ECLI:NL:RBROT:2025:2192

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

• de dagvaarding van 2 september 2024, met bijlagen;

• de aantekeningen van het mondelinge antwoord ter zitting, met bijlagen;

• de repliek, met bijlagen;

• de dupliek.

Tot slot is vonnis bepaald.

[gedaagde] heeft twee keer zonnepanelen voor zijn boot met een waarde van € 137,61 per stuk besteld via de website van Wish.com. [gedaagde] heeft ervoor gekozen de koopprijs achteraf (in één keer) te betalen aan Klarna, een aanbieder van ‘achteraf betaalmethode’. Direct na het voltooien van de koopovereenkomst heeft Wish haar vordering op [gedaagde] aan Klarna overgedragen (middels een zogeheten cessie) en Klarna vervolgens weer aan Alektum.

[gedaagde] heeft twee pakketten zonnepanelen ontvangen en bij Wish aangegeven één pakket retour te willen sturen naar een retouradres dat is gegeven door Wish.com. Het pakket dat hij heeft gehouden, heeft hij betaald. Alektum vordert betaling van het aankoopbedrag van het tweede pakket, met rente en kosten. Zij betwist dat [gedaagde] een pakket retour heeft gezonden. [gedaagde] stelt dat hij het pakket wel retour heeft gezonden.

De kantonrechter wijst de vorderingen van Alektum af. Hieronder zal dit worden toegelicht.

Omdat Alektum gevestigd is in Zwitserland, heeft deze procedure een internationaal karakter. Allereerst dient daarom de vraag te worden beantwoord of de Nederlandse rechter bevoegd is om van deze vordering kennis te nemen. Nederland en Zwitserland zijn beide partij bij het Verdrag van Lugano van 30 oktober 2007 (PbEU 2007, L 339/3, hierna: ‘EVEX II’). Aangezien [gedaagde] in Nederland woont, is op grond van artikel 15 en 16 van EVEX II de Nederlandse rechter bevoegd.

Ingevolge artikel 14 lid 2 van de in deze zaak toepasselijke Verordening Rome I wordt de betrekking tussen Alektum als cessionaris en [gedaagde] als schuldenaar beheerst door het recht dat op de gecedeerde vordering van toepassing is. Gelet op artikel 6 lid 1 Verordening Rome I is dat in dit geval Nederlands recht.

De kantonrechter is van oordeel dat de omstandigheid dat [gedaagde] geen retourbewijs kan overleggen voor rekening en risico komt van Alektum. [gedaagde] heeft op 10 maart 2021 de track and trace-code verzonden naar Wish.com. Wish.com heeft geantwoord door aan te geven dat een reactie van het magazijn moet worden afgewacht. Uit de reactie van Wish.com is niet gebleken dat er een fout is in de track and trace-code. [gedaagde] heeft hierna op 28 maart 2021 gevraagd of er meer informatie beschikbaar was, maar heeft hierop geen reactie ontvangen. [gedaagde] heeft de correspondentie met Wish.com verzonden naar Alektum in september 2021. Als antwoord op zijn bericht is nogmaals verzocht om een retourbewijs.

[gedaagde] heeft in maart 2021 en in september 2021 de track and trace-code opgestuurd. Op deze momenten kon de track and trace-code nog worden geopend. Niet gebleken is dat de track and trace-code niet werkte op dat moment. Door vervolgens pas in 2024 te dagvaarden, heeft Alektum [gedaagde] de mogelijkheid ontnomen om nog te kunnen bewijzen dat hij het pakket heeft geretourneerd, omdat de track and trace-code inmiddels niet meer werkt. Alektum heeft ook niet uitgelegd waarom er niet eerder onderzoek is verricht naar het pakket. Uit de correspondentie tussen Alektum en [gedaagde] blijkt dat na het dagvaarden contact is gezocht met Klarna en Wish.com. Als er eerder onderzoek zou zijn verricht, dan zou [gedaagde] nog de mogelijkheid hebben om de informatie die bij de track and trace-code hoort bij het onderzoek te betrekken. Dat [gedaagde] dus geen retourbewijs meer kan overleggen, behoort daarom naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid voor rekening en risico te komen van Alektum.

Alektum kan [gedaagde] dus niet tegenwerpen dat hij geen bewijs kan leveren over de retourzending. De kantonrechter gaat er daarom vanuit dat [gedaagde] het tweede pakket wel degelijk retour heeft gezonden en dus gebruik heeft gemaakt van zijn herroepingsrecht. Dan is er geen betalingsverplichting meer. De vorderingen van Alektum worden dan ook afgewezen.

De proceskosten komen voor rekening van Alektum, omdat zij ongelijk krijgt (artikel 237 Rv). De kantonrechter begroot de kosten die Alektum aan [gedaagde] moet betalen op € 50,00.

Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, omdat Alektum dat eist en [gedaagde] daar geen bezwaar tegen heeft gemaakt (artikel 233 Rv). Dat betekent dat het vonnis meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.

wijst de vorderingen van Alektum af;

veroordeelt Alektum in de proceskosten, die aan de kant van [gedaagde] worden begroot op € 50,00.