ECLI:NL:RBAMS:2026:9607

De rechtbank gaat ten aanzien van de feiten 1, 2, 3 en 4 om te beginnen uit van de volgende feiten en omstandigheden zoals die blijken uit het dossier en waar zowel verdachte als aangeefster hetzelfde over hebben verklaard.

Verdachte en aangeefster hadden in juli 2025 al enige tijd een relatie. Op 4 juli 2025 was aangeefster thuis in [plaats 1] . Zij en verdachte hadden die dag ruzie. Een deel van deze ruzie is vastgelegd op opnames van de videodeurbel.

Op 14 juli 2025 waren verdachte en aangeefster samen op vakantie op Fuerteventura. Nadat zij die avond samen uit waren geweest, kwamen zij terug in hun appartement. Zij hadden allebei gedronken. Verdachte is gaan slapen. Aangeefster is vanwege eerdere ruzies over ontrouw gaan zoeken in de telefoon van verdachte en vond een bericht over een vriendin van de moeder van verdachte waarover zij boos werd. Zij gooide zijn telefoon tegen hem aan en sloeg hem in zijn gezicht. Verdachte en aangeefster kregen ruzie. Tijdens deze ruzie kwam aangeefster tegen een lamp aan, waardoor deze uiteen spatte en haar hand begon te bloeden. Verdachte en aangeefster zijn samen naar de badkamer gegaan waar ze haar hand hebben gespoeld. Nadat zij de badkamer uitkwamen, zette de ruzie zich voort. Op enig moment is aangeefster het balkon op gegaan en zei ze dat ze zelfmoord wilde plegen. Daarna zijn ze weer het appartement ingegaan en zijn ze in bed gaan liggen, waar zij in bed vrijwillige seks hebben gehad. Daarna hebben zij weer ruzie gekregen. Tijdens deze ruzie vonden er telefoongesprekken plaats met de vader en een vriendin van aangeefster en met getuige [getuige 1] , een vriend van verdachte. Verdachte heeft aangeefster toen het appartement uitgezet, waarna zij direct naar Nederland is vertrokken.

Over wat zich precies bij aangeefster thuis in [plaats 1] en in het appartement op Fuerteventura heeft afgespeeld, lopen de verklaringen van verdachte en aangeefster buiten de hierboven beschreven punten uiteen.

In zedenzaken gaat het vaak om (beweerde) seksuele handelingen waarbij alleen het vermeende slachtoffer en de vermeende dader aanwezig waren. In deze zaak geldt dat ook voor de tenlastegelegde mishandelingen en bedreiging. Aangeefster zegt dat verdachte het gedaan heeft en verdachte zegt dat hij het niet gedaan heeft. Bij de beoordeling komt het aan op een zorgvuldige waardering en afweging van verklaringen die elkaar tegenspreken.

De rechtbank acht de verklaringen van aangeefster zoals zij die heeft afgelegd bij het informatief gesprek zeden en bij de aangifte en de aanvulling daarop betrouwbaar, omdat deze in de kern met elkaar overeenkomen en zij innerlijk en ten opzichte van elkaar consistent en gedetailleerd zijn. Rechtspsycholoog [rechtspsycholoog] heeft op 24 juni 2026 in opdracht van de verdediging een rapport over de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster opgemaakt. Daarin worden kanttekeningen geplaatst bij de vraagstelling van de politie, maar het rapport werpt naar het oordeel van de rechtbank geen ander licht op de betrouwbaarheid van aangeefster. Dit betekent dat de rechtbank de verklaringen van aangeefster bruikbaar acht voor het bewijs.

De rechtbank mag niet op basis van de verklaring van één getuige oordelen dat bewezen is dat de verdachte de feiten heeft begaan, als de door die getuige geuite beschuldigingen op zichzelf staan. Naast de aangifte is dus ander bewijs (steunbewijs) nodig. Deze regel is er om ervoor te zorgen dat er een deugdelijke bewijsbeslissing wordt genomen. Of sprake is van voldoende steunbewijs is afhankelijk van de omstandigheden van het geval.

Als dat steunbewijs er is, dan moet worden beoordeeld of het geheel van het bewijsmateriaal de rechtbank ervan overtuigt dat de verdachte gedaan heeft waarvan hij beschuldigd wordt.

De rechtbank zal hierna per feit ingaan op de vraag of er naast de verklaringen van aangeefster voldoende steunbewijs is voor de tenlastegelegde feiten.

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte aangeefster in de nacht van 14 juli 2025 heeft verkracht, omdat het ondersteunend bewijs in het dossier van onvoldoende gewicht is om dat met de vereiste mate van zekerheid vast te kunnen stellen.

Steunbewijs kan bestaan uit een waarneming van een getuige van de emotie(s) bij het slachtoffer kort na het strafbare feit. Een dergelijke getuigenverklaring kan steunbewijs opleveren als de emotionele toestand die de getuige bij het slachtoffer heeft waargenomen, niet anders kan worden opgevat dan als een bevestiging van de verklaring van het slachtoffer. In dit geval is door verschillende getuigen gezien en gehoord dat aangeefster overstuur was. Zo heeft getuige [getuige 2] , de vader van aangeefster, verklaard dat hij aangeefster tijdens een deel van de ruzie met verdachte in de nacht van 14 juli 2025 aan de telefoon had en dat zij in paniek was. Een vriendin van aangeefster, getuige [getuige 3] , heeft ook op enig moment tijdens de ruzie met aangeefster gebeld. Zij heeft verklaard dat zij hoorde dat aangeefster ‘in een soort stress of shock’ was. De verbalisant die aangeefster op het politiebureau heeft ontvangen, heeft verklaard dat aangeefster aangeslagen bij de balie stond, dat zij moeite had om haar verhaal te doen, dat ze zichtbaar geëmotioneerd was en dat ze steeds moest huilen.

Naar het oordeel van de rechtbank leveren deze waarnemingen van de emotionele toestand van aangeefster echter onvoldoende steunbewijs op, omdat de waargenomen emoties in dit geval mogelijk ook door andere oorzaken kunnen worden verklaard. Vast staat dat die nacht enorm turbulent is verlopen en dat er een heftige ruzie heeft plaatsgevonden waarbij de emoties aan beide kanten hoog opliepen. Ook staat vast dat aangeefster door verdachte in de vroege ochtend het appartement is uitgezet, waarna zij halsoverkop naar Nederland is teruggereisd. De relatie is toen ook geëindigd. Verder staat vast dat aangeefster verdachte ook van ontrouw beschuldigde en verklaarde dat hij haar die nacht fors heeft mishandeld onder andere door haar hoofd in de wc-pot te duwen. Dit zijn ook redenen die de emotionele toestand van aangeefster tijdens en kort na die nacht zouden kunnen verklaren. Dat maakt dat de bij aangeefster waargenomen emoties niet per definitie een bevestiging zijn van haar verklaring dat zij door verdachte is verkracht. Daarom kunnen deze waarnemingen niet als steunbewijs dienen voor de tenlastegelegde verkrachting (met geweld).

Ook het door de verbalisanten waargenomen letsel bij aangeefster kort na die nacht levert onvoldoende steunbewijs voor de verkrachting op. Aangeefster heeft namelijk verklaard dat zij ook door verdachte is mishandeld. Het waargenomen letsel, bestaande uit verschillende blauwe plekken en wondjes over haar hele lichaam, is daarmee niet onderscheidend voor de tenlastegelegde verkrachting.

Omdat het dossier ook verder geen bewijs bevat dat de verklaringen van aangeefster over de verkrachting ondersteunt, kan de rechtbank op dit punt niet met voldoende zekerheid vaststellen wat er die nacht precies is gebeurd. De rechtbank spreekt verdachte dan ook vrij van de tenlastegelegde verkrachting.

De rechtbank spreekt verdachte ook vrij van de tenlastegelegde bedreiging. Er is sprake van een strafbare bedreiging als de uiting naar haar aard en de concrete omstandigheden de redelijke vrees kon opwekken dat het slachtoffer zou worden gedood of zwaar mishandeld. Met de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat ‘Ik hoop dat je aan de kankerdood sterft’ geen strafbare bedreiging is. Over de uiting ‘Het is een godswonder dat jij nog leeft. Want ik had je eigenlijk mee willen nemen naar het strand, naar de zee en je daar willen verdrinken’ heeft aangeefster verklaard dat zij dacht dat verdachte dat niet meer zou doen, omdat hij het in de verleden tijd zei. Nog los van de vraag of er voldoende bewijs is dat verdachte deze uiting heeft gedaan, is geen sprake van een strafbare bedreiging, omdat de uiting bij aangeefster niet de redelijke vrees heeft opgewekt dat verdachte haar zou doden.

De rechtbank acht wel bewezen dat verdachte aangeefster op 14 juli 2025 heeft mishandeld door haar te slaan, te stompen, te trappen, haar hoofd in de wc-pot te duwen en aan haar enkels uit bed te trekken. De verklaringen van aangeefster, die de rechtbank betrouwbaar acht, worden op dit punt ondersteund door het letsel dat bij haar door verbalisanten is waargenomen op 16 juli 2025, kort na de nacht waarin de ruzie is geweest. Dit letsel past goed bij de geweldshandelingen die door aangeefster zijn beschreven en leveren daarom voldoende steunbewijs op voor dit feit.

Omdat zowel verdachte als aangeefster hebben verklaard dat verdachte haar niet met opzet tegen de lamp heeft geduwd, spreekt de rechtbank verdachte vrij van dit onderdeel van de tenlastelegging.

De rechtbank komt ook tot een bewezenverklaring van de tenlastegelegde mishandeling op 4 juli 2025 in [plaats 1] . De verklaring van aangeefster wordt op dit punt ondersteund door de opnames van de videodeurbel. Nadat aangeefster zei ‘nee, je slaat mij’ zei verdachte ‘ok, maar jij doet dat mentaal’. Verder zei verdachte ‘sorry, als je normaal je excuses had aangeboden, was dit niet gebeurd’. Ook biedt een Whatsapp-gesprek tussen verdachte en aangeefster van 5 juli 2025 ondersteuning voor de aangifte. Verdachte heeft in dit gesprek gezegd ‘ik ben ook geschrokken dat ik op dat moment mezelf niet kon “inhouden”’. Uit deze uitingen tezamen en in samenhang bezien blijkt – in combinatie met de verklaring van aangeefster – naar het oordeel van de rechtbank dat verdachte aangeefster die dag heeft geslagen.

Geen vormverzuim ex artikel 359aSv

De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is van een vormverzuim ex artikel 359a Sv, omdat de rechter-commissaris in redelijkheid tot de beslissing heeft kunnen komen om een machtiging af te geven om de telefoon van getuige [getuige 1] te tappen.

Daartoe overweegt de rechtbank als volgt.

De rechter-commissaris heeft, anders dan de raadsvrouw heeft aangevoerd, wel beschikt over een correcte weergave van het dossier. Uit de beslissingen van de rechter-commissaris van 19 november 2025 en 4 december 2025 blijkt namelijk dat de officier van justitie ter onderbouwing van de vorderingen een proces-verbaal met kenmerk 2025237303 / JM31 van 13 november 2025 en een proces-verbaal met kenmerk 2025237303 / JM43 van 3 december 2025 heeft overgelegd. Dat de samenvatting van deze informatie in de aanvragen zelf mogelijk op detailniveau onjuist is geweest, doet geen afbreuk aan het feit dat de originele processen-verbaal ter onderbouwing aan de rechter-commissaris zijn verstrekt bij het doen van de vorderingen en de rechter-commissaris zijn beslissing dus daarop heeft gebaseerd.

Artikel 126m Sv bepaalt dat telefoongesprekken mogen worden opgenomen op bevel van de officier van justitie met voorafgaande machtiging van de rechter-commissaris, als aan de vereisten van het eerste lid is voldaan. Kort gezegd moet sprake zijn van een misdrijf waarop een gevangenisstraf van vier jaar of meer is gesteld dat gezien zijn aard of de samenhang met andere door de verdachte begane misdrijven een ernstige inbreuk op de rechtsorde oplevert. De machtiging is afgegeven wegens een verdenking van beïnvloeding van een getuige, als bedoeld in artikel 285a van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Dit feit wordt bedreigd met een gevangenisstraf van vier jaar. Ten tijde van de inzet van de bevoegdheid bestond tegen verdachte een verdenking van verkrachting. In dat tegen verdachte lopende onderzoek waren er aanwijzingen dat hij had geprobeerd getuige [getuige 1] aan te zetten tot een voor verdachte voordelige verklaring. Dat zou een gevaar zijn voor de waarheidsvinding, een van de pijlers van het strafproces. Deze omstandigheden in onderlinge samenhang bezien, vormen dan ook een ernstige inbreuk op de rechtsorde. De aard en de ernst van de verdenking en de mogelijke gevolgen voor de waarheidsvinding, maakten dat het onderzoek dringend vorderde dat de telecommunicatie van getuige [getuige 1] werd opgenomen. Daarmee is voldaan aan de vereisten van artikel 126m lid 1 Sv.

Beoordeling

Vast staat dat verdachte de tenlastegelegde uitingen heeft gedaan in verschillende telefoongesprekken die in de periode van 1 tot en met 8 december 2025 zijn gevoerd met [getuige 1] . Ook staat vast dat verdachte wist dat [getuige 1] op 4 december 2025 als getuige zou worden gehoord bij de politie naar aanleiding van de door de verdediging ingediende schriftelijke getuigenverklaring. Deze punten staan niet ter discussie.

Naar het oordeel van de rechtbank kunnen de door verdachte gedane uitlatingen niet anders worden begrepen dan uitdrukkelijke en gedetailleerde instructies aan [getuige 1] met betrekking tot hoe hij zijn verklaring bij de politie diende af te leggen. Deze instructies zagen op de inhoud van de verklaring van [getuige 1] en kwamen erop neer dat verdachte [getuige 1] telkens maande om geen antwoord te geven op vragen en telkens terug te verwijzen naar de ingediende schriftelijke verklaring, waarvan in ieder geval op 8 december 2025 voor zowel verdachte als [getuige 1] duidelijk was dat die (kennelijk door de vader van verdachte) zonder medeweten van [getuige 1] was aangepast. Daarmee heeft verdachte de vrijheid van [getuige 1] om naar waarheid en geweten te verklaren beïnvloed, zo blijkt ook uit de getuigenverklaring van [getuige 1] bij de rechter-commissaris op 24 februari 2026. De rechtbank concludeert daaruit dat [getuige 1] zich in de aanloop naar zijn getuigenverhoor bij de politie op 4 december 2025 niet vrij voelde om te verklaren, door de combinatie van de zonder zijn medeweten aangepaste schriftelijke verklaring en verdachtes aanmaningen om bij het verhoor steeds terug te verwijzen naar die aangepaste verklaring.

Dat verdachte zelf van mening is dat dit geen instructies zijn geweest aan [getuige 1] , doet aan het bovenstaande niet af. De uitingen gaan veel verder dan slechts het ‘doen inzien van de ernst van de situatie’, zoals verdachte heeft verklaard en kunnen niet anders worden begrepen dan als concrete instructies. De rechtbank acht dit feit dan ook bewezen.