebruik. De reclassering heeft bijzondere voorwaarden opgesteld, waarvan verdachte heeft gezegd zich daaraan te willen houden.

Daarnaast heeft de reclassering geadviseerd om de tbs-maatregel dadelijk uitvoerbaar te verklaren en om de GVM van artikel 38z Sr aan verdachte op te leggen. Middels de GVM kunnen na de beëindiging van de tbs-maatregel gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende voorwaarden toegepast worden.

De rechtbank overweegt dat aan de voorwaarden voor oplegging van de tbs-maatregel is voldaan. Bij verdachte bestond tijdens het begaan van de bewezen geachte feiten een ziekelijke stoornis van de geestvermogens. De bewezen geachte feiten zijn misdrijven waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld dan wel behoren tot een van de misdrijven omschreven in lid 1 onder 2 van artikel 37a Sr. Voorts vereist de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen, de oplegging van deze maatregel.

De rechtbank ziet, gelet op de adviezen van de deskundigen, onvoldoende aanknopingspunten voor het opleggen van een tbs-maatregel met dwangverpleging, zoals de officier van justitie heeft gevorderd.

Alles overwegende is de rechtbank van oordeel dat tbs met voorwaarden passend en geboden is en zal zij die opleggen. De veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen of goederen eisen de terbeschikkingstelling van de verdachte met voorwaarden. Dat oordeel is gegrond op de ernst en aard van de bewezen verklaarde feiten en het gevaar voor herhaling. Ook de verdachte heeft aangegeven de noodzaak van behandeling in te zien en zich ook ter zitting bereid verklaard om zich te houden aan alle door de reclassering geadviseerde voorwaarden.

Straf

Naast voornoemde maatregel veroordeelt de rechtbank verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden, met aftrek van voorarrest. De gevangenisstraf is daarmee korter dan het al ondergane voorarrest. De rechtbank wijkt hierbij af van hetgeen door de officier van justitie is gevorderd. Dit komt allereerst doordat de rechtbank tot een andere bewezenverklaring komt dan de officier van justitie. Daarnaast weegt de rechtbank in sterkere mate mee dat de feiten in sterk verminderde mate aan verdachte kunnen worden toegerekend en de verwachting is dat verdachte ook met een tbs met voorwaarden een intensieve en langdurige behandelperiode tegemoet gaat.

Ongemaximeerde tbs in geval van omzetting

De rechtbank overweegt dat de tbs-maatregel zal worden opgelegd ter zake van misdrijven die zijn gericht tegen of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, te weten een poging tot zware mishandeling, gijzeling, bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en mishandeling. De maatregel kan daarom bij omzetting naar tbs met dwangverpleging langer duren dan vier jaar.

Dadelijke uitvoerbaarheid

Er moet rekening mee worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, indien hij niet behandeld wordt. De rechtbank zal om die reden de maatregel van tbs met voorwaarden dadelijk uitvoerbaar verklaren op grond van artikel 38 lid 6 Sr.

Gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel (artikel 38z Sr)

Gelet op de op te leggen tbs-maatregel met voorwaarden acht de rechtbank het – anders dan de officier van justitie en de reclassering – niet opportuun om aan verdachte aansluitend een GVM als bedoeld in artikel 38z Sr op te leggen. De verwachting dat daartoe te zijner tijd nog een noodzaak aanwezig zal zijn, is niet concreet geworden.

Voorlopige hechtenis

Voor de periode dat dit vonnis nog niet onherroepelijk zal zijn, zal de rechtbank bevelen dat de voorlopige hechtenis van verdachte wordt geschorst met ingang van het tijdstip waarop verdachte wordt opgenomen in de beoogde kliniek (of een plek voor overbruggingszorg). Aan de schorsing van de voorlopige hechtenis zal de rechtbank dezelfde voorwaarden verbinden als die aan de tbs-maatregel worden verbonden.

Die schorsing houdt verband met de tevens op te leggen dadelijk uitvoerbare tbs met voorwaarden. Zou verdachte de in dat kader te stellen voorwaarden niet naleven, terwijl dit vonnis nog niet onherroepelijk is, bestaat de mogelijkheid om de opheffing van de schorsing van de voorlopige hechtenis te bevelen. Op die manier worden de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen gewaarborgd. De rechtbank verwijst in dit verband naar het arrest van de Hoge Raad van 26 november 2024, ECLI:NL:HR:2024:1729, r.o. 6.5.

De volgende personen hebben zich als benadeelde partij in het strafproces gevoegd met een

vordering tot schadevergoeding:

De officier van justitie heeft ten aanzien van de vorderingen van de benadeelde partijen [benadeelde partij 2] en [benadeelde partij 8] gerekwireerd tot toewijzing van de vordering, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Daarnaast heeft hij verzocht tot toewijzing van de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] , met uitzondering van een bedrag van € 3.000,- aan immateriële schade. Voor dat deel verzoekt de officier van justitie de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering.

Tot slot heeft de officier van justitie verzocht de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] tot een bedrag van € 530,- toe te wijzen, voor zover zijn vordering ziet op de bestickering van het raam. Het overige bedrag ziet op de BTW en kan door het bedrijf worden teruggevraagd. De benadeelde partij dient in het deel van de vordering dat ziet op de gederfde winst niet-ontvankelijk te worden verklaard, omdat dit onvoldoende is onderbouwd.

De verdachte heeft zich bereid verklaard de schade te vergoeden ten aanzien van [benadeelde partij 1] , [benadeelde partij 2] en [benadeelde partij 4] , met uitzondering van de verhoging van € 3000,- van de vordering van [benadeelde partij 1] . De raadsvrouw heeft verzocht de benadeelde partij in dit deel van haar vordering niet-ontvankelijk te verklaren.

De raadsvrouw heeft verzocht de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] af te wijzen voor zover die zien op de BTW. Daarnaast heeft zij verzocht de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in het deel van de vordering dat ziet op de gederfde winst, nu dit onvoldoende is onderbouwd.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1]

Naar het oordeel van de rechtbank is komen vast te staan dat de benadeelde partij als rechtstreeks gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte materiële en immateriële schade heeft geleden. De vordering is, met uitzondering van de verhoging, niet betwist. De rechtbank zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in het deel dat ziet op de verhoging. Het overige deel van de gevorderde schadevergoeding komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor en zal daarom worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd, te weten 14 oktober 2025.

De rechtbank veroordeelt verdachte in de kosten die de benadeelde partij in deze procedure

heeft gemaakt en de kosten die de benadeelde partij mogelijk nog moet maken om het

toegewezen bedrag betaald te krijgen, tot vandaag begroot op nihil.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 2]

Naar het oordeel van de rechtbank is komen vast te staan dat de benadeelde partij als rechtstreeks gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte immateriële schade heeft geleden. De vordering is niet betwist. De gevorderde schadevergoeding komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor en zal daarom worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd, te weten 14 oktober 2025.

De rechtbank veroordeelt verdachte in de kosten die de benadeelde partij in deze procedure

heeft gemaakt en de kosten die de benadeelde partij mogelijk nog moet maken om het

toegewezen bedrag betaald te krijgen, tot vandaag begroot op nihil.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3]

Naar het oordeel van de rechtbank is komen vast te staan dat de benadeelde partij als rechtstreeks gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte materiële schade heeft geleden. De gevorderde materiële schade wat betreft de bestickering acht de rechtbank toewijsbaar tot een bedrag van € 530,-, vermeerderd met de rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd, te weten 8 september 2025. Het overige gedeelte betreft BTW. In de situatie dat een onderneming schade heeft geleden vanwege een strafbaar feit en er in verband met de schade (herstel)kosten zijn gemaakt, zal de vordering in beginsel exclusief BTW moeten worden toegewezen, omdat de onderneming de betaalde BTW in voornoemde situatie kan terugvragen. De rechtbank wijst de vordering voor dit gedeelte, betreffende de BTW ter hoogte van € 113,30 af.

De rechtbank zal de benadeelde partij ten aanzien van het deel dat ziet op de gederfde winst niet-ontvankelijk verklaren in de vordering. De vordering is op dat punt door de benadeelde partij onvoldoende onderbouwd. De benadeelde partij de gelegenheid geven voor een nadere onderbouwing van de vordering zou een onevenredige belasting van het strafgeding opleveren. De benadeelde partij kan de vordering nog bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

De rechtbank veroordeelt verdachte in de kosten die de benadeelde partij in deze procedure

heeft gemaakt en de kosten die de benadeelde partij mogelijk nog moet maken om het

toegewezen bedrag betaald te krijgen, tot vandaag begroot op nihil.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 4]

Naar het oordeel van de rechtbank is komen vast te staan dat de benadeelde partij als rechtstreeks gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte immateriële schade heeft geleden. De vordering is niet betwist. De gevorderde schadevergoeding komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor en zal daarom worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd, te weten 22 september 2025.

De rechtbank veroordeelt verdachte in de kosten die de benadeelde partij in deze procedure

heeft gemaakt en de kosten die de benadeelde partij mogelijk nog moet maken om het

toegewezen bedrag betaald te krijgen, tot vandaag begroot op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

In het belang van [benadeelde partij 1] , [benadeelde partij 2] , [benadeelde partij 3] , [benadeelde partij 4] wordt als extra waarborg voor betaling aan hen de maatregel van artikel 36f Sr aan verdachte opgelegd.