ECLI:NL:RBZWB:2026:9398

De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 2 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiseres en diens kantoorgenoot mr. M. Khallouk en namens de minister mr. Y.D.R. Mandel.

Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie hebben samen met ambtenaren van de Afdeling Vreemdelingenpolitie, Identificatie en Mensenhandel, Belastingdienst, gemeente Oosterhout, de politie en de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit de onderneming van eiseres gecontroleerd op de naleving van de Wav. De inspecteurs hebben eiseres meerdere malen bezocht. Op 12 juli 2023 zijn twee harddisks door de Politie-eenheid Zeeland-Brabant ter beschikking gesteld aan de inspecteurs. Op deze harddisks zijn camerabeelden opgeslagen van de onderneming van eiseres. De inspecteurs hebben deze camerabeelden uitgelezen en zagen op de beelden dat op 17 maart 2023 een vrachtwagen werd gelost en dat de goederen werden opgeslagen in de bedrijfsloods van eiseres. Zij zagen ook op deze beelden dat acht arbeidskrachten werkzaamheden verrichtten. Een van de arbeidskrachten betrof de heer [persoon 1] . De overige zeven arbeidskrachten verrichtten werkzaamheden door het lossen van de goederen, onder andere dozen thee, van de vrachtwagen en deze over te brengen in de bedrijfsloods. Van één van de zeven arbeidskrachten is de identiteit later vastgesteld. Van de overige zes arbeidskrachten op de camerabeelden konden de inspecteurs de identiteit niet vaststellen. De inspecteurs hebben op 19 oktober 2023 eiseres bij brief gevraagd om binnen 48 uur de identiteit vast te stellen van de arbeidskrachten. Op het moment dat de geboden termijn van 48 uur verstreek, constateerden de inspecteurs dat eiseres niet aan de vordering had voldaan. De inspecteurs hebben naar aanleiding daarvan op 12 april 2024 een boeterapport Wet arbeid vreemdelingen (boeterapport) opgesteld.

Bij besluit van 7 augustus 2024 (het primaire besluit) heeft de minister aan eiseres een bestuurlijke boete opgelegd van € 24.000,00 omdat eiseres artikel 15a van de Wav heeft overtreden. Daaraan heeft de minister ten grondslag gelegd dat eiseres zes keer artikel 15a van de Wav heeft overtreden met een boetenormbedrag van € 8.000,00 per keer.¹ De minister neemt voor de overtredingen normale verwijtbaarheid aan (50% van het boetebedrag. Ook is besloten om de inspectiegegevens openbaar te maken.

Eiseres heeft op 12 september 2024 bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit.

Met het bestreden besluit heeft de minister het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard. De minister heeft de bestuurlijke boete van € 24.000,00 in stand gelaten. In het bestreden besluit neemt de minister voor de overtredingen grove schuld aan.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De voor het beroep belangrijke wet- en regelgeving is te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

De minister heeft ook besloten tot openbaarmaking van de inspectiegegevens. Omdat eiseres daartegen geen gronden heeft aangevoerd, laat de rechtbank dit onderdeel onbesproken.

6. Eiseres stelt zich primair op het standpunt er geen sprake is van “arbeid laten verrichten” in de zin van de Wav, nu de werkzaamheden die op de camerabeelden zijn waargenomen niet ten dienste van eiseres zijn verricht, maar juist ten nadele van haar. Eiseres heeft geen opdracht gegeven voor de werkzaamheden. Eiseres heeft aangifte gedaan en daaruit blijkt dat de activiteiten die op de camerabeelden zijn vastgelegd onderdeel uitmaakten van een diefstal waarbij goederen uit de bedrijfsloods zijn ontvreemd. Het was voor de bestuurder van eiseres feitelijk onmogelijk om de situatie te verhinderen vanwege een verblijf in Marokko waar hij ernstig ziek was (de rechtbank begrijpt dat gedoeld wordt op de gevolmachtigde; zijn partner stond ingeschreven als bestuurder). Daarnaast stelt eiseres zich op het standpunt dat de bestuurlijke boete niet in stand kan blijven wegens het volledig ontbreken van verwijtbaarheid. Meer subsidiair stelt eiseres zich op het standpunt dat er sprake is van verminderde verwijtbaarheid.

7. De rechtbank moet beoordelen of de minister terecht stelt dat sprake is van overtredingen van artikel 15a van de Wav. In dat kader stelt de rechtbank vast dat eiseres, na de vordering van de inspecteurs daartoe op 19 oktober 2023, niet binnen 48 uur een afschrift van de identiteitsdocumenten van de zes arbeidskrachten heeft verstrekt.

Mede gelet op hetgeen ter zitting is besproken, stelt de rechtbank verder vast dat eiseres niet (langer) betwist dat de zes personen van wie de identiteit niet kon worden vastgesteld, op 17 maart 2023 feitelijk arbeid hebben verricht in de bedrijfsloods van eiseres. Deze werkzaamheden bestonden uit het lossen van een vrachtwagen en het opslaan van goederen, waaronder dozen thee. Het gaat daarmee om werkzaamheden die behoren tot de normale bedrijfsvoering van eiseres.

De rechtbank volgt eiseres niet in haar stelling dat zij ten aanzien van deze zes arbeidskrachten geen werkgever is. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State wordt het werkgeversbegrip in de Wav ruim uitgelegd.² Het bestaan van een arbeidsovereenkomst of gezagsverhouding is daarbij niet relevant. De ruime uitleg van het werkgeversbegrip in de Wav brengt mee dat instemming met of wetenschap van de arbeid voor de kwalificatie als werkgever in de zin van de Wav niet vereist is en dat alleen het mogelijk maken van het verrichten van arbeid en het niet verhinderen daarvan als het laten verrichten van arbeid wordt opgevat.³

Gelet op de aard van de werkzaamheden, de feitelijke bemoeienis met de uitvoering daarvan en het directe toezicht op de werkzaamheden, is de rechtbank van oordeel dat eiseres als werkgever in de zin van artikel 1, aanhef en onder b, van de Wav moet worden aangemerkt. Dat haar gevolmachtigde, de heer [persoon 2] , in Marokko verbleef en niet op de hoogte was van de aanwezigheid van de zes arbeidskrachten, maakt dit niet anders. De werkzaamheden vonden plaats binnen de normale bedrijfsvoering van eiseres en werden verricht onder leiding van [persoon 1] , aan wie [persoon 2] de dagelijkse leiding had overgedragen. De minister heeft daarom terecht vastgesteld dat eiseres artikel 15a van de Wav zesmaal heeft overtreden en was bevoegd daarvoor een bestuurlijke boete op te leggen.

De beroepsgrond slaagt niet.

De rechtbank toetst zonder terughoudendheid of het besluit van de minister met betrekking tot de boete voldoet aan de eisen en dus leidt tot een evenredige sanctie.

In de Beleidsregels 2020 heeft de minister de boetebedragen voor de overtredingen vastgesteld. Het boetenormbedrag voor overtreding van artikel 15a van de Wav is € 8.000,-.

Volgens de Afdeling mag in beginsel bij overtreding van de Wav worden uitgegaan van normale verwijtbaarheid. Dat de Wav als zodanig bekend wordt verondersteld en dat deze is overtreden, brengt nog niet met zich dat de werkgever in kwestie de overtreding opzettelijk heeft begaan of daaraan grove schuld heeft. Afwijking naar beneden van genoemde 50% van het boetenormbedrag is aangewezen als sprake is van verminderde verwijtbaarheid bij de werkgever. Op de werkgever rust de verplichting de daarvoor noodzakelijke feiten en omstandigheden aannemelijk te maken. Onder verminderde verwijtbaarheid wordt verstaan situaties waarin het de werkgever niet volledig valt aan te rekenen dat hij de Wav heeft overtreden. Afwijking naar boven van het percentage van 50% is gerechtvaardigd bij opzet of grove schuld bij de werkgever. Het is dan aan het bestuursorgaan om aan te tonen dat de werkgever met opzet of grove schuld heeft gehandeld. Grove schuld is aan de orde wanneer de mate van verwijtbaarheid hoger ligt dan de normale verwijtbaarheid, maar er geen sprake is van opzet. Hierbij gaat het om ernstige nalatigheid, ernstige onzorgvuldigheid of ernstige onachtzaamheid met als gevolg dat de Wav niet of niet behoorlijk is nageleefd. Van grove schuld kan ook sprake zijn wanneer er omstandigheden zijn die elk op zich normale verwijtbaarheid opleveren, maar in onderlinge samenhang bezien wel leiden tot grove schuld.

Eiseres stelt dat haar geen verwijt kan worden gemaakt van de overtredingen, omdat haar gevolmachtigde niet op de hoogte was van de aanwezigheid van de zes arbeidskrachten. De rechtbank volgt eiseres hierin niet. Op eiseres rust als werkgever de verantwoordelijkheid om haar wettelijke plichten na te leven. Door de dagelijkse leiding van haar onderneming aan [persoon 1] over te laten, is zij niet van deze verantwoordelijkheid ontslagen. Het lag op haar weg om voldoende toezicht te houden op de naleving van deze verplichtingen. Dat haar gevolmachtigde niet wist dat de zes arbeidskrachten werkzaamheden verrichtten, betekent daarom niet dat iedere verwijtbaarheid bij eiseres ontbrak. Weliswaar heeft de gevolmachtigde aangifte heeft gedaan tegen [persoon 1] , maar deze aangifte ziet op een andere periode en op andere feiten. De aangifte biedt daarom geen aanknopingspunten voor het oordeel dat eiseres van de overtredingen geen verwijt kan worden gemaakt.

De rechtbank is verder van oordeel dat de minister terecht heeft geconcludeerd dat de overtreding aan eiseres kan worden verweten. Eiseres heeft de dagelijkse leiding van haar onderneming aan [persoon 1] overgelaten, zonder voldoende toezicht te houden op de naleving van haar wettelijke verplichtingen. Niet is gebleken dat eiseres maatregelen heeft getroffen om te waarborgen dat de identiteit van de arbeidskrachten binnen de gestelde termijn kon worden vastgesteld. Het gaat bovendien om zes arbeidskrachten die werkzaamheden hebben verricht binnen de normale bedrijfsvoering van eiseres. Onder deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat eiseres nalatig is geweest. Aangezien de minister de opgelegde boete heeft gebaseerd op normale verwijtbaarheid en de hoogte daarvan in het bestreden besluit niet heeft aangepast gelet op het verbod van reformatio in peius, kan in het midden blijven of de gedragingen in dit geval als grove schuld moeten worden aangemerkt. Uit het voorgaande volgt dat de rechtbank geen aanleiding ziet om de boete te matigen wegens verminderde verwijtbaarheid.

De beroepsgrond slaagt niet.