ECLI:NL:RBNHO:2026:13613

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het tussenvonnis van 15 april 2026 en de daarin genoemde stukken

- akte overlegging producties van de zijde van [gedaagde 2] met producties 38 t/m 40

- akte overlegging producties van de zijde van [eiser] met producties 32 t/m 34

- de mondelinge behandeling van 13 augustus 2026 waarbij mr. Verhoeven en mr. Van Wees voornoemd spreekaantekeningen hebben overgelegd. HDT en [gedaagde 3] hebben hun reconventionele vorderingen ingetrokken. Mr. Van Wees heeft een aanvullende spreeknotitie ‘schadedebat’ overgelegd en de griffier heeft voor het overige aantekeningen gemaakt.

Ten slotte is een datum voor vonnis bepaald.

[eiser] en [gedaagde 2] hebben in 2019 samen MaMa Trading B.V. (hierna: MaMa Trading) opgericht, zijn gezamenlijk bevoegd bestuurders en houden ieder 50% van de aandelen in MaMa Trading. MaMa Trading exploiteerde een onderneming die online klamboes verkocht onder de handelsnaam Bambulah.

[gedaagde 3] is de echtgenote van [gedaagde 2] en enig aandeelhouder en bestuurder van HDT. Zij heeft begin 2023 HDT opgericht als een webshop voor met name tafelbenodigdheden en -decoratie onder de handelsnaam Zapurah. Vanaf 2019 plaatste [gedaagde 3] in overleg met MaMa Trading berichten over Bambulah op Instagram en vanaf medio 2022 verzorgde [gedaagde 3] de klantenservice van MaMa Trading via HDT.

Begin maart 2024 heeft [gedaagde 2] aan [eiser] voorgehouden dat hij het merendeel van het werk voor MaMa Trading deed en hij daarvoor een vaste vergoeding van € 100.000 passend vond. Bij e-mail van 3 maart 2024 heeft [eiser] onder meer als volgt gereageerd:

Bij e-mail van 20 april 2024 heeft [eiser] aan [gedaagde 2] voorgehouden dat hij hem ook kan uitkopen:

[eiser] en [gedaagde 2] hebben vervolgens een winstverdeling afgesproken met 2/3e voor [gedaagde 2] en 1/3e voor [eiser] , met een plafond van € 125.000 verschil.

Begin augustus 2024 heeft [gedaagde 2] € 120.000 van MaMa Trading aan zichzelf overgemaakt onder vermelding van “dividend”. [gedaagde 2] heeft vervolgens [eiser] gevraagd op welke rekening hij zijn deel wilde ontvangen, maar [eiser] was niet eens met een (tussentijdse) winstuitkering. Op 19 augustus 2024 hebben [eiser] en [gedaagde 2] elkaar gesproken over het al dan niet terugstorten van het bedrag en verder over hun samenwerking in het algemeen. Over dit telefoongesprek heeft [gedaagde 2] de volgende dag aan [eiser] geschreven:

Na afloop van het telefoongesprek heeft [gedaagde 2] diezelfde dag de volledige website van Bambulah gekopieerd en geëxporteerd.

Bij e-mail van 25 augustus 2025 heeft [eiser] aan [gedaagde 2] onder meer het volgende geschreven:

[gedaagde 2] heeft bij e-mail van 27 augustus 2024 onder meer geantwoord:

Bij e-mail van 28 augustus 2024 heeft [eiser] instemmend gereageerd:

In september 2024 hebben [eiser] en [gedaagde 2] e-mails opgesteld om leveranciers te informeren dat zij hebben besloten Bambulah niet voort te zetten en op 1 november 2025 de Bambulah-website uit de lucht te halen. Bij e-mail van 17 september 2024 hebben zij deze e-mail aan Fidelity Fulfilment gestuurd, een leverancier van MaMa Trading en HDT (hierna: de leverancier). Daarvoor had [gedaagde 2] al telefonisch contact met deze leverancier.

Op 1 november 2024 is de Bambulah-website offline gegaan. Op 5 november 2024 is een nieuwe website van HDT voor een webshop genaamd ‘Nusarah’ online gegaan. HDT zou via Nusarah met name klamboes gaan verkopen.

Voor de Nusarah-website heeft HDT gebruik gemaakt van de diensten van dezelfde websitebouwer en technisch tekenaar als MaMa Trading. De eerste versie van de Nusarah-website bevatte (blog)teksten die (ook volgens gedaagden) tenminste sterk vergelijkbaar waren met de teksten op de Bambulah-website. Op enig moment stond op de Nusarah-website naast [gedaagde 2] ook [eiser] als eigenaar vermeld en stonden het KvK-nummer, e-mailadres en btw-nummer van MaMa Trading vermeld.

Bij e-mail van 17 november 2024 heeft [eiser] op een e-mail van [gedaagde 2] van 13 november 2026 (in niet vetgedrukt tekst) onder meer als volgt - in vetgedrukte tekst - gereageerd:

[eiser] heeft de voorraad op kosten van MaMa Trading laten vernietigen.

Op instructie van [eiser] heeft een adviseur van MaMa Trading, de heer [betrokkene] (hierna: “[betrokkene]) conceptnotulen voor een te houden vergadering tussen [eiser] en [gedaagde 2] opgesteld in het kader van de liquidatie van MaMa Trading. In deze conceptnotulen van 26 november 2024 is onder meer opgenomen:

Bij e-mail van 26 november 2024 aan [betrokkene], met [eiser] in kopie, heeft [gedaagde 2] op de conceptnotulen gereageerd. De domeinnaam ‘bambulah.com’ zou zijn eigendom zijn en daarom uit de opsomming van immateriële zaken (hierna: de Immateriële zaken) moet worden verwijderd. Verder heeft [gedaagde 2] geschreven:

[gedaagde 3] heeft op enig moment de naam van het Instagram-account waarop zij voorheen voor Bambulah berichten postte, veranderd naar @nusarah_home_decor en de eerdere posts voor Bambulah verwijderd. Het account had begin januari 2025 tenminste 1.500 volgers.

[gedaagde 2] heeft bij e-mail van 27 november 2024 [betrokkene] geïnformeerd, met kopie aan [eiser] , dat hij een loon van maximaal € 4.000 wil rekenen voor zijn werk in de afwikkeling van MaMa Trading, omdat [eiser] daarbij nauwelijks was betrokken.

Bij brief van 9 december 2024 van zijn advocaat heeft [eiser] HDT c.s. aansprakelijk gesteld voor het bewust inbreuk (laten) maken op IE-rechten van MaMa Trading en gesommeerd ieder gebruik van bedrijfsgeheimen van MaMa Trading en auteursrechtelijk beschermde teksten en afbeeldingen en social media-kanalen te staken en de MaMa Trading en HDT-websites offline te halen. Bij brief van 16 december 2024 van de toenmalig advocaat van HDT c.s. hebben zij zich op het standpunt gesteld dat er geen sprake is van (een inbreuk op) auteursrechten, onder meer omdat de broncode van de Bambulah-website afkomstig is uit een open source¹ en dat weliswaar bambulah.com doorleidt naar nusarah.com, maar dat [eiser] de link van bambulah.nl naar bambulah.com zelf kan wijzigen.

Op 12 december 2024 heeft [gedaagde 2] € 4.000 van MaMa Trading aan zichzelf overgemaakt, op 14 december 2024 heeft hij € 3.851,74 aan MaMa Trading betaald voor zijn helft van de inventaris van MaMa Trading en op 15 december 2024 heeft [gedaagde 2] € 15.000 van MaMa Trading aan zichzelf overgemaakt.

Vanaf 10 januari 2025 konden klanten op de Nusarah-website producten bestellen (pre-order). Op de website worden klamboes aangeboden met vergelijkbare namen als origineel door Bambulah gebruikt, zoals ‘Ayu Grace’ in plaats van ‘Ayu’, ‘Bulan Light’ in plaats van ‘Bulan’, ‘Mawar Bloom’ in plaats van ‘Mawar’.

HDT c.s. hebben een positieve score over de Bambulah-klantenservice van het reviewplatform Kiyoh, op de website van Nusarah geplaatst.

[betrokkene] heeft de conceptjaarrekening van MaMa Trading voor 2024 en de voorlopige aanslag vennootschapsbelasting 2024 opgesteld. In de conceptjaarrekening 2024 is een resultaat na belasting genoteerd van € 113.248, waarbij voor [eiser] en [gedaagde 2] geen loon in aanmerking is genomen.² [eiser] heeft hierop zijn akkoord gegeven.

Het banksaldo van MaMa Trading is op dit moment niet toereikend om de verschuldigde dividendbelasting te voldoen.

[eiser] vordert - samengevat - bij vonnis, voor zoveel mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

HDT c.s. voeren verweer, samengevat strekkend tot afwijzing van de vorderingen met een uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure, te vermeerderen met de wettelijke rente.

[gedaagde 2] vordert – na wijziging van eis en nadat HDT en [gedaagde 3] de vorderingen namens hen hebben ingetrokken - om bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad:

HDT c.s. leggen aan hun vorderingen een afspraak met tussen [gedaagde 2] en [eiser] ten grondslag om de baten van MaMa Trading te vereffenen zodat tot ontbinding van MaMa Trading kan worden overgegaan. De activiteiten van MaMa Trading zijn gestaakt en de onderneming is feitelijk vereffend. In het kader van de afronding en vereffening van MaMa Trading zijn verschillende concept bestuurs- en aandeelhoudersbesluit voorbereid; een concept aandeelhoudersbesluit tot vaststelling dividenduitkering met goedkeuring bestuur (productie 38 HDT), een concept akte overdracht merkrecht (productie 39 HDT), een concept aandeelhoudersbesluit tot ontbinding (productie 40 HDT), een concept gecombineerd bestuurs- en aandeelhoudersbesluit tot opmaken en vaststellen van de jaarrekeningen 2024 en 2025 (productie 43 HDT), de conceptjaarrekeningen Bambulah 2024 en 2025 (productie 44 en 45 HDT) en een gecombineerd bestuurs- en aandeelhoudersbesluit redelijke vergoeding (productie 47 HDT). De voortdurende blokkade van [eiser] deze besluiten te ondertekenen is in strijd met de gemaakte afspraak en met de redelijkheid en billijkheid die partijen jegens elkaar in acht dienen te nemen, aldus HDT c.s.

[eiser] voert verweer, samengevat strekkend tot afwijzing van de vorderingen, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van HDT c.s. in de kosten van deze procedure te vermeerderen met de wettelijke rente.

De rechtbank zal hierna, voor zover nodig, nader op de stellingen van partijen ingaan.

Dit geschil heeft een internationaal karakter, omdat [gedaagde 2] en [gedaagde 3] in Spanje wonen en [eiser] in het Verenigd Koninkrijk. De rechtbank zal daarom ambtshalve toetsen of zij bevoegd is van het geschil kennis te nemen en zo ja, welk recht van toepassing is.

Aangezien [gedaagde 2] en [gedaagde 3] in deze procedure zijn verschenen zonder de bevoegdheid van de rechtbank te betwisten, is de rechtbank op grond van artikel 26 Verordening Brussel I-bis³ bevoegd om van de vorderingen in conventie jegens hen kennis te nemen.

[eiser] grondt zijn vorderingen op onrechtmatige daad, subsidiair onverschuldigde betaling en meer subsidiair op een toerekenbare tekortkoming in de nakoming. De beantwoording van de vraag welk recht daarop van toepassing is, moet bij zowel onrechtmatige daad als ongerechtvaardigde verrijking plaatsvinden aan de hand van de Rome II-Verordening⁴, omdat het bij beide gaat om een niet-contractuele verhouding. Op grond van artikel 10 lid 1 Rome II-Vo wordt de niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit ongerechtvaardigde verrijking en die ook verband houdt met een bestaande, nauw met die ongerechtvaardigde verrijking samenhangende betrekking tussen de partijen, zoals een overeenkomst of een onrechtmatige daad, beheerst door het recht dat op die betrekking van toepassing is. [eiser] stelt dat sprake is van een onrechtmatige daad. Artikel 4 Rome II-Vo bepaalt dat het recht van het land waar de (directe) schade zich voordoet van toepassing is. Aangezien [eiser] onbetwist stelt in Nederland schade te lijden, is het Nederlands recht van toepassing op zowel de primaire als de subsidiaire grondslag. Partijen hebben zich in de processtukken bovendien in conventie en reconventie uitdrukkelijk beroepen op bepalingen uit het Nederlandse Burgerlijk Wetboek, waarmee zij ook een stilzwijgende rechtskeuze voor Nederlands recht hebben gemaakt (artikel 14 lid 1 Rome II Verordening in verbinding met artikel 3 lid 1 Rome I-Verordening). De rechtbank zal dan ook het Nederlands recht toepassen.

De tegenvorderingen van [gedaagde 2] betreffen in de kern de afwikkeling van MaMa Trading. MaMa Trading is gevestigd in Nederland. Hierop is artikel 10:118 BW van toepassing. De rechtbank zal ook dit geschil naar Nederlands recht beoordelen.

[eiser] stelt dat hij schade lijdt doordat [gedaagde 2] zijn aandelen in MaMa Trading had moeten kopen dan wel een vergoeding aan hem had moeten betalen voor de overname en/of het gebruik van “de activa en bedrijfsactiviteiten” van MaMa Trading. Door het onrechtmatig handelen van HDT c.s. heeft hij niets heeft ontvangen en is hem de kans ontnomen de activa op een andere wijze te gelde te maken. Subsidiair stelt [eiser] dat HDT c.s. in strijd hebben gehandeld met een specifiek jegens [eiser] in acht te nemen zorgvuldigheidsnorm, omdat zij op basis van een vooropgezet plan, gebaseerd op list en bedrog, hebben gepoogd [eiser] als aandeelhouder in privé te treffen, onder veiligstelling van de belangen van [gedaagde 2] . Daarbij is het volgens [eiser] niet aannemelijk is dat MaMa Trading zelf een vordering in zal stellen. De schade voor [eiser] moet dan worden geacht ten laste van zijn vermogen te zijn gekomen.

Concreet verwijt [eiser] HDT c.s. dat zij zonder zijn toestemming en zonder mededeling aan hem:

1. leveranciers van MaMa Trading hebben benaderd om (dezelfde) producten te leveren,

2. de webdeveloper van MaMa Trading hebben gevraagd een(zelfde) website te maken,

3. de ontwerper van MaMa Trading hebben gevraagd (dezelfde) technische tekeningen van klamboes te maken,

4. een webshop hebben geopend die sterk leek op de webshop van MaMa Trading, met daarop teksten die in opdracht en betaling van MaMa Trading zijn geschreven,

5. via die webshop bijna dezelfde producten verkopen met bijna dezelfde naam en prijs,

6. het Instagram-account waarin MaMa Trading heeft geïnvesteerd in gebruik heeft genomen,

7. de reviews over MaMa Trading op de website van Nusarah heeft geplaatst,

8. klanten vanaf de domeinnamen van MaMa Trading heeft omgeleid naar de Nusarah-webshop.

9. Google-advertenties voor Nusarah heeft geplaatst op de zoekterm ‘Bambulah’.

[eiser] begroot zijn schade op basis van volgens hem behaalde en verwachte omzet en winst van MaMa Trading en gedane investeringen op tenminste € 250.000.

Tussen partijen staat vast dat [eiser] en [gedaagde 2] samen hebben besloten MaMa Trading niet voort te zetten en niet (ook geen activa) aan een derde te verkopen, maar te liquideren (zie 2.9-2.10 en 2.15). Zij hebben daartoe ook definitieve stappen gezet: [eiser] en [gedaagde 2] hebben in september 2024 aan leveranciers bericht Bambulah niet voort te zetten, per november 2024 de Bambulah-webshop gesloten en in december 2024 de voorraad laten vernietigen. Bij brief van 9 december 2024 heeft [eiser] [gedaagde 2] nog gesommeerd onder meer MaMa Trading-websites offline te halen, waarmee nog eens werd onderstreept dat de stekker uit MaMa Trading was getrokken.

[eiser] heeft naar het oordeel van de rechtbank directe schade geleden waarvoor [gedaagde 2] aansprakelijk is, maar niet voor een bedrag dat [eiser] voor ogen heeft. Zij licht dit hierna toe.

[gedaagde 2] betwist dat de gestelde inhoud van het telefoongesprek en heeft ter zitting verklaard dat hij het weliswaar eens was met de inhoud van de conceptnotulen, maar dat hij de daarin opgenomen Immateriële zaken – met uitzondering van de domeinnaam bambulah.com die uit de opsomming is geschrapt – niet heeft gebruikt. Bovendien was hij na beëindiging van de samenwerking vrij te ondernemen. [eiser] kan ook daarom geen aanspraak maken op een (schade)vergoeding, aldus HDT c.s.

De conceptnotulen ondersteunen de door [eiser] gestelde afspraak onvoldoende; de daarin opgenomen Immateriële zaken zijn namelijk veel beperkter dan de ‘activa’ waarop [eiser] in deze procedure doelt (ook de bedoelde knowhow en goodwill). De rechtbank kan gelet op de betwisting ook niet van het door hem gestelde telefoongesprek uitgaan. Uit de e-mails van april en augustus 2024 tussen [eiser] en [gedaagde 2] blijkt echter wel dat partijen het eens waren dat in het geval [gedaagde 2] MaMa Trading zou voortzetten hij aan [eiser] een vergoeding zou moeten betalen⁵, maar de bovenmatige verwachting van [eiser] had de onderhandeling daarover verstomd. Alhoewel HDT c.s. de term ‘voortzetten’ als omschrijving voor [gedaagde 2] volgende stappen bestrijden, kan uit de feiten in onderling verband en samenhang bezien moeilijk een andere conclusie worden getrokken dan dat [gedaagde 2] – weliswaar zonder de vennootschappelijke huls van MaMa Trading en met enkele cosmetische wijzigingen – via HDT vervolgens juist dat heeft gedaan, zonder betaling van enige vergoeding aan [gedaagde 2] .

Feit is dat [gedaagde 2] eind augustus 2024 al de volledige website van Bambulah heeft gekopieerd waarvan HDT c.s. even later gebruik zouden maken voor de website van Nusarah en dat [gedaagde 2] met de leverancier heeft overlegd over een “overgang” (2.12). Het is op basis van die e-mailwisseling aannemelijk dat [gedaagde 2] op dat moment al met de leverancier overlegde over het voortzetten van de samenwerking, buiten MaMa Trading om. Vervolgens heeft [gedaagde 2] kort na het sluiten van de webshop van Bambulah het internetverkeer doorgeleid naar nusarah.com en biedt hij via de Nusarah-website – waarop in eerste instantie zelfs een kopie van de vennootschapsinformatie van MaMa Trading stond (zie 2.14) – producten aan die tenminste in naam nauwelijks verschillen van de originele Bambulah-producten waarbij bovendien wordt geschermd met beoordelingen die klanten in het kader van bestellingen bij Bambulah hebben gegeven. Aan de verklaring van HDT c.s. ter zitting dat zij met ‘een nieuwe onderneming en een nieuwe naam een frisse start hebben gemaakt’ gaat de rechtbank dan ook voorbij.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiser] gesteld dat de onrechtmatige daad er ook uit bestaat dat zijn toegang tot het beheer van de website van Bambulah en de zakelijke e-mail is ontzegd, dat [gedaagde 2] een totaalbedrag van € 139.000 heeft onttrokken aan MaMa Trading en terugbetaling weigert waardoor MaMa Trading niet aan haar verplichtingen kan voldoen, dat [gedaagde 2] en [gedaagde 3] HDT tijdelijk hadden ondergebracht in een Spaanse entiteit om de verhaalsmogelijkheden van [eiser] te bemoeilijken en dat [gedaagde 2] heeft geweigerd om met [eiser] in overleg te treden en in plaats daarvan dreigende e-mails aan [eiser] en zijn echtgenote heeft gestuurd met doel dat [eiser] deze procedure niet zou instellen dan wel zou intrekken. Maar [eiser] heeft niet (voldoende) gesteld en onderbouwd dat hij als een gevolg van deze gestelde handelingen ook schade heeft geleden. De rechtbank zal deze verwijten dan ook passeren.

De vorderingen van [eiser] richten zich ook tegen HDT en [gedaagde 3] . De stelplicht en zo nodig bewijslast (i) dat sprake is van groepsoptreden, (ii) dat HDT en [gedaagde 3] wisten of behoorden te begrijpen dat het groepsoptreden een gevaar schiep voor het ontstaan van de schade en (iii) dat HDT en [gedaagde 3] een verwijt treft, rust op [eiser] . Hij heeft echter niet gesteld op welke wijze HDT en [gedaagde 3] , die allebei niet in een bijzondere rechtsbetrekking tot [eiser] stonden, verwijtbaar hebben bijgedragen aan de onder 4.16 omschreven onrechtmatige gedraging van [gedaagde 2] . Van groepsaansprakelijkheid is daarom geen sprake.

[eiser] heeft ook niet voldoende gesteld om te kunnen oordelen dat HDT en [gedaagde 3] zelfstandig onrechtmatig tegenover hem hebben gehandeld. Er is ook geen sprake van ongerechtvaardigde verrijking door HDT en [gedaagde 3] , want [eiser] verarmt niet, indien hij door [gedaagde 2] schadeloos wordt gesteld. HDT en [gedaagde 3] waren tot slot geen partij bij de door [eiser] gestelde afspraak, dus hij heeft op basis van die overeenkomst ook geen vorderingsrecht tegenover hen. De rechtbank zal de vorderingen tegen HDT en [gedaagde 3] daarom afwijzen.

[eiser] heeft zijn vordering tot vergoeding van € 250.000 op geen enkele wijze onderbouwd. Hij stelt wel dat voor 2024 een winst van € 410.000 werd verwacht, maar tussen partijen staat vast dat het resultaat na belasting over 2024 slechts € 113.248 bedroeg; [eiser] was met de berekening daarvan in de conceptjaarrekening akkoord (zie 2.25). Bij die becijfering is bovendien geen rekening gehouden met een fiscaal verplicht minimaal loon voor [eiser] en [gedaagde 2] ; als dat wel uitgekeerd zou zijn, zou er nauwelijks een positief resultaat resteren. Verder gaat [eiser] in deze procedure uit van een verwachte nettowinst van wel € 800.000 in de jaren na 2024, maar daarin kan de rechtbank hem zonder een onderbouwing ook geenszins volgen. Bij zijn e-mail van 3 maart 2024 aan [gedaagde 2] was [eiser] zelf ook veel minder positief gestemd over de groei en winstgevendheid van MaMa Trading (zie 2.3).

Artikel 6:97 BW bepaalt dat de schade wordt begroot op de wijze die het meest met de aard ervan in overeenstemming is. Indien de omvang van de schade niet nauwkeurig kan worden vastgesteld wordt zij geschat, eventueel geheel ex aequo et bono (naar billijkheid).

De onrechtmatige gedraging van [gedaagde 2] weggedacht, zou hij een redelijke vergoeding hebben betaald voor het voortzetten van de onderneming (het gebruik van knowhow, goodwill en domeinnamen). In het geval [gedaagde 2] als bestuurder en aandeelhouder de onderneming binnen MaMa Trading zou hebben voortgezet en [eiser] als aandeelhouder was aangebleven en wel rekening was gehouden met een gebruikelijk loon voor bestuurder [gedaagde 2] , dan zou MaMa Trading, uitgaande van het resultaat over 2024, een positief resultaat van circa € 50.000 hebben behaald. Op basis van de eigendomsverhouding zou [eiser] dan € 25.000 toekomen, indien die winst als dividend zou zijn uitgekeerd. Daarover zou belasting moeten worden betaald. Er zijn geen voldoende onderbouwde aanwijzingen dat het resultaat in 2025 beduidend anders zou zijn geweest. De rechtbank acht een redelijke vergoeding voor het gebruik van de knowhow, goodwill en domeinnamen een bedrag groot tweemaal [eiser] deel van de jaarwinstpotentie en schat de schade ex aequo et bono, rekening houdend met een fiscale claim die zou zijn gevolgd als de activa waren verkocht, op € 37.500 (want een schadevergoeding is in beginsel belastingvrij) en zal dit bedrag aan [eiser] toewijzen. De wettelijke rente zal zoals gevorderd en niet betwist, worden toegewezen vanaf 9 december 2024.

Omdat de schadevergoedingsvordering wordt toegewezen heeft [eiser] geen belang bij toewijzing van ook de gevorderde verklaring voor recht, zodat die vordering zal worden afgewezen.

Tot slot maakt [eiser] op grond van artikel 6:96 sub b en c BW aanspraak op een vergoeding van buitengerechtelijke kosten van € 5.000. [gedaagde 2] heeft deze deelvordering betwist, onder meer omdat [eiser] deze kosten nooit heeft aangezegd. Een aanzegging⁷ is echter niet verplicht bij een schuldenaar niet zijnde consument. [eiser] heeft als onderbouwing een aantal facturen met specificaties van zijn advocaat overgelegd, waaronder een specificatie bij een factuur van 11 maart 2025 waarin kosten zijn opgenomen voor het opstellen van de dagvaarding. Die kosten zijn al begrepen in de proceskostenveroordeling. [eiser] heeft naar het oordeel van de rechtbank wel voldoende gesteld en onderbouwd dat daarnaast buitengerechtelijke werkzaamheden zijn verricht, bestaande uit correspondentie tussen de advocaten van partijen.

De vordering heeft geen betrekking op één van de situaties waarin het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het ‘Besluit’) van toepassing is. Of [eiser] aanspraak kan maken op vergoeding van deze kosten als buitengerechtelijke kosten, zal de rechtbank toetsen aan het Rapport Voorwerk II met inachtneming van het Rapport BGK-integraal. Voor de beantwoording van de vraag of de gevorderde kosten redelijke kosten zijn, toetst de rechtbank aan de wettelijke staffel zoals aanbevolen in Rapport BGK-Integraal. Op grond daarvan en de toegewezen hoofdsom van € 37.500 acht de rechtbank een bedrag van € 1.150 aan buitengerechtelijke kosten redelijk. De rechtbank zal dit bedrag toewijzen op grond van artikel 6:96 sub c BW. Omdat [eiser] niet heeft gesteld wanneer deze schade is geleden, zal de daarover gevorderde rente worden toegewezen vanaf de dag van dagvaarding. Het meer gevorderde zal worden afgewezen.

De proceskosten zullen worden gesplitst, want [gedaagde 2] is grotendeels in het ongelijk gesteld tegenover [eiser] en [eiser] is in het ongelijk gesteld tegenover HDT en [gedaagde 3] . [gedaagde 2] moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) van [eiser] betalen. Het liquidatietarief dat past bij het uiteindelijk toegewezen bedrag wordt daarbij gehanteerd, omdat van de originele hoofdsom een aanzienlijk deel wordt afgewezen. [eiser] moet de proceskosten (inclusief nakosten) van HDT en [gedaagde 3] betalen. De proceskostenvergoeding voor HDT en [gedaagde 3] zal tot 2/3e worden toegewezen, omdat HDT c.s. met één advocaat hebben geprocedeerd en gezamenlijke standpunten hebben ingenomen.

De proceskosten van [eiser] worden begroot op:

De proceskosten van HDT en [gedaagde 3] worden begroot op € 5.131,33 ((griffierecht € 6.861,00 en salaris advocaat € 836,00)/3*2) en nakosten van € 189,00 (plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing).

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt over en weer toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

HDT en [gedaagde 3] hebben de reconventionele vorderingen namens hen ingetrokken. [gedaagde 2] heeft zijn vorderingen gehandhaafd en presenteert daarmee een routekaart voor de overeengekomen turboliquidatie (vereffening en dan ontbinding) van MaMa Trading, aldus [gedaagde 2] . De vorderingen zijn niet toewijsbaar en de rechtbank licht dat toe.

De primaire vordering onder I vormt de opmaat van de reeks vorderingen. [gedaagde 2] stelt dat partijen op 28 augustus 2024 een aandeelhouders- en bestuursbesluit hebben genomen tot een eenmalige 2/3e - 1/3e dividenduitkering en vordert daarvan een verklaring voor recht.

Op die dag heeft [eiser] hem bericht zijn deel over te maken met kenmerk dividend. Dat daarmee een aandeelhouders- en bestuursbesluit zijn genomen betwist [eiser] . Hij voert aan dat hij dat bericht stuurde, omdat hij vreesde dat [gedaagde 2] nog meer geld zou onttrekken aan MaMa Trading.

Niet in geschil is dat voor het gestelde besluit geen (buitengewone) algemene vergadering is gehouden. Bovendien ontbreken balanstest en uitkeringstoets. Daarmee houdt het al op. Voor zover [gedaagde 2] zich op het standpunt stelt dat het aandeelhoudersbesluit ex artikel 2:238 BW buiten vergadering is genomen, heeft hij daarvoor onvoldoende gesteld. Hij heeft niet gesteld dat [eiser] – conform de statuten vooraf – heeft ingestemd met die wijze van besluitvorming. Dit betekent dat voor zover het bericht van [eiser] kwalificeert als zijn stem voor het gestelde aandeelhoudersbesluit, hetgeen [eiser] betwist, zou het besluit nietig zijn. De gevorderde verklaring voor recht zal daarom niet worden gegeven.

Subsidiair onder I. vordert [gedaagde 2] dat [eiser] alsnog instemt met het dividendbesluit.

Artikel 2:216 BW regelt hoe een besloten vennootschap kan besluiten dividend aan haar aandeelhouders uit te keren. Het besluit kan alleen worden genomen door de algemene vergadering van aandeelhouders voor zover het eigen vermogen groter is dan de reserves die op grond van de wet of de statuten moeten worden aangehouden (de zogenoemde balanstest), maar behoeft de goedkeuring van het bestuur van de vennootschap. Het bestuur moet die goedkeuring weigeren indien het bestuur weet of redelijkerwijs behoort te voorzien dat de vennootschap na de uitkering niet zal kunnen blijven voortgaan met het betalen van haar opeisbare schulden (de zogenoemde uitkeringstoets). Indien de vennootschap na een uitkering niet kan voortgaan met het betalen van haar opeisbare schulden, zijn de bestuurders die dat ten tijde van de uitkering wisten of redelijkerwijs behoorden te voorzien jegens de vennootschap aansprakelijk voor het tekort dat door de uitkering is ontstaan. Daarnaast moet een bestuur afzien van een turboliquidatie als er een reëel risico bestaat op benadeling van schuldeisers of van gerechtigden tot het overschot.

Tussen partijen staat vast dat MaMa Trading op dit moment niet in staat om de bij het door [gedaagde 2] gewenste dividendbesluit horende dividendbelasting te betalen. Reeds daarom zal de rechtbank [eiser] niet veroordelen om in te stemmen met het beoogde dividendbesluit.

Het voorgaande betekent dat tussen partijen in geschil blijft of [gedaagde 2] en dan ook [eiser] de € 120.000 resp. € 60.000 zouden moeten terugstorten. Die vraag ligt immers in deze procedure niet voor. De route naar turboliquidatie van MaMa Trading zoals [gedaagde 2] voor ogen heeft is dan ook (nog) niet begaanbaar. De in dat kader gevorderde handelingen en besluiten die op het beoogde dividendbesluit zouden voortbouwen, het opmaken en vaststellen van (concept)jaarrekeningen waarin wordt uitgegaan van het beoogde dividendbesluit, overdragen van het merkrecht en het besluit tot ontbinding, zullen daarom ook worden afgewezen.

De rechtbank wijst daarnaast de vordering onder II., instemming met een bestuurs- en aandeelhoudersbesluit voor een vergoeding voor [gedaagde 2] (de € 4.000 die [gedaagde 2] aan zichzelf heeft toegekend als vergoeding voor de afwikkeling van MaMa Trading) af. Het vereffenen van een vennootschap is een bestuurstaak, waar in beginsel geen (extra) vergoeding tegenover staat. Het enkele stilzwijgen van [eiser] op de e-mail van [gedaagde 2] aan [betrokkene] (met [eiser] in cc) waarin hij voorstelt zichzelf een vergoeding uit te keren, is niet voldoende om uit af te leiden dat [eiser] daarmee heeft ingestemd.

Tot slot vordert [gedaagde 2] onder III.a. dat [eiser] zijn volledige rekening-courantschuld aan MaMa Trading betaalt, volgens hem een bedrag van € 5.283. [eiser] betwist de vordering en voert aan dat partijen hadden afgesproken dat de vordering ten bedrage van € 3.851,74 voor zijn helft van het inventaris zou worden verrekend met nog te ontvangen bedragen. Wat daar ook van zij, deze betwiste vordering komt niet aan [gedaagde 2] toe maar (eventueel) aan MaMa Trading en zal dan ook worden afgewezen.

Ten overvloede merkt de rechtbank op dat niet in geschil is dat de uitkering van € 15.000 van [gedaagde 2] aan zichzelf in het kader van de afroming van de bankrekening van MaMa Trading (zie 2.22) tenminste voorbarig was. Het ligt voor de hand dat [gedaagde 2] die privé-opname terugstort.

[gedaagde 2] is in het ongelijk gesteld, maar HDT en [gedaagde 3] hebben hun reconventionele vorderingen pas bij de mondelinge behandeling ingetrokken. [eiser] had zich op dat moment al tegen hun vorderingen verweerd en heeft daarvoor kosten gemaakt. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding niet ook HDT en [gedaagde 3] in de proceskosten te veroordelen.

HDT c.s. moeten hoofdelijk de proceskosten (inclusief nakosten) van [eiser] betalen. Zijn proceskosten worden begroot op:

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

veroordeelt [gedaagde 2] tot betaling van € 37.500,00 aan [eiser] , te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf 9 december 2024 tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde 2] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 1.150,00 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van dagvaarding tot de dag van volledige betaling

veroordeelt [gedaagde 2] in de proceskosten van € 4.745,15, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt [gedaagde 2] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten van de beslissing onder 5.3 als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

veroordeelt [eiser] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

wijst de vorderingen van [gedaagde 2] af,

veroordeelt HDT c.s. hoofdelijk in de proceskosten van € 842,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als HDT c.s. niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt HDT c.s. hoofdelijk tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald

verklaart dit vonnis wat betreft de onder 5.1 t/m 5.6 en 5.8 en 5.9 genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.