ECLI:NL:RBDHA:2026:29654

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het tussenvonnis van 2 juli 2025 (hierna: het tussenvonnis);

- de akte uitlaten taxaties van [eiseres] , met producties 1 tot en met 6;

- de antwoordakte op akte uitlaten taxaties van [gedaagde 3] ;

- de antwoordakte op akte uitlaten taxaties van [gedaagde 1] , met producties 1 tot en met 6;

- de akte uitlaten schulden nalatenschap van [gedaagde 1] , met producties 1 tot en met 6;

- de brief van [eiseres] van 6 april 2026 met daarin een reactie op de laatste producties van [gedaagde 1] , met producties 7 tot en met 13;

- de akte wijziging eis ex artikel 130 Rv van [gedaagde 1] , alsmede een afschrift van het exploot waarmee deze akte aan [gedaagde 2] is betekend;

- de spreekaantekeningen van [eiseres] .

1.2.

Tot 15 oktober 2025 was ook [naam 1] als gedaagde partij betrokken bij deze procedure. Gelet op haar ontslag als executeur van de nalatenschap van erflater (zie nader tussenvonnis, onder 2.3), is deze zaak jegens haar doorgehaald. De overige partijen zijn in de gelegenheid gesteld zich hierover uit te laten, maar hebben geen bezwaar gemaakt.

1.3.

Bij e-mailbericht van 23 februari 2026 heeft [gedaagde 1] verzocht om herstel van het tussenvonnis. De overige partijen hebben de gelegenheid gekregen zich over dit verzoek uit te laten.

1.4.

Naar aanleiding van het debat tussen partijen na het tussenvonnis heeft de rechtbank besloten een nadere mondelinge behandeling te gelasten. Deze heeft plaatsgevonden op 16 april 2025. Tijdens de mondelinge behandeling hebben partijen hun standpunten toegelicht en vragen van de rechtbank beantwoord. De griffier heeft zittingsaantekeningen gemaakt.

1.5.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiseres] bezwaar gemaakt tegen de door [gedaagde 1] ingediende akte eiswijziging. De rechtbank gaat hieraan voorbij, nu vooropstaat dat een partij zijn of haar eis kan wijzigen tot het wijzen van het eindvonnis en haar niet is gebleken dat [gedaagde 1] hiermee in strijd handelt met de goede procesorde (artikel 130 Rv).

2.1.

2.2.

[gedaagde 1] legt hieraan ten grondslag dat toedeling aan [eiseres] , naar de rechtbank begrijpt voor zover dit gebeurt op basis van de door [eiseres] betoogde waarde, niet langer strookt met een evenwichtige afwikkeling van de nalatenschap.

3.1.

De rechtbank zal vanwege de samenhang de vorderingen in conventie en in reconventie hierna gezamenlijk behandelen.

3.2.

De rechtbank zal allereerst het door [gedaagde 1] verzochte herstel van het tussenvonnis behandelen. [gedaagde 1] heeft terecht aangevoerd dat in randnummer 3.6, derde zin, van het tussenvonnis abusievelijk “ [gedaagde 1] ” staat in plaats van “ [eiseres] ” en deze zin daarmee als volgt had moeten luiden: “Wanneer deze het pand niet willen, dan kon [eiseres] het pand krijgen voor een bedrag van € 325.000.”. Dit is een kennelijke fout die zich voor eenvoudig herstel in de zin van artikel 31 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering leent. De rechtbank zal tot dit herstel overgaan en tevens van de gelegenheid gebruik maken om een tweetal, in het dictum vermelde redactionele verbeteringen door te voeren.

3.3.

Uit het tussenvonnis volgt dat de rechtbank de nalatenschap (partieel) zal verdelen voor zover het betreft i) het pand aan de [adres 1] , ii) het pand aan de [adres 2] en iii) het banksaldo op de nalatenschapsrekening.

3.4.

Wat betreft beide panden heeft de rechtbank in het tussenvonnis beslist deze toe te delen aan [eiseres] , onder de opschortende voorwaarden dat zij aantoont dat zij financieel in staat is de volledige eigendom van de panden te verkrijgen. Voor het geval zij (een van) de panden niet kan of wil overnemen, moeten de panden of het desbetreffende pand openbaar worden verkocht.

3.5.

Partijen zijn het niet eens over de waarde van deze panden. Daarom heeft de rechtbank in het tussenvonnis bepaald dat de panden zullen worden getaxeerd, met de instructies dat i) [eiseres] en [gedaagde 3] enerzijds en [gedaagde 1] en [gedaagde 2] anderzijds ieder een taxateur aanwijzen, die op hun beurt vervolgens gezamenlijk een derde taxateur aanwijzen, die tevens als voorzitter optreedt en dat ii) deze drie taxateurs gezamenlijk de waarde van het pand moeten bepalen aan de hand van een voor deze panden gangbare methode. De rechtbank heeft hierbij tot slot overwogen dat indien de taxateurs geen overeenstemming kunnen bereiken, de waarde wordt bepaald op het gemiddelde van de waardes die de taxateurs individueel hebben vastgesteld.

3.6.

Verder zijn partijen in het tussenvonnis in de gelegenheid gesteld zich uit te laten over de hoogte van de schulden van de nalatenschap waarmee bij de verdeling van het banksaldo rekening moet worden gehouden.

3.7.

Ten aanzien van het pand aan de [adres 1] is het de taxateurs onderling niet gelukt om tot overeenstemming te komen over de waarde van het pand. De door [eiseres] aangewezen taxateur – de heer [naam 2] – heeft de marktwaarde van het pand vastgesteld op een bedrag van € 390.000, terwijl de taxateur aangewezen door [gedaagde 1] – de heer [naam 3] – tot een bedrag komt van € 534.500, dan wel € 555.000 uitgaande van voltooiing van de onderhanden werkzaamheden. De onafhankelijke taxateur – de heer [naam 4] – heeft het pand tot slot getaxeerd op een bedrag van € 485.000.

3.8.

[eiseres] heeft betoogd dat [naam 3] in zijn rapport is uitgegaan van verkeerde uitgangspunten door i) de toekomstige verbouwing door de huurder en ii) een hogere huurprijs mee te nemen in de waardebepaling. Verder zou hij voorbij zijn gegaan aan een aantal belangrijke zaken, zoals de onderhoudsstaat, vochtproblemen, kelderrisico's en begroting van de kosten om deze problemen aan te pakken. Ten aanzien van het gebruik van het pand als coffeeshop met geldige vergunning, meent [eiseres] dat dit alleen mag worden meegenomen voor zover dit valt in de categorie “locatie gebonden eigenschappen die de courantheid beïnvloeden”. Dit zou volgens [eiseres] moeten leiden tot een bijstelling van de door [naam 3] vastgestelde marktwaarde tot een bedrag van € 410.00, zo begrijpt de rechtbank. Omdat [naam 4] volgens [eiseres] een gemiddelde waarde heeft genomen, zou daarmee ook de door hem vastgestelde waarde lager moeten uitvallen. [eiseres] verzoekt de rechtbank daarom de waarde vast te stellen op een bedrag van € 417.500 en verder nog rekening te houden met de onderhoudsproblemen die volgens [eiseres] tot een kostenpost leiden tussen de € 31.500 en € 65.500. Tot slot refereert [eiseres] nog aan de opstalpremie die zij uit haar privévermogen betaalt, omdat [gedaagde 1] en [gedaagde 2] zouden weigeren hieraan bij te dragen. Gelet op dit alles verzoekt [gedaagde 1] het pand aan haar toe te delen voor een bedrag van € 372.500 (€ 417.500 - € 45.000 aan kosten voor achterstallig onderhoud). Zij verzoekt daarbij de rechtbank te bepalen dat de overige erfgenamen haar dienen te compenseren voor de kosten die zij moet maken voor de herstel- en renovatiewerkzaamheden die voor rekening van de vier erfgenamen dienen te komen.

3.9.

[gedaagde 3] heeft zich bij het betoog van [eiseres] aangesloten. [gedaagde 1] daarentegen verzoekt de rechtbank de marktwaarde van het pand vast te stellen op een bedrag van primair € 555.000, subsidiair € 476.667, meer subsidiair aan de taxatie van [naam 2] minder gewicht toe te kennen en de waarde te bepalen op basis van de overige twee taxaties. Zij legt hieraan ten grondslag dat het rapport van [naam 2] vanwege het ontbreken van gegevens en stukken niet controleerbaar is en [naam 2] zich grotendeels baseert op winkelverhuren, zonder er rekening mee te houden dat de exploitatie- en vergunningspositie fundamentele waardefactoren vormen. Daarnaast is volgens haar niet duidelijk waarom de eerdere biedingen op het pand niet zichtbaar in de taxatie zijn verwerkt. Verder meent zij dat gelet ook op de grote spreiding, niet uit kan worden gegaan van het gemiddelde van de drie getaxeerde waarden. Ten slotte wijst [eiseres] op het bod van de huurder van € 550.000 dat recent door huurder op het pand is uitgebracht.

3.10.

De rechtbank constateert dat zowel [eiseres] en [gedaagde 3] enerzijds, als [gedaagde 1] anderzijds geen inhoudelijke bezwaren hebben aangevoerd tegen de taxatie van de onafhankelijk adviseur [naam 4] , anders dan dat het ‘gemiddelde’ dat hij neemt moet worden bijgesteld, omdat de taxaties van respectievelijk [naam 3] als [naam 2] niet zouden kloppen.

3.11.

De rechtbank zal het taxatieverslag van [naam 4] aan haar beoordeling ten grondslag leggen en heeft hiervoor de volgende overweging. In het rapport van [naam 4] zijn de verschillen in uitgangspunten tussen de taxaties van [naam 2] en [naam 3] geduid en uitdrukkelijk aandacht besteed aan de moeilijkheden die de taxatie van dit pand met zich brengt, gelet op het feit dat in het pand op basis van een locatiegebonden vergunning een coffeeshop wordt geëxploiteerd. Ook besteedt [naam 4] aandacht aan het achterstallig onderhoud en de door de overige taxateurs gehanteerde huurprijs. Voor zover van belang luidt dit onderdeel van het verslag als volgt:

3.12.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft [naam 4] hiermee in relatie tot de taxaties van [naam 2] en [naam 3] op inzichtelijke wijze gezocht naar een verzoening van de methodes die de andere deskundigen hebben gehanteerd, resulterend in een marktwaarde van € 485.000. Dit sluit aan bij de gedachte zoals door de rechtbank verwoord in het tussenvonnis dat de waarde wordt bepaald op het gemiddelde als de taxateurs geen overeenstemming kunnen bereiken. [naam 4] heeft aan deze gedachte uitvoering gegeven door verschillende onderdelen van de taxaties van de andere deskundigen over te nemen en/of te middelen. De afwegingen van [naam 4] zien bovendien specifiek op de belangrijkste bezwaren van partijen tegen de taxatie van [naam 3] (zoals de gehanteerde huurprijs) respectievelijk van [naam 2] (zoals de exploitatiewaarde). Geen partijen heeft zich tegen deze afwegingen van [naam 4] verzet. Voor zover zij zich niet kunnen vinden in onderdelen hiervan, geldt bovendien dat de rechtbank het oordeel van een deskundige in het kader van een gerechtelijke waardebepaling in zijn algemeenheid niet snel naast zich neer zal leggen. Dat er met betrekking tot de taxatie van [naam 4] andere niet door partijen aangevoerde zwaarwegende bezwaren bestaan over de wijze van totstandkoming of de inhoud van de taxatie, is de rechtbank ook niet gebleken.

3.13.

De rechtbank zal voor het bepalen van de waarde van het pand daarom uitgaan van het bedrag van € 485.000. [gedaagde 1] heeft nog gewezen op het recente bod van de huurder van € 550.000, opgenomen in het e-mailbericht namens de huurder van 17 februari 2026. De rechtbank ziet in dit bod geen aanleiding om tot een andere waarde te komen. Zoals [eiseres] terecht heeft aangevoerd, lijkt dit bod – dat is ontvangen vlak voordat [gedaagde 1] haar akte heeft ingediend en gelijk is aan de door [naam 3] getaxeerde waarde – te zijn gearrangeerd om de prijs op te drijven of het pand weg te houden van [eiseres] en daarmee dus de uitkomst van deze procedure te beïnvloeden. [gedaagde 1] heeft dit ook niet ontkend, maar een en ander in het midden gelaten en zich op het standpunt gesteld dat het niet relevant is of het bod voortkomt uit een onderonsje tussen de [gedaagde 1] en de huurder, omdat het een concreet bod is en de huurder bereid is dit bedrag te betalen. Voor zover het inderdaad een reëel bod betreft, geldt echter dat een hoog bod niet per definitie de waarde van het object vertegenwoordigt, zoals ook [naam 4] in zijn taxatieverslag vooropstelt. Ook hierom ziet de rechtbank onvoldoende grond om op basis van dit bod tot een hogere waarde te komen.

3.14.

Uit het voorgaande volgt dat de rechtbank het pand aan de [adres 1] zal toedelen aan [eiseres] en in dit kader de waarde van het pand zal vaststellen op een bedrag van € 485.000. [eiseres] heeft nog verzocht op deze waarde in mindering te brengen de kosten van het achterstallig onderhoud en de kosten die de huurder (voor rekening van de eigenaar) heeft gemaakt, te begroten op een bedrag van € 45.000, althans te bepalen dat de overige erfgenamen haar voor deze kosten dienen te compenseren. De rechtbank gaat aan deze stelling voorbij, nu uit de toelichting van [naam 4] volgt dat bij de waardebepaling rekening is gehouden met de staat van het onderhoud. Voor zover [eiseres] of de huurder nog aanspraken menen te hebben op de nalatenschap, zijn deze geen onderdeel van deze procedure. [eiseres] heeft in dit kader geen vordering ingesteld en bovendien dit punt pas in dit laatste stadium van deze procedure ingebracht, zodat van een voldoende uitgekristalliseerd debat geen sprake is. Het voert daarom te ver hier in het kader van de verdeling rekening mee te houden. Hetzelfde geldt voor de opstalpremie waar [eiseres] aan refereert, zoals door haar voldaan uit privégelden.

3.15.

Het voorgaande brengt tot slot mee dat de primaire en subsidiaire vorderingen van [gedaagde 1] niet toewijsbaar zijn. De rechtbank begrijpt dat zij met deze vorderingen wenst te voorkomen dat het pand tegen een onevenredig lage waarde uit de nalatenschap verdwijnt, namelijk in de situatie – zo begrijpt de rechtbank – dat de vast te stellen waarde niet aansluit bij de “waarderingsgegevens” uit het dossier. De rechtbank komt echter tot een vaststelling van de waarde op basis van het dossier, zodat hiervan geen sprake kan zijn. Voor zover [gedaagde 1] doelt op het nieuwe bod van de huurder van € 550.000, geldt ook hier dat de omstandigheden waaronder dit bod tot stand is gekomen meebrengen dat de rechtbank in het kader van de waardering aan dit bod geen betekenis toekent (zie hiervoor onder randnummer 3.13).

3.16.

Wat betreft het pand aan de [adres 2] zijn de taxateurs wel gezamenlijk tot een waarde gekomen, namelijk een bedrag van € 360.000. [eiseres] en [gedaagde 3] sluiten zich bij deze waarde aan. [gedaagde 1] daarentegen verzoekt de waarde van dit pand vast te stellen op een bedrag van primair € 400.000, subsidiair € 390k, meer subsidiair € 381.667.

3.17.

[gedaagde 1] stelt zich op het standpunt dat de vastgestelde waarde in het rapport onvoldoende is onderbouwd. Zij wijst hierbij op eerdere biedingen uit 2022 op het pand en de in het rapport gebruikte referenties, alsmede de toegepaste onderhoudscorrecties en het effect van de onvoldoende VvE-reserves. De rechtbank gaat hier niet in mee. Voor zover het in het rapport op deze punten al aan onderbouwing ontbreekt, heeft [gedaagde 1] niet gesteld dan wel onvoldoende toegelicht wat het effect hiervan is op de door de taxateurs vastgestelde waarde. Daarnaast staat vast dat de taxateurs zoals gebruikelijk hebben gekeken naar vergelijkbare transacties op de woningmarkt, terwijl niet duidelijk is welke waarde gehecht kan worden aan de biedingen van jaren terug die [gedaagde 1] aanhaalt. Naar de rechtbank begrijpt meent [gedaagde 1] verder dat de verkoopprijzen van de referentieobjecten niet aansluiten bij de vastgestelde waarde. De rechtbank kan de redenering van [gedaagde 1] op dit punt niet volgen. Uit het rapport leidt de rechtbank namelijk af dat het bedrag dat wordt aangeduid als “Gecorrigeerde verkoopprijs” enkel een geïndexeerde verkoopprijs betreft, zonder dat hierin ook de verschillen tussen de referentieobjecten en het pand aan de [adres 2] zijn meegenomen. Dat de gemiddelde verkoopprijs van de referentieobjecten afwijkt van de vastgestelde waarde van € 360.000, is de rechtbank dan ook niet gebleken.

3.18.

De rechtbank zal bij de toedeling van het pand aan de [adres 2] aan [eiseres] dan ook een waarde hanteren van € 360.000.

3.19.

Het voorgaande betekent dat de rechtbank de panden zal toedelen aan [eiseres] en, voor het geval zij (een van) deze kort gezegd niet kan of wil overnemen, bepalen dat de panden of het desbetreffende pand openbaar moeten worden verkocht. De gewijzigde vordering III (zie hiervoor onder 2.1) van [gedaagde 1] zou zo kunnen worden begrepen dat als [eiseres] het pand aan de [adres 1] niet toebedeeld krijgt, de overige erfgenamen het pand aan de [adres 1] toegedeeld willen krijgen. [gedaagde 1] heeft haar vorderingen echter niet op deze wijze toegelicht en bovendien ook niet gemotiveerd dat de overige erfgenamen interesse hebben in dit pand, mocht [eiseres] het pand niet kunnen of willen overnemen. De rechtbank gaat hier dan ook aan voorbij.

3.20.

In lijn met de vorderingen van partijen zal de rechtbank alle erfgenamen verplichten tot medewerking aan de toedeling aan [eiseres] dan wel openbare verkoop. De rechtbank begrijpt dat [eiseres] daarnaast vordert dat als [gedaagde 1] en [gedaagde 2] hun medewerking niet verlenen aan de levering van hun aandeel in de panden aan [eiseres] , dit vonnis op de voet van het bepaalde in artikel 3:300 lid 2 BW hiervoor in de plaats treedt. [gedaagde 1] en [gedaagde 2] hebben op dit punt geen verweer gevoerd, zodat de rechtbank dit zal toewijzen op de hierna in de beslissing te vermelden wijze. De rechtbank zal daarnaast hetzelfde bepalen in relatie tot [gedaagde 3] , in plaats van te bepalen dat [gedaagde 3] haar akkoord al heeft toegezegd, zoals [eiseres] heeft gevorderd. [gedaagde 1] vordert op haar beurt dat de rechtbank alle voorzieningen treft die zij in het kader van de afwikkeling noodzakelijk acht. Gelet hierop zal de rechtbank hetzelfde bepalen voor wat betreft de vereiste medewerking van de erfgenamen aan de levering van hun aandeel in de panden indien deze openbaar worden verkocht.

3.21.

[eiseres] vordert daarnaast dat de rechtbank bepaalt dat notaris mr. A.M.C. van Steenderen bevoegd is om de toedeling aan [eiseres] te formaliseren en ervoor te zorgen dat [gedaagde 2] en [gedaagde 1] de vastgestelde “compensatie” van [eiseres] ontvangen. De rechtbank zal in plaats daarvan als gebruikelijk bepalen dat de overige erfgenamen hun aandeel moeten leveren bij een door [eiseres] in te schakelen notaris en dat [eiseres] de bedragen uit hoofde van de ontstane vorderingen tot overbedeling ten tijde van de levering bij de notaris aan de afzonderlijke erfgenamen moet betalen. Aldus kan de door [eiseres] aan te wijzen notaris hieraan zijn of haar bevoegdheid ontlenen.

3.22.

De vorderingen van [eiseres] houden verder in dat de rechtbank bepaalt dat de kosten voor de toedeling door alle partijen gezamenlijk worden gedragen. Voor zover toedeling aan [eiseres] plaatsvindt, zal zij, zoals gebruikelijk, deze kosten volledig voor haar rekening moeten nemen. De rechtbank ziet geen aanleiding van dit uitgangspunt af te wijken. Mochten de panden openbaar worden verkocht, dan geldt dat alle erfgenamen deze kosten moeten delen.

3.23.

Tot slot vordert [eiseres] een bedrag van € 58.507,18 aan “misgelopen huuropbrengsten”, te betalen via verrekening bij de levering van het pand aan de [adres 1] . Een voldoende motivering van deze vordering ontbreekt. De rechtbank zal deze vordering dan ook afwijzen.

3.24.

Wat betreft de hoogte van de (nog te verwachten) nalatenschapsschulden heeft [gedaagde 1] de rechtbank verzocht te bepalen dat een bedrag van € 315.000 gereserveerd blijft op de nalatenschapsrekening. In dit bedrag zit een reservering van € 265.000 in het kader van een lopende procedure omtrent de afgifte van een legaat. Tijdens de mondelinge behandeling heeft de rechtbank begrepen dat in deze procedure inmiddels vonnis is gewezen, met als gevolg dat de boedel een bedrag van circa € 100.000 minder schulden heeft dan door [gedaagde 1] begroot, aldus neerkomende op een bedrag van € 215.000. [eiseres] is op haar beurt tijdens de mondelinge behandeling ingegaan op de door [gedaagde 1] genoemde posten, waarbij het veelal gaat om slechts marginale bedragen, en komt tot een te reserveren bedrag van € 230.000. Zoals door [gedaagde 1] terecht benoemd tijdens de mondelinge behandeling liggen de door partijen genoemde bedragen dus dicht bij elkaar. Voor zover een aantal van de door [gedaagde 1] genoemde posten geen of een lagere schuld inhouden, staan daar mogelijk weer andere (toekomstige of hogere) schulden tegenover. Verder heeft de rechtbank begrepen dat hoger beroep zal worden ingesteld tegen voornoemd vonnis, zodat niet uit valt te sluiten dat deze kostenpost toch hoger uitvalt. Gelet op dit alles zal de rechtbank tot verdeling van de nalatenschapsrekening overgaan, waarbij vooralsnog een bedrag van € 250.000 als reservering achter moet blijven. Het staat [eiseres] uiteraard vrij om haar aandeel van het reeds nu uit te keren deel van het saldo van de bankrekening te gebruiken om de vorderingen uit overbedeling in verband met de toedeling van de panden te voldoen. De rechtbank zal hier geen aparte veroordeling wijden.

3.25.

Gelet op de relatie tussen partijen zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

4.1.

bepaalt dat het op 2 juli 2025 tussen partijen gewezen vonnis als volgt wordt gewijzigd:

4.2.

bepaalt dat deze verbetering onder de vermelding van de datum 27 mei 2026 wordt vermeld op de minuut van het vonnis van 2 juli 2025.

4.3.

stelt de partiële verdeling van de nalatenschap, voor zover het betreft het pand aan de [adres 1] en het pand aan de [adres 2] , als volgt vast:

4.4.

het pand aan de [adres 1] wordt toegedeeld aan [eiseres] tegen een waarde van respectievelijk € 485.000 onder de opschortende voorwaarde dat zij binnen drie maanden na de datum van dit vonnis aan de overige erfgenamen aantoont dat zij in staat is de volledige eigendom van dit pand te verkrijgen;

4.5.

het pand aan de [adres 2] wordt toegedeeld aan [eiseres] tegen een waarde van respectievelijk € 360.000 onder de opschortende voorwaarde dat zij binnen drie maanden na de datum van dit vonnis aan de overige erfgenamen aantoont dat zij in staat is de volledige eigendom van dit pand te verkrijgen;

4.6.

4.7.

bepaalt dat, indien de overige erfgenamen niet tijdig voldoen aan dat wat is bepaald in randnummer 4.6 althans hun medewerking niet verlenen aan de levering van hun aandeel in het desbetreffende respectievelijk beide panden aan [eiseres] , dit vonnis op de voet van het bepaalde in artikel 3:300 lid 2 BW in de plaats treedt van het deel van de notariële akte van levering, waaruit moet blijken van de wilsverklaring van de overige erfgenamen dat zij hun aandeel in het desbetreffende pand leveren aan [eiseres] ;

4.8.

indien en voor zover aan (een van) de hiervoor onder 4.4 en 4.5 bedoelde opschortende voorwaarden niet wordt voldaan of [eiseres] (een van) de panden niet wil overnemen, zullen de panden, althans zal het desbetreffende pand, worden verkocht en geleverd aan een derde. Om dat te realiseren zullen partijen voor de afzonderlijke panden gezamenlijk binnen twee weken nadat dit blijkt, een verkoopopdracht verstrekken aan een in onderling overleg in te schakelen makelaar. Deze opdracht zal inhouden dat de makelaar, tegen het in de branche gebruikelijke tarief, de vraag- en laatprijs van het desbetreffende pand bindend zal vaststellen en alle overige werkzaamheden in het kader van de verkoop van de woning zal verrichten. Voor zover partijen niet in onderling overleg een makelaar kunnen inschakelen, zullen [eiseres] en [gedaagde 3] enerzijds en [gedaagde 1] en [gedaagde 2] anderzijds ieder een makelaar aandragen en deze gezamenlijk een derde makelaar laten kiezen, die de verkoopopdracht zal krijgen;

4.9.

partijen moeten de makelaar alle medewerking verlenen die nodig is voor de verkoop van de panden en alle instructies van de makelaar opvolgen, waaronder (maar niet beperkt tot) het opruimen van het desbetreffende pand voor het maken van foto’s en het laten bezichtigen van het pand door potentiële kopers. Partijen stemmen zo snel als mogelijk in met een op het pand uitgebracht bod als dit gelijk aan of hoger is dan de door de makelaar bindend vastgestelde laatprijs. Zij ondertekenen binnen vijf dagen na het verzoek hiertoe van de makelaar de koopovereenkomst waarin dit wordt vastgelegd. En zij tekenen op de in de koopovereenkomst vastgestelde leveringsdatum bij de notaris de leveringsakte of al eerder een volmacht voor de levering. De levering zal minimaal drie maanden na het verstrekken van de verkoopopdracht aan de makelaar plaatsvinden, tenzij partijen anders overeenkomen;

4.10.

in het geval van een verkoop aan een derde betalen partijen ieder een vierde van de kosten van de makelaar, de notaris en de overige kosten voor de verkoop en levering van het desbetreffende pand;

4.11.

partijen krijgen ieder een vierde van de verkoopopbrengst van het desbetreffende pand;

4.12.

wanneer een van partijen niet binnen de hiervoor genoemde termijnen zijn of haar medewerking verleent aan de verkoop en levering van het desbetreffende pand aan een derde, treedt dit vonnis op de voet van het bepaalde in artikel 3:300 lid 2 BW in de plaats van het deel van de opdracht aan de makelaar, de schriftelijke koopovereenkomst of de notariële akte van levering, waaruit blijkt dat partijen opdracht geven tot bemiddeling, het pand (mede) verkopen dan wel (mede) leveren aan de koper;

4.13.

stelt de partiële verdeling van de nalatenschap, voor zover het betreft het banksaldo van de nalatenschapsrekening, als volgt vast:

• een bedrag van € 250.000 blijft op de nalatenschapsrekening staan ten behoeve van schuldeisers van de nalatenschap;

• ieder van de erfgenamen komt een vierde toe van het resterende saldo van de nalatenschapsrekening;

• indien na voldoening van alle schulden van de nalatenschap van het bedrag van € 250.000 nog iets resteert, dient dit bedrag bij een vierde tussen partijen te worden verdeeld.

4.14.

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

4.15.

verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,

4.16.

wijst het meer of anders gevorderde af,