ECLI:NL:RBNHO:2026:13603

De zaken betreffen een geschil tussen [eiseres] en drie zorgverleners, [gedaagde 1] , het ziekenhuis en de huisarts. In de kern gaat over al dan niet door (een van) hen aan [eiseres] te leveren zorg voor een bij [eiseres] in februari 2026 door het ziekenhuis geplaatste PICC-lijn.

Die lijn is bedoeld voor een (intermitterende) infusiebehandeling met 9% natriumchloride (hierna ook: zout- of NaCl-oplossing). Die behandeling heeft tot doel om een symptoom van orthostatische intolerantie – flauwvallen bij het gaan staan of rechtop komen – bij [eiseres] tegen te gaan ter vergroting van haar kwaliteit van leven. [eiseres] lijdt aan meerdere aandoeningen (het syndroom van Ehlers-Danlos en CVS/ME) en is (grotendeels) afhankelijk van een rolstoel.

PICC staat voor: Peripherally Inserted Central Catheter (Perifeer Ingebrachte Centrale Katheter). Een PICC-lijn wordt aangebracht in de bloedbaan en kan worden gebruikt om antibiotica, chemotherapie, voeding en andere medicatie over een lange periode toe te dienen.

[gedaagde 1] , het ziekenhuis en de huisarts nemen staan ieder voor zich het standpunt in dat zij gelet op de door hen met [eiseres] gesloten geneeskundige behandelingsovereenkomsten (en hun expertise dan wel faciliteiten) niet verantwoordelijk zijn voor (de te leveren machtigingen voor) de (na)zorg en de infuuspomp en de receptuur voor de infuuszakken met zoutoplossing. Er is een patstelling ontstaan.

[eiseres] heeft eerst alleen [gedaagde 1] in kort geding gedagvaard. In dat kort geding, met zaaknummer C/15/378129 / KG ZA 26-262, is op 22 juni 2026 een tussenvonnis gewezen.

In dat vonnis heeft de voorzieningenrechter kort gezegd voorlopige oordelen gegeven over het regiebehandelaarschap en de verantwoordelijkheid van [gedaagde 1] en [eiseres] en [gedaagde 1] opgedragen – mede gelet op door daartoe al door (de advocaten van) [gedaagde 1] ingezette acties – in overleg te treden en te onderzoeken over de vraag of en hoe kan worden bereikt dat [eiseres] de door haar gewenste infuuszorg ingeregeld kan krijgen en over een daarbij passende processtrategie.

In verband met dat overleg is de zaak tussen [eiseres] en [gedaagde 1] aangehouden tot 3 juli 2026.

Bij brief van 3 juli 2026 heeft [eiseres] verzocht om een veroordeling van [gedaagde 1] met een tijdelijk en overbruggend karakter totdat haar behandeling en zorg is overgedragen aan een andere behandelaar.

[gedaagde 1] heeft bij brief van 3 juli 2026 verzocht om een vervolgzitting, bij voorkeur gecombineerd met door [eiseres] te starten (kort geding) procedures tegen het ziekenhuis, de huisarts en de zorgverzekeraar van [eiseres] .

De voorzieningenrechter heeft via de griffie van de rechtbank [eiseres] en [gedaagde 1] bij brief van 13 juli 2026 laten berichten bereid te zijn een vervolgzitting in te plannen. In de brief van de griffie staat ook:

[eiseres] is hierna een kort geding gestart tegen de huisarts en tegen het ziekenhuis, waarin zij vrijwillig zijn verschenen. In de dagvaardingen heeft [eiseres] de voorzieningenrechter verzocht de zaken te voegen met de zaak tegen [gedaagde 1] en de beslissingen op elkaar af te stemmen.

De gezamenlijke (voortgezette) mondelinge behandeling van de drie zaken vond plaats op 22 september 2026. De drie procedures zijn op de mondelinge behandeling formeel gevoegd. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat op de mondelinge behandeling is gezegd en besproken. Mr. Arnst en mr. Van der Linden hebben pleitaantekeningen voorgedragen.

Voorafgaand aan de mondelinge behandeling van 22 september 2026 zijn (weergegeven per zaak) de volgende stukken in het geding gebracht:

Ten slotte is in alle drie zaken vonnis bepaald op heden.

De voorzieningenrechter verwijst naar de feiten zoals opgenomen in het tussenvonnis van 22 juni 2026 en zal voor zover nodig aanvullende feiten bespreken onder de beoordeling.

Voor de vorderingen van [eiseres] tegen [gedaagde 1] verwijst de voorzieningenrechter naar het tussenvonnis van 22 juni 2026.

In de zaken tegen de huisarts en het ziekenhuis vordert [eiseres] achtereenvolgens dat de voorzieningenrechter bij vonnis voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

De huisarts en het ziekenhuis voeren verweer en concluderen – net als [gedaagde 1] – tot het niet-ontvankelijk verklaren van [eiseres] dan wel de vorderingen af te wijzen.

De huisarts voert samengevat weergegeven aan dat de behandeling met zoutoplossing zogeheten tweedelijnszorg betreft en dat daarvoor uit de geneeskundige behandelingsovereenkomst tussen [eiseres] en de huisarts geen verplichting voor de huisarts voortvloeit om de door [eiseres] gevorderde zorg aan haar te verlenen. Daarnaast voert de huisarts aan dat het om medisch specialistische zorg gaat die buiten zijn professionele expertise en zijn deskundigheidsgebied als huisarts valt.

Ter verduidelijking overweegt de voorzieningenrechter over 2.4 van het tussenvonnis van 22 juni 2026 nog het volgende. Daarin staat onder meer:

Het is weliswaar een feit dat in de betrokken verwijzing staat dat de infuusbehandeling reeds een jaar onder verantwoording van de huisarts heeft plaatsgevonden, maar de huisarts betwist op enigerlei wijze verantwoordelijk te zijn (geweest) voor de infuusbehandeling. De huisarts stelt dat hij alleen op verzoek van [eiseres] om praktische redenen en uit coulance een periode herhaalrecepten voor infuuszakken met zoutoplossing heeft uitgeschreven. Op geen enkel moment heeft hij de medisch specialistische zorg over de PICC-lijn, de infuuspomp et cetera overgenomen en/of geïndiceerd/voorgeschreven, aldus de huisarts.

[eiseres] heeft een medicatieoverzicht van haar apotheek ingebracht en gesteld dat dat de huisarts in ieder geval sinds juli 2023 recepten heeft afgegeven voor infuuszakken met zoutoplossing.

In dat overzicht komt tien keer receptuur voor infuuszakken met zoutoplossing voor met de huisarts als voorschrijvende partij. Het gaat om de periode tot 7 juli 2023 tot en met 18 december 2024 en eenmaal in februari 2026.

Ter aanvulling op de feiten opgenomen in het tussenvonnis van 22 juni 2026:

[eiseres] vordert onder meer afgifte door [gedaagde 1] van herhaalrecepten voor de medicatie die zij in het kader van de behandeling van POTS (Posturaal Orthostatisch Tachycardie Syndroom) en MCAS (mestcelactivatiesyndroom) voorschrijft, waaronder famotidine, dexamethason en ivabradine.

Op de mondelinge behandeling is duidelijk geworden dat andere artsen buiten [gedaagde 1] in deze medicatie zullen voorzien. Een arts verbonden aan ziekenhuis Bernhoven zal de medicatie voor MCAS voorschrijven en [eiseres] heeft een andere arts bereid gevonden haar dexamethason voor te schrijven. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [gedaagde 1] verklaard voorlopig, bij wijze van bereddering, [eiseres] recepten voor ivabradine uit te schrijven in verband met POTS.

De voorzieningenrechter stelt bij de verdere behandeling het volgende voorop. Een behandelend arts dient de zorg van een goed hulpverlener in acht dient te nemen en dient te handelen overeenkomstig de voor hem geldende professionele standaard. Hij heeft een eigen verantwoordelijkheid om te bepalen wat goede medische zorg voor een patiënt vereist en kan in beginsel niet verplicht worden een bepaalde behandeling uit te voeren of voort te zetten zonder dat hij hier achter staat. Het is vaste rechtspraak dat de rechter een beslissing van de arts daarover marginaal moet toetsen en dus niet op de spreekwoordelijke stoel van de arts kan gaan zitten.

Het is dan ook aan [gedaagde 1] toe te rekenen dat het ziekenhuis van de verwijzing kennis heeft gekregen en dit heeft opgevat als de medische legitimatie die nodig is om een radioloog die PICC-lijn te laten plaatsen. Daarmee is het ziekenhuis een geneeskundige behandelingsovereenkomst met [eiseres] aangegaan. Die omvat, anders dan het ziekenhuis meent, naar het oordeel van de voorzieningenrechter in dit geval ook de verantwoordelijkheid voor het inregelen van de met de PICC-lijn samenhangende nazorg.

De omstandigheid dat het ziekenhuis een beleidsopvatting heeft die meebrengt dat bij haar werkzame cardiologen deze behandeling in beginsel niet geïndiceerd zouden achten doet hieraan niet af. De indicatie valt immers binnen de primaire verantwoordelijkheid van [gedaagde 1] . Ook de omstandigheid dat de communicatie tussen ziekenhuis en [gedaagde 1] ter zake niet optimaal is verlopen doet hieraan niet af. Zij ontheft zowel [gedaagde 1] als het ziekenhuis niet van hun deel van de verantwoordelijkheid. Zolang de behandeling wordt gecontinueerd raken deze verantwoordelijkheden elkaar en zouden ze op sommige punten elkaar zelfs kunnen overlappen. Ook de beleidsopvatting van het ziekenhuis dat machtigingen voor te verlenen thuiszorg enkel worden verstrekt voor thuiszorg na een klinische behandeling leidt niet tot een ander oordeel. Dat wordt als volgt uitgewerkt.

De in artikel 7:453 BW bedoelde professionele standaard verlangt naar het oordeel van de voorzieningenrechter dat vóórdat de ingreep wordt uitgevoerd duidelijk is wie voor welke onderdelen van het behandeltraject verantwoordelijk is, zeker in een geval waarin (a) de zorgverlener belast met de plaatsing van oordeel is dat zij dat gezien de aard van de verwijzing niet is, (b) de verantwoordelijkheidsverdeling of toedeling uit de tekst van de verwijzing of een begeleidend schrijven zelf niet duidelijk blijkt, (c) de verwijzing is gericht aan een andere arts – in dit geval de huisarts – dan de zorgverlener die de plaatsing moet uitvoeren en (d) geen sprake is van een begeleidend schrijven van die huisarts.

In de Richtlijn Intravasculaire katheters van de Federatie Medisch Specialisten, waarnaar door [eiseres] is verwezen en die door de voorzieningenrechter wordt beschouwd als kenbron voor de in casus geldende medische standaard, wordt immers de aanbeveling gedaan om binnen de zorginstelling duidelijke afspraken te maken over de verschillende handelingen en verantwoordelijkheden rondom de zorg voor patiënten met een vorm van centraal veneuze toegang. Onder meer wordt aanbevolen afspraken te maken over de uit te voeren handelingen en individuele verantwoordelijkheden van de zorgverleners binnen de instelling bij eventuele problemen bij een patiënt met centraal veneuze toegang en een vaste verantwoordelijke aan te stellen voor de antistolling. De richtlijn noemt hierbij als onderwerpen: wie verantwoordelijk is voor de indicatiestelling, het inbrengen van de toegang, verzorgen van de toegang, wat er moet worden gedaan en door wie bij bepaalde complicaties zoals bijvoorbeeld lijnocclusie of hoe en door wie wordt de toegang verwijderd.²

Weliswaar gaat het hier blijkens de richtlijn om afspraken binnen de zorginstelling, maar naar het oordeel van de voorzieningenrechter dient gelet op wat voornoemde richtlijn aanbeveelt over de ‘follow-up’ van alle typen centraal veneuze katheters de partij die op verzoek van een partij buiten de instelling een PICC-lijn – waarbij de aanbeveling analoog wordt toegepast – ten minste na te gaan bij de verwijzende partij of daarin wordt voorzien. Dit geldt te meer nu het ziekenhuis op het standpunt staat dat zij die nazorg gelet op de aard van de verwijzing niet zelf te hoeft leveren. ³ In de richtlijn staat immers ook: “Perifeer ingebrachte centraal veneuze katheters vragen de hoogste mate van specialistische expertise voor zowel de inbreng als de nazorg.” [eiseres] heeft er daarbij op gewezen dat de voor de plaatsing verantwoordelijke radioloog zelf ook dit oordeel is toegedaan. Dat blijkt uit een e-mail die deze radioloog op 19 juni 2026 naar [gedaagde 1] stuurde:

De lijn is in het ziekenhuis geplaatst zonder dat is vastgelegd of nagegaan wie daarna de lijn zou verzorgen en controleren, wie bij complicaties zou optreden, wie de benodigde organisatorische en verpleegkundige zorg zou regelen en wie uiteindelijk verantwoordelijkheid zou dragen voor verwijdering. Het oordeel dat de verdeling van die verantwoordelijkheid voorafgaand aan de plaatsing van de PICC-lijn niet behoorlijk is ingeregeld en afgestemd is dan ook onontkoombaar. Dat is hier mede problematisch omdat [gedaagde 1] niet beschikt over de infrastructuur om de lijnzorg zelf gestalte te geven. De voorzieningenrechter is van oordeel dat het ziekenhuis onder die omstandigheden de verantwoordelijkheid voor verzorging, controle, complicaties en, indien nodig, verwijdering van de door een van de bij haar werkzame artsen aangebrachte PICC-lijn niet zonder meer bij de verwijzende cardioloog kan leggen.

Het ontbreken van afstemming vooraf brengt echter niet mee dat het ziekenhuis de gehele verantwoordelijkheid voor de behandeling van [gedaagde 1] heeft overgenomen. Deze houdt de verantwoordelijkheid voor de opvatting dat de keuze voor een PICC-lijn voor het (regelmatig kunnen) toedienen van een zoutoplossing in februari 2026 medisch geïndiceerd was en is daarmee ook de primair aangewezene om de vraag te beantwoorden of die medische indicatie nog steeds bestaat.

Ter zitting heeft de behandeld cardioloog van [gedaagde 1] toegelicht inmiddels tot het inzicht te zijn gekomen dat de hier besproken intraveneuze behandeling niet langer medisch geïndiceerd is. Voor de beoordeling van de gevolgen van dit nieuwe inzicht zijn de volgende omstandigheden van belang:

1. In februari 2026 heeft de cardioloog nog een verwijzing opgesteld die ertoe heeft geleid dat bij [eiseres] een PICC-lijn is geplaatst. Daaraan heeft ten grondslag gelegen dat die plaatsing (mede) uit een oogpunt van “comfort” – hetgeen moet worden opgevat als: verhoging van de kwaliteit van leven – was aangewezen.

2. De PICC-lijn is geplaatst en wordt sindsdien – zij het zonder de in de richtlijnen voorziene omringende zorg – door [eiseres] gebruikt.

3. Ten tijde van de eerdere zitting, heeft de cardioloog geen melding gemaakt van twijfel aan de medische indicatie, los van haar beperkingen waar het gaat om de technische (na)zorg, waarvoor [gedaagde 1] stelt geen verantwoordelijkheid te kunnen nemen.

4. Niet gebleken is dat zich sindsdien een voor de indicatiestelling relevante wijziging in de medische toestand van [eiseres] heeft voorgedaan.

5. Evenmin is het gewijzigde inzicht gebaseerd op een inmiddels gebleken patiëntspecifiek risico dat tijdelijke voortzetting van de behandeling medisch onverantwoord maakt.

Dit gegeven zijnde moet worden aangenomen dat de wijziging berust op een gewijzigd medisch inzicht van de cardioloog zelf. Zijn uitlatingen ter zitting geven dat ook aan.

De professionele verantwoordelijkheid van de arts brengt, zoals hiervoor al is overwogen, mee dat hij niet gehouden kan worden een behandeling te blijven ondersteunen wanneer hij die naar zijn actuele professionele oordeel niet langer verantwoord of geïndiceerd acht. Dat impliceert dat een arts een eerder door hem gestelde indicatie op grond van voortschrijdend medisch inzicht niet langer passend kan achten. Die professionele ruimte neemt echter niet weg dat aan een ingrijpende wijziging van een reeds ingezette behandeling rechtens eisen van informatie, zorgvuldigheid en continuïteit zijn verbonden. [gedaagde 1] heeft niet weersproken dat het gevolg van het staken van de behandeling is dat [eiseres] veel meer tijd liggend zal moeten doorbrengen en dat dit haar kwaliteit van leven ernstig vermindert.

Artikel 7:448 BW verplicht de hulpverlener de patiënt op duidelijke wijze te informeren over onder meer de voorgestelde behandeling en de ontwikkelingen omtrent de behandeling en de gezondheidstoestand. In een situatie als de onderhavige, waarin niet een wijziging in de toestand van de patiënt maar een wijziging in het professionele oordeel van de arts aanleiding vormt om een gedurende langere tijd door hemzelf geïndiceerde behandeling niet langer te ondersteunen, brengt die informatieplicht minst genomen mee dat voor de patiënt voldoende inzichtelijk wordt gemaakt waarop die gewijzigde beoordeling berust, zodat [eiseres] kan begrijpen welke (medische) overwegingen tot de wijziging hebben geleid en met de cardioloog kan spreken over de wijze waarop aan die wijziging gevolgen zullen worden verbonden voor haar behandeling. Dat geldt temeer wanneer, zoals hier, te verwachten is dat aan die koerswijziging voor de patiënt verstrekkende gevolgen zullen zijn verbonden.

Bij beëindiging van een bestaande behandelrelatie verlangt de KNMG-richtlijn ‘Niet-aangaan of beëindiging van de geneeskundige behandelingsovereenkomst’ onder meer duidelijke communicatie, het in acht nemen van een redelijke termijn, het waarborgen van noodzakelijke hulp gedurende de overgang en medewerking aan het vinden en tot stand brengen van passende vervolgzorg. Een patiënt mag door de beëindiging niet verstoken raken van noodzakelijke hulp; het gaat daarbij volgens de KNMG om het garanderen van de continuïteit van zorg.

Het verdere verloop van deze zaak hangt mede af van de opstelling die [eiseres] na de door de cardioloog aangekondigde koerswijziging wenst in te nemen. Zij kan verlangen dat de cardioloog zijn gewijzigde beoordeling nader inzichtelijk maakt en met haar bespreekt, waarna kan worden bezien welke consequenties daaraan voor de behandelrelatie moeten worden verbonden. Zij kan er ook voor kiezen zich erbij neer te leggen dat deze cardioloog de behandeling niet wil voortzetten en haar inspanningen richten op het vinden van een opvolgend behandelaar. ⁴

Voor beide situaties geldt dat de behandeling niet van de ene op de andere dag kan worden afgebroken. Gelet op de duur en voorgeschiedenis van de behandeling, de afhankelijkheid van [eiseres] van de voor de uitvoering daarvan benodigde voorzieningen, de reeds ontstane impasse en de tijd die redelijkerwijs nodig is voor nadere bespreking dan wel het vinden van een opvolgend behandelaar, acht de voorzieningenrechter een overgangstermijn van vier maanden redelijk.

Gedurende die termijn moet de noodzakelijke continuïteit van zorg worden gewaarborgd. In de omstandigheden van dit geval kan die continuïteit niet worden beperkt tot enkel de technische verzorging van de aanwezige PICC-lijn. De lijn is geplaatst om de door de cardioloog geïndiceerde behandeling met zoutoplossing ter bestrijding van de symptomen van orthostatische intolerantie (flauwvallen bij staan of rechtop komen) mogelijk te maken en daarmee de kwaliteit van leven van [eiseres] te verbeteren. Zolang niet aannemelijk is gemaakt dat de voortzetting daarvan voor [eiseres] op patiëntspecifieke medische gronden onverantwoord is, omvat de zorg voor continuïteit tevens het praktisch mogelijk houden van de tot dusver bestaande behandeling, waaronder het verstrekken van de daarvoor noodzakelijke machtiging(en) en het waarborgen van de lijnzorg.

Daarmee wordt niet de opvatting aangehangen dat de behandeling ook voor de toekomst medisch geïndiceerd is. Het gaat hier om een tijdelijke voorziening als onderdeel van een zorgvuldig overgangsproces. Indien [eiseres] ervoor kiest een opvolgend behandelaar te zoeken, staat zij voor de aanzienlijke opgave een arts te vinden die bereid is de medische indicatie zelfstandig te beoordelen. Die opgave wordt bemoeilijkt doordat de tot dusver betrokken of benaderde artsen inmiddels tot het oordeel zijn gekomen dat de behandeling niet (langer) geïndiceerd is. In die situatie is van belang dat toegang wordt verkregen tot een ter zake deskundige behandelaar die de individuele situatie van [eiseres] , de ernst van haar klachten, het effect van de tot dusver gevolgde behandeling, en de daaraan verbonden risico’s waaronder complicaties die zich kunnen voordoen bij het gebruik van een PICC-lijn aan de hand van de beschikbare medische literatuur zelfstandig en met een ‘frisse blik’ beoordeelt.⁵

[eiseres] is bekend met het feit dat aan het gebruik van een PICC-lijn risico’s zijn verbonden. In het verleden zijn bij haar vanwege complicaties immers meerdere keren PICC-lijnen of soortgelijke voorzieningen verwijderd en weer aangebracht. Haar aandrang op continuering van die zorg impliceert dat zij het risico daarvan accepteert.

Niet valt uit te sluiten dat zich tijdens de overgangsperiode opnieuw complicaties voordoen die verband houden met de aanwezigheid van die PICC-lijn. Mocht dat het geval zijn dan kan dit vonnis niet aan een medisch oordeel tot verwijdering van de PICC-lijn in de weg staan en kunnen [gedaagde 1] en het ziekenhuis op grond van de in dit vonnis gegeven voorzieningen ook niet worden aangesproken de vanwege de complicaties gestaakte behandeling te hervatten. Zover strekken die voorzieningen niet.

Zoals namens de cardioloog ter zitting ook onder aandacht is gebracht kan [eiseres] haar zorgverzekeraar om actieve zorgbemiddeling verzoeken. Artikel 11 Zorgverzekeringswet vormt de wettelijke basis voor de zorgplicht van de verzekeraar. De NZa definieert die zorgplicht in haar Beleidsregel toezichtkader zorgplicht zorgverzekeraars Zvw⁶ als:

Het komt de voorzieningenrechter voor dat in deze casus – na een door [eiseres] gedaan verzoek als hiervoor omschreven – mag worden verwacht dat de verzekeraar zich actief inspant om de ontstane impasse te doorbreken en toegang te organiseren tot een daadwerkelijk onafhankelijke, patiëntspecifieke beoordeling. Pas dan kan een definitief besluit vallen of voortzetting van de behandeling geïndiceerd is.

De voorzieningenrechter zal, als gezegd, de hierna te geven voorzieningen treffen met een looptijd van vier maanden. De voorzieningenrechter zal de zaak enige tijd pro forma aanhouden om een makkelijke ingang te bieden voor een vervolgzitting die kan worden gebruikt indien de zoektocht naar een alternatief als gevolg van de opstelling van een van de thans betrokken partijen niet op gang komt.

De voorzieningenrechter zal de vorderingen tegen de huisarts afwijzen. Voldoende aannemelijk is geworden dat de huisarts de behandeling met een PICC-lijn voor het toedienen van zoutoplossing niet heeft geïndiceerd en ook niet heeft voorgeschreven. Dat is, in ieder geval voor wat betreft de laatste PICC-lijn, gedaan door [gedaagde 1] in het kader van tweedelijnszorg. De betrokkenheid van de huisarts is enkel beperkt gebleven tot het enige tijd afgeven van recepten voor het verkrijgen van infuuszakken met zoutoplossing waarbij [eiseres] de nazorg al dan niet met assistentie van de thuiszorg zelf verrichte. Dit betrof feitelijk de periode voordat [eiseres] besloot te stoppen met deze behandeling in 2025 omdat het haar lukte dit af te bouwen en dit goed leek te gaan. Nadat [eiseres] in toenemende mate weer last kreeg van collapsen en begin 2026 meerdere keren op de spoedeisende hulp of eerste harthulp van het ziekenhuis belandde en een PICC-lijn is geplaatst heeft de huisarts nog eenmaal een recept afgegeven. Hoewel hij daarvoor geen verklaring heeft gegeven – de huisarts wilde immers niets met de verwijzing van [gedaagde 1] doen – is de voorzieningenrechter van oordeel de huisarts daarmee niet een verplichting naar zich toe heeft getrokken dit te blijven doen. De huisarts heeft ook verklaard dat hij met de kennis van nu de infuuszakken met zoutoplossing in de periode voor 2026 niet meer had voorgeschreven.

De huisarts heeft terecht aangevoerd dat van een huisarts niet kan worden verlangd dat hij zonder zijn instemming (een deel van de) tweedelijnszorg van een medisch specialist overneemt. De huisarts heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat de (na)zorg voor de PICC-lijn en de behandeling met zoutoplossing buiten zijn medische expertise valt. De huisarts heeft mede aan de hand van het Factsheet afspraken over tussentijdse nacontroles door medisch specialist en huisarts van de Federatie Medisch Specialisten en de Landelijke Huisartsenvereniging ook voldoende de juistheid van een door [eiseres] gestelde analogie weerlegd. Die analogie betrof een huisarts die injecties met antistollingsmiddel toedient in het kader van de nazorg van een heupoperatie door een medisch specialist. Uit het factsheet blijkt dat dit weliswaar na instemming door de huisarts mogelijk is, maar geen regel.

[eiseres] is in het ongelijk gesteld en zal worden veroordeeld in de proceskosten (inclusief nakosten). Die worden aan de zijde van de huisarts begroot op:

Voor het overige wordt iedere verdere beslissing aangehouden.

wijst de vorderingen af,

veroordeelt [eiseres] in de proceskosten van € 1.290,00 te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eiseres] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart de beslissing onder 6.2 uitvoerbaar bij voorraad,

veroordeelt [gedaagde 1] – met oogmerk om het gebruik van de PICC-lijn gedurende vier maanden na dagtekening van dit vonnis te continueren in het kader van de onder 5.26 bedoelde overgangsfase – om binnen 24 uur na betekening van het vonnis:

 een machtiging af te geven aan [de leverancier van medische hulpmiddelen] ten behoeve van de materialen en de Bodyguard-infuuspomp die behoren bij de op 23 februari 2026 bij [eiseres] geplaatste PICC-lijn;

 ( (zo nodig na overleg met het ziekenhuis) een uitvoeringsverzoek af te geven aan [de thuiszorgorganisatie] ( [de thuiszorgorganisatie] ) ten behoeve van de technisch verpleegkundige thuiszorg rond

de op 23 februari 2026 bij [eiseres] geplaatste PICC-lijn;

 aan [eiseres] herhaalrecepten af te geven voor 1) de NaCl-infuusvloeistof voor toediening via de PICC-lijn en 2) ivabradine, telkens in een voor doorlopende behandeling gedurende de overgangsfase toereikende hoeveelheid;

veroordeelt het ziekenhuis om de zorg rond de PICC-lijn van [eiseres] gedurende vier maanden mogelijk te maken voor zover die naar het inzicht van de thuiszorg, dan wel de huisarts, dan wel de behandelend cardioloog nodig is en na ommekomst van die vier maanden

- de zorg te continueren voor zover die gericht is op overname van de behandeling door die anderen;

- doen wat nodig is om dat op medisch verantwoorde wijze te doen plaatsvinden;

houdt de zaken pro forma aan tot 15 december 2026 met het sub 5.33 vermelde doel;

verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;

houdt iedere verdere beslissing aan.