ECLI:NL:RBROT:2026:13916

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

• het verzoekschrift met bijlagen van [verzoekster], ontvangen op 4 mei 2026;

• het verweerschrift met bijlagen van [verweerster];

• de pleitnota van mr. Verberne.

Op 24 september 2026 is de zaak tijdens een zitting besproken met;

• [verzoekster] en mr. Verberne;

• de heer [persoon A] (indirect bestuurder van [verweerster]) en mr. Debije.

[verzoekster] is in dienst geweest bij [verweerster]. Haar tijdelijke arbeidsovereenkomst is niet verlengd. [verzoekster] vindt dat [verweerster] bij die beslissing een verboden onderscheid heeft gemaakt en daardoor ernstig verwijtbaar heeft gehandeld als werkgever. Zij stelt dat [verweerster] daarom een billijke vergoeding van € 41.344,99 bruto moet betalen aan haar. Zij verzoekt de kantonrechter [verweerster] daartoe te veroordelen. [verweerster] is het daar niet mee eens.

De kantonrechter wijst het verzoek af. Hierna wordt uitgelegd waarom.

[verzoekster] is op 1 augustus 2023 in dienst getreden bij [verweerster]. [verzoekster] heeft zich tijdens haar dienstverband een aantal keren ziek gemeld (onder andere 2x in 2023, 2x in 2024 en 2x in 2025), voor het laatst op 29 december 2025. [verweerster] heeft [verzoekster] op 26 januari 2026 mondeling meegedeeld dat haar derde tijdelijke arbeidsovereenkomst niet wordt verlengd en dus niet wordt omgezet in een vast dienstverband. [verweerster] heeft dat op 28 januari 2026 ook schriftelijk bevestigd aan [verzoekster]. De arbeidsovereenkomst is daarna van rechtswege geëindigd op 1 maart 2026. [verzoekster] is ziek uit dienst gegaan en ontvangt een Ziektewetuitkering.

[verzoekster] heeft in het verzoekschrift gesteld dat de beslissing van [verweerster] om de arbeidsovereenkomst niet te verlengen is ingegeven door de ziekmeldingen van [verzoekster] tijdens haar dienstverband. Dat dit de reden is, is volgens [verzoekster] af te leiden uit de overgelegde appberichten tussen haar en de heer [persoon A], de indirect bestuurder van [verweerster]. [verzoekster] vindt dat hiermee sprake is van een verboden onderscheid tussen mannen en vrouwen in de zin van artikel 7:646 lid 1 en 5 sub b BW en/of dat is gehandeld in strijd met artikel 4 van de Wet Gelijke Behandeling op grond van handicap of chronische ziekte. [verweerster] heeft dit betwist; volgens [verweerster] waren bedrijfseconomische redenen (de financiële situatie van het bedrijf) aanleiding voor het niet aanbieden van een vast dienstverband aan [verzoekster] en twee andere werknemers.

[verweerster] heeft betwist dat het gestelde telefoongesprek over een zwangerschapswens heeft plaatsgevonden, dat zij bekend was met de gestelde situatie rondom die wens en dat die situatie reden is geweest voor het niet verlengen van de arbeidsovereenkomst.

[verzoekster] heeft tijdens de zitting zelf nog verklaard dat de situatie rondom haar kinderwens waardoor zij zich in januari 2026 niet hersteld heeft kunnen melden niet de hoofdreden was voor [verweerster] om haar dienstverband niet te verlengen, maar dat die reden juist de vele eerdere ziekmeldingen tijdens haar dienstverband waren.

De kantonrechter stelt vast dat de stellingen van [verzoekster] ter zitting niet stroken met die in het verzoekschrift en – zelfs als alleen wordt uitgegaan van wat tijdens de zitting is aangevoerd – ook niet eenduidig zijn (zie 2.7). Uit niets blijkt dat de eerdere ziekmeldingen van [verzoekster] te maken hadden met haar zwangerschapswens en dat [verweerster] dat wist. Ook blijkt uit niets dat de gestelde situatie rondom de zwangerschapswens de reden was/kan zijn geweest voor het niet verlengen van de tijdelijke arbeidsovereenkomst. In dat verband is nog van belang dat niet gesteld of gebleken is dat voornoemde [persoon B] als een rechtsgeldig vertegenwoordiger van [verweerster] kan worden aangemerkt. Weliswaar heeft [verzoekster] verklaard dat [persoon A] op de achtergrond aanwezig was en het gesprek heeft gehoord maar dat is door [persoon A] betwist en vervolgens niet onderbouwd door [verzoekster].

Dit leidt tot het oordeel dat [verzoekster] haar stelling dat bij de beslissing om haar arbeidsovereenkomst niet te verlengen sprake is geweest van een verboden onderscheid onvoldoende heeft onderbouwd, laat staan dat voldoende is gesteld en onderbouwd om dat onderscheid te kunnen doen vermoeden. Aan het toelaten tot (tegen)bewijs wordt daarom niet toegekomen.

De proceskosten komen voor rekening van [verzoekster], omdat zij ongelijk krijgt. De proceskosten die [verzoekster] moet betalen aan [verweerster] worden begroot op € 577,00 aan gemachtigdensalaris en zoals verzocht € 92,00 aan nakosten. De verzochte wettelijke rente over het gemachtigdensalaris wordt toegewezen. Hier kan nog een bedrag bijkomen als deze beschikking wordt betekend.

Deze beschikking wordt, voor wat de veroordeling in de proceskosten betreft, uitvoerbaar bij voorraad verklaard (artikel 288 Rv). Dat betekent dat de beschikking meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.

wijst het verzoek af;

veroordeelt [verzoekster] in de proceskosten, die aan de kant van [verweerster] worden begroot op:

• € 577,00 aan gemachtigdensalaris, te vermeerderen met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag vanaf de vijftiende dag na vandaag tot de dag dat volledig is betaald;

• € 92,00 aan nakosten;

verklaart deze beschikking, voor wat de veroordeling in de proceskosten betreft, uitvoerbaar bij voorraad.

wijst al het andere af.