ECLI:NL:RBAMS:2026:9485

[naam] heeft als getuige onder meer het volgende verklaard: “(…) Ik weet zeker dat de tas die u mij toont, de tas is die mevrouw [gedaagde] aan mijn vrouw heeft overhandigd, omdat de krassen op het slotje exact hetzelfde zijn als op de foto van het slotje dat mevrouw [gedaagde] destijds naar mijn vrouw heeft gestuurd. (…). U toont mij de foto’s van productie 9 bij de akte van [eiser]. Ja, dit zijn de foto’s en schermafbeeldingen van de video die [gedaagde] voorafgaand aan de koop aan mijn vrouw heeft gestuurd. Dit was 1 tot 2 dagen voordat wij [gedaagde] voor het eerst ontmoetten. (…). Er is een grote kras op het slotje aan de voorkant. (…). Het gaat om een kras op de rechterkant van het slotje tussen de schroefjes en aan de linkerkant rechts naast de schroefjes is ook een kras. (…). U vraagt mij of de kras die ik net heb aangewezen, de kras is die zichtbaar is op productie 9. Ja, dat is dezelfde kras. U vraagt mij van wie de hand op productie 9 is. Dat is de hand van [gedaagde]. Nadat mijn vrouw de tas van [gedaagde] had ontvangen, hebben wij deze een dag of twee thuis gehouden. De zus van mijn vrouw zou de tas kopen. Wij hadden met haar afgesproken dat wij de tas naar Indonesië zouden opsturen, de zus van mijn vrouw woont daar.

(…).

U toont mij de foto’s die als productie 13 zijn overgelegd. De familie van mijn vrouw kent mensen in Indonesië die dit soort tassen koopt en verkoopt. De zus van mijn vrouw heeft met hen over deze tas gesproken en is met de tas naar hun winkel gegaan. Dit is de reden waarom u op de foto’s van productie 13 twee tassen naast elkaar ziet, de door mijn vrouw gekochte tas en een authentiek exemplaar uit hun winkel. Deze mensen hebben de authenticatie gedaan van de tas. (…). Zij kunnen onder meer aan de hand van de metalen onderdelen van de tas en de stiksels controleren of de tas echt is. Hun conclusie was dat dat niet zo was. U ziet ook op de foto’s dat er op gedrukt staat: fake. Dat hebben zij erop gezet. Er is ook een Duits bedrijf, Bababebi. Dat bedrijf is een wereldwijd bedrijf, gespecialiseerd in Hermes. Tegen betaling van een paar honderd euro verrichten zij een authenticatie. De zus van mijn vrouw heeft foto’s van de tas naar dit bedrijf opgestuurd. Aan de hand daarvan is de echtheid van de tas gecontroleerd.

(…).

Op vragen van mr. Kik-Hartog (…):

(…). U vraagt mij hoe ik de kras op de tas destijds heb opgemerkt. Ik heb dit gezien toen mevrouw [gedaagde] met de tas naar ons huis kwam. Ik heb de kras ook gezien op de foto’s die mevrouw [gedaagde] daaraan voorafgaand aan mijn vrouw had gestuurd. Mijn vrouw attendeerde mij aan de hand van de foto’s op de kras en vroeg mij: ‘zou mijn zus de tas dan nog wel willen kopen?’ U vraagt mij of de kras dan geen reden was om van de koop af te zien. Nee, want de tas werd voor een goedkope prijs verkocht. (…). Mijn vrouw heeft dit met haar zus besproken en haar de foto’s van de kras laten zien. Zij wilde de tas toch kopen.

(…).

U vraagt mij of mijn vrouw of ik voor het sluiten van de koopovereenkomst naar het serienummer van de tas hebben gekeken. Ja, we hebben daar naar gekeken maar in de tas staat een serienummer die niet goed zichtbaar is. (…).”

[gedaagde] heeft als getuige onder meer het volgende verklaard: “(…) U vraagt mij of dit de tas is die ik aan [eiser] heb geleverd. Ik kan het niet bevestigen, maar ik vermoed van niet. Ik vermoed dit omdat het serienummer onleesbaar is. U vraagt mij of er in mijn tas wel een serienummer zat. Ja, in ieder geval een beter leesbaar serienummer. Ik denk dat ik destijds ook een foto van dat serienummer heb opgestuurd naar [eiser], maar dat weet ik niet meer zeker. Ik heb de foto’s en gespreksgegevens van toen niet meer en de telefoon ook niet trouwens. (…). Ik heb geen andere redenen dan het serienummer waarop ik mijn vermoeden baseer. U toont mij een tweetal filmpjes op de telefoon van mevrouw [eiser]. (…). Nu u mij de context van het eerste filmpje laat zien, namelijk in het WhatsAppgesprek met [eiser], herken ik het filmpje als door mij gemaakt en opgestuurd. U houdt mij voor dat ik een berichtje heb gestuurd: ‘de eerste is waar je de krasjes op ziet, beetje lastig filmen maar het valt echt mee’. U vraagt mij wat ik met die krasjes bedoel. Ik bedoel eigenlijk de lichte krasjes die je op beide sluitingen ziet, eigenlijk op al het hardware, dat zijn lichte gebruikerssporen. (…). Het tweede filmpje is inderdaad ook door mij gemaakt en opgestuurd. De hand die u op het filmpje en op de foto ziet, de hand met de witte nagels, is mijn hand. (…). U toont mij nogmaals productie 9 bij de akte van [eiser] en u houdt mij voor dat u op de bovenste foto een kras waarneemt en dat u die kras ook op de gesp van de tas waarneemt. Ik vind de kras niet zo kenmerkend dat je op basis daarvan kan zeggen dat de tas dezelfde is als de tas hier. Ik vind de kras niet voldoende overeenkomen en die kan net zo goed met iets scherps achteraf zijn nagemaakt. (…). Ik weet niet of het van waarde is, maar nog voor mevrouw [eiser] kocht, noemde zij al het bedrijf Bababebi. Omdat zij direct veel en gedetailleerde foto’s van de tas opvroeg, verkeerde ik in de veronderstelling dat zij voorafgaand aan de koop de tas al op echtheid had laten controleren.

(…).

Op vragen van mr. Ravensteijn (…):

U vraagt mij of ik een verklaring heb waarom in productie 1 bij de dagvaarding (ontbindende voorwaarden) het serienummer van de tas niet staat vermeld. (…). Deze ontbindende voorwaarden hebben zij geïnitieerd en opgesteld. Ik heb gewoon mijn krabbel gezet, mijn ID getoond en toen ben ik gegaan. U vraagt mij of ik niet heb waargenomen dat er in de ontbindende voorwaarden geen serienummer vermeld stond terwijl er volgens mij in de tas wel een duidelijk serienummer vermeld stond. Dat weet ik niet meer. (…).”

in reconventie

in conventie en reconventie

42147