ECLI:NL:RBAMS:2026:7915

De rechtbank gaat op grond van de in bijlage II opgenomen wettige bewijsmiddelen uit van de volgende feiten en omstandigheden.

Verdachte is op 18 juli 2020 op verzoek van medeverdachte [medeverdachte 1] (hierna: [medeverdachte 1] ) samen met medeverdachte [medeverdachte 2] (hierna: [medeverdachte 2] ) in de middag met een Volkswagen Golf naar de woning van [benadeelde partij] (hierna: het slachtoffer) in Amsterdam gereden, in de wetenschap dat het slachtoffer een auto van mededader [medeverdachte 1] had gehuurd die niet was teruggebracht. Verdachte en [medeverdachte 2] hadden dit van [medeverdachte 1] gehoord. [medeverdachte 1] had hen gevraagd om te kijken waar de auto was gebleven. Verdachte heeft rond 13.00 uur ‘s middags, met anderen, bij de deur van de woning van het slachtoffer gestaan. Het slachtoffer is bij zijn arm vastgepakt en gesommeerd mee te lopen naar een auto.

Het slachtoffer is vervolgens door onder meer verdachte naar de aldaar aanwezige auto van het merk Audi gebracht en op de achterbank gezet, waarbij het slachtoffer meermaals is geslagen door verdachte. Hierop volgend zijn de inzittenden van de Audi met het slachtoffer naar een parkeerplaats in Helmond gereden. Verdachte is samen met onder meer [medeverdachte 2] in een Volkswagen Golf achter hen aangereden. Gedurende deze rit naar Helmond is de telefoon van het slachtoffer afgepakt, is het slachtoffer bedreigd door de in de Audi aanwezige personen en zat de deur van de Audi op kinderslot. De telefoon is tijdens een tussenstop op het tankstation aan verdachte gegeven.

Ook is het slachtoffer meermaals met vuisten in het gezicht geslagen door verdachte.

[medeverdachte 1] is ook naar de parkeerplaats in Helmond gekomen, nadat hij die dag om 13:14 uur van [medeverdachte 2] via WhatsApp het bericht had ontvangen dat hij naar Helmond moest komen. Dit bericht hield verder in dat ze gingen praten met de “kleine jongen”, waarbij [medeverdachte 2] via WhatsApp de gps-locatie van de parkeerplaats in Helmond aan [medeverdachte 1] heeft toegestuurd.

Op de parkeerplaats in Helmond is het slachtoffer meegenomen naar de auto van [medeverdachte 1] , een Mercedes B Klasse. Deze Mercedes B Klasse werd door [medeverdachte 1] op slot gedaan. Ook bedreigde [medeverdachte 1] het slachtoffer en sloeg hij het slachtoffer meermalen met vuisten op zijn hoofd.

Toen het slachtoffer vervolgens probeerde te vluchten en in het water sprong is verdachte, samen met onder meer de medeverdachten achter het slachtoffer aangerend. Toen het slachtoffer uit het water kwam, werd hij door [medeverdachte 2] onderuit geschopt en kreeg hij van [medeverdachte 1] klappen tegen het hoofd.

Uiteindelijk is het slachtoffer bij [medeverdachte 1] op de achterbank van de Mercedes B Klasse neergezet en is [medeverdachte 1] met het slachtoffer op de achterbank in de auto, die op kinderslot zat, naar Amsterdam vertrokken. Verdachte is in de Volkswagen Golf met [medeverdachte 2] achter [medeverdachte 1] aangereden naar Amsterdam, alwaar de politie rond 1.00 uur in de nacht van 19 juli 2020 verdachte en de medeverdachten heeft aangehouden en het slachtoffer heeft bevrijd.

Gedurende de gebeurtenis is getuige [getuige 1] via het Snapchataccount van het slachtoffer gebeld. In dit gesprek vertelde een voor hem onbekende man hem dreigend dat losgeld diende te worden geregeld, anders zou het slachtoffer niet meer terugkomen. Ook is gedurende de gebeurtenis met het telefoonnummer van [medeverdachte 1] gebeld naar het telefoonnummer van de vader van het slachtoffer. In het gesprek dat daarop volgde werd door een Duits persoon gezegd dat het geld van de auto of de auto zelf moest worden gegeven. Zo lang dit niet het geval was, hield deze persoon het slachtoffer bij zich.

Het slachtoffer heeft meerdere letsels opgelopen door de gebeurtenissen. De verbalisant heeft deze letsels waargenomen en deze zijn ook beschreven in een rapport van de huisarts.

Tijdens de aanhouding van verdachte is onder hem een telefoon in beslag genomen. Blijkens onderzoek van de politie is op de dag van de gebeurtenis genavigeerd naar de locatie [locatie] in Helmond. Ook is uit onderzoek van de politie gebleken dat op de dag van de gebeurtenis het Snapchat-account [naam Snapchat-account] aan verdachte een bericht heeft gestuurd met: “hopen dat die jood thuis is”.

4.3.2.1 Slachtoffer: verklaringen betrouwbaar

De rechtbank oordeelt dat de door het slachtoffer afgelegde verklaringen betrouwbaar zijn. Deze verklaringen zijn namelijk gedetailleerd, voor het overgrote gedeelte consistent, en worden op meerdere punten ondersteund door de andere bewijsmiddelen in het dossier. Dit betreffen niet alleen getuigenverklaringen maar ook objectieve bewijsmiddelen, zoals onder meer de camerabeelden in het dossier en de bij aangever waargenomen/geconstateerde letsels. Daar waar er verschillen zijn tussen de verklaringen van het slachtoffer , overweegt de rechtbank dat dit niet dermate zwaarwegende inconsistenties zijn dat deze afdoen aan de betrouwbaarheid van de door het slachtoffer afgelegde verklaringen. De rechtbank zal de door aangever afgelegde verklaringen dan ook gebruiken voor bewijs van het ten laste gelegde.

4.3.2.2 Geweldshandelingen door verdachte

Op grond van de verklaringen van het slachtoffer, de getuigenverklaringen, de herkenning van verdachte door het slachtoffer tijdens de fotoconfrontatie en de verklaring van verdachte ter terechtzitting oordeelt de rechtbank dat bewezen kan worden dat verdachte meerdere geweldshandelingen heeft verricht.

Verdachte is blijkens zijn eigen verklaring naar de woning van het slachtoffer gegaan en heeft de bijnaam “ [bijnaam verdachte] ”. Dit komt overeen met de verklaringen van het slachtoffer dat hij bij zijn woning door “ [bijnaam verdachte] ” werd geslagen. Verder wordt de beschrijving van “ [bijnaam verdachte] ” en de (gewelds)handelingen die hij volgens het slachtoffer heeft verricht bij de woning in Amsterdam ondersteund door de getuigenverklaring van [getuige 2] . Daarnaast acht de rechtbank de herkenning van verdachte door het slachtoffer naar aanleiding van de fotoconfrontatie eveneens ondersteunend. De rechtbank twijfelt niet aan deze herkenning van verdachte door het slachtoffer. Het slachtoffer heeft tijdens de gebeurtenis meerdere uren in de aanwezigheid van verdachte doorgebracht en aan het slachtoffer is een foto van verdachte getoond waarop laatstgenoemde dezelfde kleding aan had als tijdens de aanhouding. Ook heeft deze fotoconfrontatie zeer kort na de gebeurtenis plaatsgevonden.

Verdachte is gelet op het voorgaande dan ook degene geweest die met zijn vuist tegen het hoofd van het slachtoffer heeft geslagen toen hij mee werd genomen vanaf zijn woning in Amsterdam. Ook is verdachte degene geweest die het slachtoffer tijdens de tussenstop bij het tankstation onderweg naar Helmond opnieuw meermaals heeft geslagen, ditmaal met de vuist tegen het gezicht.

Medeplegen

Juridisch kader

Voor een bewezenverklaring van het bestanddeel medeplegen is vereist dat er sprake is geweest van een nauwe en bewuste samenwerking, waarbij de verdachte met zijn handelen een voldoende significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het ten laste gelegde. Ook indien het ten laste gelegde medeplegen in de kern niet zou hebben bestaan uit een gezamenlijke uitvoering tijdens het begaan van het strafbare feit, kan sprake zijn van de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking. Bepalend is of de door betrokkenen geleverde – intellectuele en/of materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is. Bij de beoordeling of daaraan is voldaan, kan rekening worden gehouden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van verdachte, diens aanwezigheid op belangrijke momenten en het zich niet terugtrekken op een daartoe geëigend tijdstip. Aan dit laatste aspect komt volgens de Hoge Raad op zichzelf geen grote betekenis toe, omdat het steeds moet gaan om het leveren van een wezenlijke bijdrage aan het delict. Niet vereist is dat de medeplegers eenzelfde rol vervullen of dezelfde soort gedragingen verrichten bij de uitvoering van het delict of dat de rollen inwisselbaar zijn. Een geringe rol of het ontbreken van enige rol in de uitvoering van het delict zal moeten worden gecompenseerd, bijvoorbeeld door een grote(re) rol in de voorbereiding.

Nauwe en bewuste samenwerking en significante en wezenlijke bijdrage

De rechtbank oordeelt dat bewezen kan worden dat verdachte samen met onder meer de medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] nauw en bewust heeft samengewerkt en een significante en wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan de hierna door de rechtbank te bewezen achten strafbare feiten. Niet alleen heeft verdachte de hiervoor uiteengezette geweldshandelingen verricht, ook is verdachte samen met [medeverdachte 2] op verzoek van [medeverdachte 1] naar de woning van het slachtoffer gegaan, waarna hij het slachtoffer bij zijn arm heeft vastgepakt en hem in de Audi heeft gezet, waarvan de deuren op slot werden gedaan. Verdachte is vervolgens in de Volkswagen Golf samen met [medeverdachte 2] achter de Audi aan naar Helmond gereden. Uit het proces-verbaal van de politie blijkt dat verdachte op de dag van de gebeurtenis de navigatie op zijn telefoon had ingesteld op de plek waar in Helmond gestopt is. Hieruit maakt de rechtbank op dat verdachte bij vertrek vanuit Amsterdam op de hoogte was van de plek waarnaartoe gereden zou worden met het slachtoffer. Gedurende de rit naar Helmond heeft verdachte tijdens de tussenstop bij een tankstation de telefoon van het slachtoffer in zijn bezit gekregen. Verder heeft de rechtbank waargenomen op “Video4” van de aan het dossier toegevoegde camerabeelden afkomstig van de telefoon van [medeverdachte 2] dat verdachte één van de personen is die achter het slachtoffer aan is gerend toen laatstgenoemde in Helmond probeerde te vluchten. De rechtbank baseert deze herkenning op de kleding die de persoon, die vanaf 00:02 minuten rechts in beeld komt, aan heeft en die exact overeenkomt met de kleding die verdachte aan had tijdens zijn aanhouding. Verdachte heeft ook verklaard dat hij aanwezig was op de parkeerplaats in Helmond toen het slachtoffer probeerde te vluchten. Tot slot is verdachte met [medeverdachte 2] achter [medeverdachte 1] aangereden, toen laatstgenoemde met het slachtoffer op de achterbank vanuit Helmond terug naar Amsterdam reed “om te kijken of het allemaal goed ging”.

Voornoemd handelen van verdachte geeft blijkt van een nauwe en bewuste samenwerking met onder meer de medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] en is naar het oordeel van de rechtbank van voldoende gewicht geweest om te kunnen spreken van een significante en wezenlijke bijdrage.

Aangezien verdachte de hierna te bewezen achten feit heeft medegepleegd, kunnen de handelingen die door de mededaders zijn verricht aan verdachte worden toegeschreven.

Gijzeling

Uit de uiterlijke verschijningsvorm van het handelen van verdachte en de mededaders kan de rechtbank niet anders dan concluderen dan dat zij allen het oogmerk hadden om het slachtoffer opzettelijk en wederrechtelijk van zijn vrijheid te beroven en dat zij gedurende de vrijheidsberoving van het slachtoffer eveneens het oogmerk hadden een ander, onder meer de familie van het slachtoffer, te dwingen de verdwenen auto te retourneren dan wel een geldbedrag te betalen.

De rechtbank schuift het verweer van de raadsvrouw dat verdachte geen opzet heeft gehad op de ontvoering en het afdwingen van auto’s of geld (de gijzelingshandelingen) dan ook terzijde.

Dat één van de telefoongesprekken gevoerd is met getuige [getuige 1] (niet zijnde een familielid) staat niet aan een bewezenverklaring van de ten laste gelegde gijzeling in de weg, nu in de tenlastelegging eveneens staat opgenomen dat verdachte en zijn mededaders het oogmerk hadden om “een ander” te dwingen een geldbedrag aan verdachte en zijn mededaders te betalen. Ook blijkt uit de genoemde feiten en omstandigheden duidelijk dat het slachtoffer zonder instemming werd meegenomen naar Amsterdam. Zo probeerde hij kort voordat hij naar Amsterdam werd meegenomen op de parkeerplaats in Helmond nog te vluchten. Gelet op het voorgaande en alle feiten en omstandigheden in aanmerking nemende, schuift de rechtbank het verweer van de raadsvrouw dat geen sprake is geweest van een gijzelingssituatie in de zin van artikel 282a Sr dan ook terzijde.

Vormverzuim

Omdat de rechtbank het verhoor van verdachte d.d. 21 juli 2020 niet voor het bewijs van het ten laste gelegde gebruikt, komt de rechtbank niet toe aan bespreking van het verweer van de raadsvrouw ex artikel 359a Sv met betrekking tot die verklaring.

Conclusie

De rechtbank acht op grond van de in bijlage II vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte zich samen met onder meer [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] heeft schuldig gemaakt aan de gijzeling van het slachtoffer. Ook heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan de mishandeling van het slachtoffer.

De ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn gepleegd

Verdachte heeft zich samen met zijn mededaders schuldig gemaakt aan gijzeling van een 19-jarige jongeman. Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan mishandeling van diezelfde jongeman. Het slachtoffer in deze zaak is in de middag rond 13.00 uur vanaf zijn woning in Amsterdam op hardhandige wijze door onder meer verdachte in een auto gezet, waarna met het slachtoffer naar Helmond is gereden. Gedurende deze autorit werd de telefoon van het slachtoffer door verdachte van hem afgenomen, is hij bedreigd door de in de auto aanwezige personen en heeft verdachte hem tijdens een tussenstop met de auto meermaals met de vuist geslagen. Op een parkeerplaats in Helmond is het slachtoffer in de auto van één van de mededaders gezet en is hij opnieuw bedreigd en meermalen met de vuist geslagen. Toen het slachtoffer probeerde te vluchten en uit wanhoop het water in sprong, zijn verdachte en de mededaders achter hem aangerend, is het slachtoffer door één van de mededaders uit het water gehaald en onderuit geschopt, waarna hij opnieuw naar een auto werd gebracht. Door één van de mededaders zijn toen opnieuw geweldshandelingen op het slachtoffer uitgeoefend door het slachtoffer meermaals in het gezicht te slaan. Laatstgenoemde geweldshandelingen zijn gefilmd en het desbetreffende filmpje is aan het dossier toegevoegd. Te zien is dat het slachtoffer languit bewusteloos op de achterbank ligt, terwijl hij in het gezicht wordt geslagen. Hierna is één van de mededaders, met het slachtoffer op de achterbank naar Amsterdam gereden, gevolgd in een andere auto waarin verdachte zich bevond met één van de andere mededaders. Pas rond 1.00 uur ’s nachts, is het slachtoffer in Amsterdam door de politie bevrijd.

Gedurende de gebeurtenis is naar meerdere personen dreigend gebeld dat er losgeld moest worden betaald, dan wel dat de gehuurde auto diende te worden teruggegeven, alvorens het slachtoffer zou worden vrijgelaten.

Ter zitting is door het slachtoffer een slachtofferverklaring afgelegd. De gebeurtenis is voor hem een zeer beangstigende en bedreigende situatie geweest en ook zijn vader, die tijdens de ontvoering is gebeld, voelde zich machteloos. Het is algemeen bekend dat het ervaren van dergelijke gebeurtenissen ernstige psychische gevolgen kan hebben, zowel voor het betrokken slachtoffer als voor diens omgeving. Ook in deze zaak blijkt dat het slachtoffer, zo volgt uit zijn slachtofferverklaring, nog dagelijks de gevolgen van de gebeurtenis ondervindt. Het slachtoffer is gediagnosticeerd met PTSS en kampt nog regelmatig met nachtmerries.

Strafbare feiten als deze veroorzaken daarnaast gevoelens van onrust en onveiligheid in de samenleving. Zo hebben meerdere getuigen de vluchtpoging van het slachtoffer en de achtervolging die daarop volgde gezien, waarna zij direct de politie hebben gebeld.

Uit het dossier blijkt dat verdachte en de mededaders het slachtoffer hebben gegijzeld, omdat het slachtoffer een dure auto van één van de mededaders had gehuurd en deze niet had teruggebracht. De rechtbank acht het zich bedienen van eigenrichting binnen ons rechtssysteem niet acceptabel, juist omdat daarin officiële instanties zijn aangewezen om strafbare feiten op te sporen en te vervolgen, met de daarbij behorende rechtswaarborgen. Omdat die waarborgen bij eigenrichting ontbreken is er een groot risico op fouten en extreme uitwassen en geweld, wat in deze zaak ook is gebeurd. Wanneer niet stevig wordt opgetreden tegen eigenrichting is uiteindelijk gewelddadige chaos het gevolg en delft de rechtsstaat het onderspit.

Het strafblad

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 18 mei 2026. Hieruit blijkt dat verdachte na het plegen van de bewezenverklaarde feiten nog tweemaal is veroordeeld, voor het laatst op 19 februari 2025. Aan verdachte is toen een deels voorwaardelijke gevangenisstraf opgelegd. Dit betekent dat artikel 63 Sr van toepassing is.

Vormverzuimen

Verdachte is op 19 juli 2020 om 01:00 uur aangehouden en diezelfde dag om 18:27 uur in verzekering gesteld. De maximale termijn voor het ophouden voor verhoor liep die dag af om 18:00 uur. De rechtbank constateert dat verdachte te laat in verzekering is gesteld. Anders dan door de raadsvrouw verzocht, zal de rechtbank hieraan geen strafvermindering verbinden en het laten bij een constatering, omdat de overschrijding van de termijn waarbinnen verdachte in verzekering diende te worden gesteld slechts met een half uur is overschreden. De rechtbank houdt bij het bepalen van de straf evenmin rekening met het door de raadsvrouw gestelde vormverzuim ten aanzien van het verhoor van verdachte op 22 juli 2020, omdat dit verhoor door de rechtbank niet voor het bewijs van het ten laste gelegde is gebruikt.

Overschrijding van de redelijke termijn

Als uitgangspunt geldt dat een verdachte recht heeft op berechting van zijn zaak binnen een termijn van twee jaar. Die termijn vangt aan op het moment dat vanwege de Nederlandse Staat jegens de verdachte een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem ter zake van een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie een strafvervolging zal worden ingesteld. De rechtbank stelt vast dat de termijn in dit geval is aangevangen op 19 juli 2020, de datum waarop verdachte in verzekering is gesteld. Het onderhavige vonnis wordt op 9 juli 2026 uitgesproken.

De rechtbank komt tot de conclusie dat de redelijke termijn, zoals bedoeld in artikel 6 EVRM, met bijna vier jaar is overschreden, wat niet te wijten is aan de ingewikkeldheid van de zaak en ook niet aan de verdediging. Deze periode komt daarom voor compensatie in de vorm van strafvermindering in aanmerking. De rechtbank hanteert hierbij de geldende jurisprudentie van de Hoge Raad waaruit volgt dat bij een overschrijding van de redelijke termijn met meer dan twaalf maanden, zoals in deze zaak, naar bevind van zaken wordt gehandeld.

Strafoplegging

De ernst van de door verdachte gepleegde strafbare feiten rechtvaardigen in beginsel oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank is echter van oordeel dat gelet op de overschrijding van de redelijke termijn gekozen dient te worden voor een andere strafmodaliteit. Gelet hierop en tevens op de persoonlijke omstandigheden van verdachte ziet de rechtbank aanleiding om bij de straftoemeting af te wijken van hetgeen door de officier van justitie is gevorderd De rechtbank acht de oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf langer dan de tijd die verdachte reeds in voorarrest heeft gezeten niet meer passend. Verdachte dient echter nog wel bestraft te worden en de consequenties van zijn handelen destijds te ondervinden. Dit maakt dat de rechtbank, alles in overweging nemende, aan verdachte een maximale taakstraf van 240 uur zal opleggen met aftrek van de tijd die verdachte reeds in voorarrest heeft doorgebracht. Ook zal de rechtbank aan verdachte, gelet op de ernst van de feiten en als stok achter de deur, een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van drie maanden opleggen met een proeftijd van twee jaren.