ECLI:NL:RBAMS:2026:10190

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot een bewezenverklaring van de (primaire) ten laste gelegde feiten in de zaken A en B.

De raadsvrouw heeft zich ten aanzien van de feiten gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

De rechtbank is van oordeel dat alle aan verdachte ten laste gelegde feiten kunnen worden bewezen en overweegt daartoe als volgt.

Zaak A

Feit 1, primair

De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich op 13 april 2026 in Amsterdam schuldig heeft gemaakt aan het primair ten laste gelegde feit, een poging tot zware mishandeling, en overweegt daartoe als volgt. De rechtbank stelt op basis van het dossier vast dat verdachte aan [benadeelde partij 1] van achteren een trap heeft gegeven waardoor die [benadeelde partij 1] ten val is gekomen. [benadeelde partij 1] zat op dat moment met zijn knieën op de grond. Verdachte heeft [benadeelde partij 1] toen met geschoeide voet een harde trap in zijn gezicht gegeven. Hierdoor is bij [benadeelde partij 1] een gebroken neus en een gebroken tand ontstaan. Naar het oordeel van de rechtbank is door het handelen van verdachte, de aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel ontstaan en heeft [benadeelde partij 1] deze kans bewust aanvaard. [benadeelde partij 1] lag immers op de grond toen hij een krachtige trap met geschoeide voet in zijn gezicht kreeg. Een trap tegen het hoofd met deze impact, alhoewel eenmalig, kan naar het oordeel van de rechtbank ernstig en blijvend letsel opleveren. De rechtbank komt dus tot een bewezenverklaring van de poging tot zware mishandeling van [benadeelde partij 1].

Feit 2

De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan mishandeling van [benadeelde partij 2]. De rechtbank komt tot dit oordeel op grond van de aangifte en de bekennende verklaring van verdachte.

Feit 3

De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een vernieling op 12 april 2026 in Amsterdam. De rechtbank komt tot dit oordeel op grond van de aangifte en de bekennende verklaring van verdachte.

Zaak B

De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een vernieling op 12 april 2026 van de ruit en bloempot van [bedrijfsnaam] in Amsterdam. De rechtbank komt tot dit oordeel op grond van de aangifte en de bekennende verklaring van verdachte.

Gelet op het bepaalde in artikel 359, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering zijn de

hiervoor genoemde bewijsmiddelen van de zaak A en B niet uitgewerkt, maar opgesomd in bijlage II.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar in zaak A onder 1 primair, 2 en 3 en in zaak B bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 250 dagen met aftrek van voorarrest, waarvan 33 voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren met oplegging van de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

De raadsvrouw heeft bepleit aan verdachte geen langere straf op te leggen dan hij momenteel reeds in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, nu hij sterk, dan wel enigszins verminderd toerekeningsvatbaar was ten tijde van de feiten. Verdachte heeft verder baat bij een intensieve behandeling. De raadsvrouw heeft verzocht om te volstaan met een straf gelijk aan het voorarrest, met een voorwaardelijk strafdeel en de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan vier strafbare feiten, te weten een poging tot zware mishandeling, een mishandeling en twee vernielingen. Dit zijn vervelende en hinderlijke feiten die voor schade bij de slachtoffers hebben gezorgd. Volgens de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) geldt voor de poging tot zware mishandeling enkele maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, terwijl voor de overige feiten een geldboete wordt genoemd.

Persoon van de verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 6 juli 2026. Hieruit blijkt dat verdachte eerder voor een geweldsmisdrijf is veroordeeld. Verder volgt uit het reclasseringsadvies van 10 september 2026 dat verdachte meent dat hij ten tijde van de feiten in een psychose verkeerde. Verdachte is bekend met psychotische episodes en schizofrenie. De familie van verdachte steunt hem, maar verdachte heeft zijn psychiatrische problematiek niet altijd voldoende erkend en is hij medicatieontrouw. De reclassering adviseert een deels voorwaardelijke straf met daarbij de volgende bijzondere voorwaarden op te leggen, namelijk: een meldplicht, een opname in een zorginstelling en een ambulante behandeling met mogelijkheid tot een kortdurende opname.

De rechtbank stelt op grond van het dossier vast dat verdachte kampt met psychiatrische problematiek in de vorm van psychotische episodes en schizofrenie. Uit het NIFP-trajectconsult volgt dat een psychiatrisch PJ-onderzoek werd geadviseerd om zicht te verkrijgen op eventuele psychopathologie en de mogelijke invloed daarvan op het tenlastegelegde. Hoewel het psychiatrisch onderzoek was aangevraagd in de aanloop naar de inhoudelijke behandeling, is vanwege de lange wachttijden uiteindelijk door het Openbaar Ministerie toch ingezet op het aanvragen van een zorgmachtiging. Hierdoor hebben de deskundigen in deze strafzaak niet gerapporteerd over eventueel aanwezige stoornissen en de doorwerking daarvan op de ten laste gelegde feiten. Desalniettemin ziet de rechtbank aanleiding om rekening te houden met een verminderde toerekeningsvatbaarheid bij verdachte gelet op het volgende. Verdachte is bekend met schizofrenie en psychotische episodes. Voor de incidenten in april was verdachte voor een langere tijd verdwenen naar het buitenland en uit informatie volgt dat hij door verschillende Europese landen heeft ‘rondgezworven’. Toen hij in april terugkeerde naar zijn woning hebben getuigen verdachte gezien en omschreven als iemand die niet goed voor zichzelf zorgde. Dit volgt ook uit de eigen verklaring van verdachte. Tijdens de inhoudelijke behandeling van 17 september 2026 leek het beter te gaan met verdachte nu hij zijn medicatie regelmatig neemt en een stabiele omgeving heeft. Verdachte verblijft tijdens zijn voorarrest namelijk in het PPC waar hij zijn noodzakelijke medicatie inneemt. Dit alles samen maakt dat de rechtbank de aanwezigheid van (een) stoornis(sen) bij verdachte aannemelijk vindt, dat deze aanwezig waren ten tijde van de feiten en ook dat dit heeft doorgewerkt in de hierboven bewezen verklaarde feiten.

De straf

De rechtbank is van oordeel dat gelet op alle hiervoor genoemde omstandigheden aanleiding bestaat om bij de straftoemeting af te wijken van wat de officier van justitie heeft gevorderd. De rechtbank is van oordeel dat verdachte op het moment van de uitspraak zijn onvoorwaardelijke gevangenisstraf heeft uitgezeten. Wel vindt de rechtbank dat aan verdachte ook een voorwaardelijke gevangenisstraf moet worden opgelegd met de daarbij geadviseerde bijzondere voorwaarden van de reclassering, nu hij baat heeft bij een intensieve behandeling en begeleiding om zijn leven weer op de rit te krijgen. De rechtbank legt daarom op een gevangenisstraf voor de duur van 171 dagen met aftrek van voorarrest waarvan 19 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar met de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de reclassering.

Dadelijk uitvoerbaarheid

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan misdrijven die zijn gericht tegen en gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van personen. Gelet op de psychische problematiek van verdachte en een daarbij behorende behandeling (waaronder toezicht op het innemen van medicatie), is de rechtbank van oordeel dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte zonder behandeling wederom een dergelijk misdrijf zal begaan. Daarom zal zij bevelen dat de hierna op grond van art. 14c Sr te stellen voorwaarden en het uit te oefenen toezicht, dadelijk uitvoerbaar zijn.

Zorgmachtiging

Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de omstandigheid dat aan verdachte in de zaak met rekestnummer 26/7019, welk rekest tegelijkertijd met de onderhavige strafzaak is behandeld, een zorgmachtiging op grond van artikel 2.3, eerste lid, van de Wet forensische zorg (Wfz) is verleend.

Voorlopige hechtenis

Hoewel verdachte op de dag van de uitspraak de gevangenisstraf reeds heeft uitgezeten, ziet de rechtbank aanleiding om de voorlopige hechtenis van verdachte niet op te heffen. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat een door de strafrechter afgegeven zorgmachtiging in de zin van artikel 2.3 Wet Forensische Zorg valt aan te merken als een maatregel in de zin van artikel 72 lid 3 van het Wetboek van Strafvordering (vgl. Hof Arnhem-Leeuwarden 11 maart 2020, ECLI:NL:GHARL:2020:2258).