ECLI:NL:RBOVE:2026:6086

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 17 februari 2026 met producties,- de conclusie van antwoord van 10 maart 2026 met één productie,- de e-mail van 11 maart 2026 waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald,

- de mondelinge behandeling van 28 augustus 2026, waarbij partijen zijn verschenen, bijgestaan door hun gemachtigde. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van de zitting.

Ten slotte is vonnis bepaald.

Partijen hebben in de periode van 2020-2023 een affectieve relatie gehad, waarbij [eiseres] een gedeelte van de week bij haar ouders verbleef en een gedeelte van de week bij [gedaagde]. [eiseres] stond ingeschreven op het adres van haar ouders.

In de periode juni 2020 tot juni 2023 heeft [eiseres] maandelijks geld overgemaakt aan [gedaagde] zonder dat op het bankafschrift stond vermeld waar het voor was.

Bij brief van 28 april 2025 heeft [eiseres] [gedaagde] voor het eerst verzocht om tot terugbetaling over te gaan van de aan [gedaagde] overgemaakte bedragen. Omdat reactie uitbleef, heeft [eiseres] bij brief van 15 juli 2025 [gedaagde] gesommeerd om tot betaling over te gaan.

[eiseres] heeft haar vordering op [gedaagde] beperkt tot € 21.285,30 om onder de competentie grens van de kantonrechter te blijven.

[eiseres] vordert -samengevat- dat [gedaagde] een bedrag van € 21.285,30 aan haar moet betalen. Ook vordert [eiseres] vergoeding van de proceskosten.

[gedaagde] is het oneens met de vordering.

De kantonrechter constateert op basis van deze verklaringen dat de zienswijze van [eiseres] en de zienswijze van [gedaagde] verschilt op alle punten. Partijen en hun gemachtigden hebben bevestigd dat een verklaring onder ede over dit onderwerp niet tot een andere verklaring zal leiden, zodat in deze procedure van de verklaringen van beiden mag en kan worden uitgegaan.

In geschil is primair de vraag of tussen partijen (mondeling dan wel stilzwijgend) een overeenkomst van geldlening tot stand is gekomen ten titel waarvan [eiseres] aan [gedaagde] geld heeft geleend en welk geld door [gedaagde] moet worden terugbetaald.

Een overeenkomst van geldlening wordt beheerst door de artikelen 7:129 e.v. BW. Artikel 7:219 BW luidt als volgt: 1. De overeenkomst van geldlening is de kredietovereenkomst waarbij de ene partij, de uitlener, zich verbindt aan de andere partij, de lener, een som geld te verstrekken en de lener zich verbindt aan de uitlener een overeenkomstige som geld terug te betalen.2. Indien is overeengekomen dat de kredietnemer door een enkele verklaring, een betalingsopdracht daaronder begrepen, de kredietgever kan verplichten hem een som geld te verstrekken, komt pas door deze verklaring de geldlening tot stand.

Ingevolge artikel 150 Rv rust op [eiseres] ter zake van de tussen partijen tot stand gekomen overeenkomst van geldlening een stelplicht. Zij dient alle feiten te stellen die benodigd zijn voor het intreden van het door haar beoogde rechtsgevolg (het bestaan van een overeenkomst van geldlening en de daaruit voortvloeiende terugbetalingsverplichting van [gedaagde]) en deze feitelijke stellingen tevens voldoende concreet te onderbouwen. Het enkele feit dat er geldbedragen zijn overgemaakt, is onvoldoende om aan te nemen dat er een overeenkomst van geldlening tot stand is gekomen. Een bankoverschrijving bewijst immers slechts dat een vermogensverschuiving heeft plaatsgevonden, maar biedt geen uitsluitsel over de juridische titel die aan die verschuiving ten grondslag ligt.

Artikel 6:203 BW lid 1 bepaalt dat degene die een ander zonder rechtsgrond een goed heeft gegeven, gerechtigd is dit van de ontvanger als onverschuldigd betaald terug te vorderen.

[eiseres] stelt dat zij geen verplichting had om enig bedrag aan [gedaagde] te betalen. [gedaagde] betwist dit niet, maar stelt dat hij het geld van haar kreeg omdat hij krap zat en omdat zij hem wilde helpen.

De kantonrechter leest dit verweer aldus dat [gedaagde] zich beroept op schenking. Artikel 7:175 BW lid 1 bepaalt dat schenking een overeenkomst is om niet, die er toe strekt dat de ene partij, de schenker, ten koste van eigen vermogen de andere partij, de begiftigde, verrijkt.

De kantonrechter duidt het beroep van [gedaagde] op schenking als een bevrijdend verweer. Uit de verklaring van [gedaagde] kan worden afgeleid dat sprake is van een overeenkomst dat het geld om niet werd gegeven zonder enige verplichting om terug te betalen. Tegenover deze verklaring staat de verklaring van [eiseres], waarbij zij heeft verklaard: ‘als je kan terug betalen, betaal je maar terug’. Dat [gedaagde] (thans) in de financiële positie is om het gehele bedrag terug te betalen, heeft [eiseres] niet gesteld en ook niet verklaard. Dat [gedaagde] heeft verklaard een rode Audi aan [eiseres] te geven als hij de jackpot zou winnen, kan niet als rechtens afdwingbare tegenprestatie tegenover het ontvangen bedrag worden gezien.

De conclusie van het bovenstaande is dat geen sprake is van onverschuldigde betaling, omdat de rechtsgrond van schenking aanwezig is.

Artikel 6:212 BW bepaalt dat hij die ongerechtvaardigd is verrijkt ten koste van een ander, is verplicht, voor zover dit redelijk is, diens schade te vergoeden tot het bedrag van zijn verrijking.

Gelet op het feit dat er een overeenkomst van schenking is aangenomen (r.o. 5.12. en 5.13.), is geen sprake van een verrijking van [gedaagde] die ongerechtvaardigd is. Dat komt omdat het de wens van [eiseres] was om het geld aan [gedaagde] te verstrekken, zonder er vanuit te mogen gaan dat zij er ooit iets van terug zou zien.

De conclusie is daarom dat ook geen sprake is van ongerechtvaardigde verrijking.

In dit artikellid staat: ‘misbruik van omstandigheden is aanwezig, wanneer iemand die weet of moet begrijpen dat een ander door bijzondere omstandigheden, zoals noodtoestand, afhankelijkheid, lichtzinnigheid, abnormale geestestoestand of onervarenheid, bewogen wordt tot het verrichten van een rechtshandeling, het tot stand komen van die rechtshandeling bevordert, ofschoon hetgeen hij weet of moet begrijpen hem daarvan zou behoren te weerhouden’.

[eiseres] heeft als omstandigheden gesteld dat zij psychisch kwetsbaar is, dat er een groot leeftijdsverschil was en dat zij onder behandeling stond bij een GGZ-psycholoog. [gedaagde] heeft dit bestreden. [gedaagde] heeft de emotionele kwetsbaarheid van [eiseres] erkend, maar heeft betwist dat zij bij een psycholoog onder behandeling was. Ook stelt [gedaagde] dat [eiseres] haar standpunten niet heeft onderbouwd.

De kantonrechter is van oordeel dat het gestelde misbruik van omstandigheden op basis van hetgeen partijen hebben verklaard niet kan worden vastgesteld. Bij artikel 3:44 lid 4 BW geldt dat [eiseres] ‘bewogen had moeten worden’ tot het verrichten van een rechtshandeling. [eiseres] heeft niet onderbouwd dat zij (emotioneel) kwetsbaar was en onder GGZ-behandeling stond. Dat het leeftijdsverschil groot is op zichzelf geen bijzondere omstandigheden. Dat enige door [eiseres] genoemde omstandigheid haar heeft ‘bewogen’ om het geld te geven kan op grond van deze informatie evenmin worden vastgesteld.

[eiseres] verwijst -voorwaardelijk, voor het geval de kantonrechter schenking aanneemt- nog naar artikel 7:176 BW, waarin staat dat: ‘indien de schenker feiten stelt waaruit volgt dat de schenking door misbruik van omstandigheden is tot stand gekomen, rust bij een beroep op vernietigbaarheid de bewijslast van het tegendeel op de begiftigde, tenzij van de schenking een notariële akte is opgemaakt of deze verdeling van de bewijslast in de gegeven omstandigheden in strijd met de eisen van redelijkheid en billijkheid zou zijn’.

wijst de vordering af;

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.