ECLI:NL:RBDHA:2026:31588

De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 1 februari 2024 afgewezen. Eiseres heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt.

Met het bestreden besluit van 11 april 2025 heeft de minister het bezwaar ongegrond verklaard.

Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

De rechtbank heeft het beroep op 24 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: referent, zijn echtgenote en kinderen, de gemachtigde van eiseres, M. Amer als tolk in de taal Urdu en de gemachtigde van de minister.

Tussen eiseres en referent is er volgens de minister namelijk geen sprake van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Hoewel eiseres en referent tot zijn vertrek in 2014 altijd hebben samengewoond, en referent eiseres financieel ondersteunt, heeft eiseres zich staande kunnen houden tijdens de afwezigheid van referent. Het gaat redelijk goed met de gezondheid van eiseres. Indien nodig, kan eiseres terugvallen op de hulp en zorg van anderen, zoals de zussen van referent die in Pakistan wonen. Bovendien heeft eiseres sterke banden met Pakistan en niet met Nederland.

Ook tussen eiseres en de echtgenote van referent is volgens de minister geen sprake van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Dat zij sinds het huwelijk in 2006 hebben samengewoond, is onvoldoende. Verder is niet gebleken dat eiseres op enige wijze speciaal afhankelijk is van de echtgenote van referent. Dat de echtgenote en kinderen van referent in 2024 naar Nederland zijn vertrokken laat zien dat er geen sprake is van een dusdanige afhankelijkheid dat eiseres niet alleen achtergelaten kon worden.

Verder is er volgens de minister geen sprake van hechte persoonlijke banden tussen eiseres en haar kleinkinderen. De kleinkinderen zijn weliswaar met eiseres opgegroeid, maar eiseres was niet hun primaire verzorgster. Niet is gebleken dat eiseres ook een feitelijke opvoedkundige rol vervulde in het gezin. De liefdevolle band tussen eiseres en haar kleinkinderen kan als gebruikelijk worden beschouwd.

Omdat er geen sprake is van familieleven, maakt de minister geen belangenafweging.

5. Eiseres stelt voorop dat het onderzoek van de minister niet zorgvuldig is geweest omdat de minister haar en haar kleinkinderen niet heeft gehoord. Er is uitdrukkelijk verzocht om alle gezinsleden in de gelegenheid te stellen te worden gehoord.

6. De rechtbank overweegt dat referent en zijn echtgenote zijn gehoord. Er is dus geen sprake van een situatie waarbij er niet is gehoord en de hoorplicht om die reden is geschonden. De rechtbank vindt wel dat het passender was geweest als ook eiseres en haar kleinkinderen waren gehoord over hun band met elkaar. De rechtbank laat het bij deze constatering en verbindt er geen juridische consequenties aan. De rechtbank is namelijk van oordeel dat zij voldoende informatie heeft om zelf, vol toetsend², een oordeel te geven over het bestaan van hechte persoonlijke banden tussen eiseres en haar kleinkinderen.

7. Uit rechtspraak van het EHRM³ volgt dat er sprake is van familie- of gezinsleven tussen een minderjarig kind en zijn grootouder als bedoeld in artikel 8 van het EVRM, als uit de feiten en omstandigheden volgt dat daadwerkelijk sprake is van hechte persoonlijke banden. Omstandigheden die hierop kunnen duiden zijn bijvoorbeeld als betrokkenen regelmatig contact hebben, of als betrokkenen hebben samengewoond.⁴

De rechtbank is van oordeel dat er sprake is van hechte persoonlijke banden tussen eiseres en haar kleinkinderen. Uit het dossier en uit de verklaringen van referent en de kleinkinderen op de zitting, komt het beeld naar voren dat eiseres en haar kleinkinderen vanaf de geboorte van de kleinkinderen tot aan hun vertrek naar Nederland in maart 2024 altijd hebben samengewoond. Ook komt naar voren dat eiseres een duidelijke rol had in de zorg en opvoeding van haar kleinkinderen. Zij bracht de kinderen naar bed en las hen voor. Zij vertelde de echtgenote van referent wat zij moest koken en wanneer. Zij deelde haar eigen verhalen. Ook bepaalde eiseres wat de kinderen wel en niet kregen aan bijvoorbeeld kleding en speelgoed. Dat doet zij nu nog steeds. Als de kinderen van hun ouders iets niet krijgen, dan bellen ze naar eiseres en dan regelt zij dat. Het gezin belt elke dag met eiseres.

Anders dan de minister betoogt, is de rechtbank van oordeel dat eiseres niet slechts een zeer marginale rol vervulde in de opvoeding van haar kleinkinderen. Op de zitting is gebleken dat de minister bij de beoordeling veel gewicht toekent aan de uiterst summiere verklaring van de echtgenote van referent tijdens de hoorzitting, “Alles kwam op mijn schouders” toen referent uit Pakistan vertrok. De rechtbank is van oordeel dat de minister hiermee voorbijgaat aan al het overige dat is verklaard en uit het dossier blijkt. Aan de zojuist geciteerde verklaring kan dus niet het gewicht toekomen dat de minister daaraan hecht.

De beroepsgrond slaagt.

Het voorgaande betekent dat er sprake is van gezinsleven tussen eiseres en haar kleinkinderen en dat de minister ten onrechte geen belangenafweging heeft gemaakt.

8. Eiseres voert verder onder meer aan dat de combinatie van zeer lang samenwonen, financiële zorg, als ook de zorg die verleend werd door de echtgenote van referent toen referent gedwongen werd te vluchten, maken dat er sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Dat deze zorg als de nood daar is ook door anderen verricht kan worden, maakt niet dat er om die reden geen bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn.

9. De rechtbank overweegt dat uit rechtspraak van het EHRM volgt dat pas kan worden gesproken van een door artikel 8 van het EVRM beschermd gezinsleven tussen ouders en hun meerderjarige kinderen als er sprake is van “more than the normal emotional ties, involving further elements of dependency”.⁵ Er moet dan sprake zijn van meer dan gebruikelijke emotionele banden en om te bepalen of daarvan sprake is, kijkt het EHRM naar bijkomende elementen van afhankelijkheid. Hierbij kan onder meer relevant zijn: de eventuele samenwoning, de mate van financiële afhankelijkheid, de mate van emotionele afhankelijkheid, de gezondheid van de betrokkenen en de banden met het land van herkomst. Exclusieve afhankelijkheid tussen de ouder en het meerderjarige kind is niet vereist, maar de aanwezigheid van andere familieleden in het land van herkomst die de nodige zorg kunnen bieden, kan wel relevant zijn in de beoordeling.⁶ De rechtbank toetst het standpunt van de minister over de vraag of sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid –conform de jurisprudentie van het EHRM – vol.⁷

De rechtbank is ten eerste van oordeel dat de minister niet heeft mogen tegenwerpen dat het feit dat de echtgenote en kinderen van referent in 2024 naar Nederland zijn vertrokken, laat zien dat er geen sprake is van een dusdanige afhankelijkheid dat eiseres niet alleen achtergelaten kon worden. Referent heeft als Ahmadiyya moslim een gegronde vrees voor vervolging en heeft daarom een asielvergunning gekregen. In het licht van de algemeen bekende landeninformatie over de positie van Ahmaddiyya moslims in Pakistan is het niet onaannemelijk dat ook zijn echtgenote en kinderen zich in Pakistan in een onveilige situatie bevonden. Er lijkt sprake geweest te zijn van een keuze tussen twee kwaden: in Pakistan blijven in een onveilige omgeving, of vertrekken. Referent heeft op de zitting verklaard: “In eerste instantie heeft mijn moeder bij het nareisverzoek ook gevraagd of zij mee kon komen. Maar dat lukte niet. Toen de kinderen en mijn echtgenote een mvv hadden gekregen, was het best moeilijk om te kiezen, en hoe kon ik haar achterlaten, maar dat heb ik toch gedaan om opnieuw te proberen dat zij toch ook kon komen.” Het achterlaten van eiseres was dan ook geen keuze die uit geheel vrije wil is gemaakt. Daarom kan het achterlaten van eiseres niet steunend zijn voor de conclusie dat er geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen eiseres en referent en zijn echtgenote.

Gelet op de overige omstandigheden is de rechtbank evenwel van oordeel dat er geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen eiseres en referent en zijn echtgenote. Ten eerste is er geen sprake van een sterke medische afhankelijkheid. Uit het dossier en de verklaringen van referent op de zitting blijkt dat eiseres alleen ouderdomsklachten heeft. Zij kan niet meer goed horen en lopen. Verder zijn er veel familieleden in Pakistan die eiseres kunnen helpen als dat nodig is. Eén van de zussen van referent woont bij eiseres in het dorp. Zij komt ongeveer twee keer per week bij eiseres. Ook komt er elke dag een verpleegster langs die onder andere eten maakt voor eiseres. Bovendien is eiseres niet volledig financieel afhankelijk van referent, maar ontvangt zij ook een deel van het pensioen van haar overleden echtgenoot. Deze omstandigheden brengen de rechtbank tot het oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat er, ondanks de langdurige samenwoning, geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen eiseres en referent en zijn echtgenote.

De beroepsgrond slaagt niet.