ECLI:NL:RBAMS:2026:10638

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de onder 1 primair en de onder 2 ten laste gelegde feiten kunnen worden bewezen. Volgens haar is het rijgedrag van verdachte te kwalificeren als aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend ten gevolge waarvan het verkeersongeval heeft plaatsgevonden en het slachtoffer zwaar lichamelijk letsel heeft opgelopen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit van het onder 1 primair ten laste gelegde. Verdachte reed weliswaar op de trambaan en was onder invloed van alcohol maar ging er vanuit dat het slachtoffer niet zou oversteken. Het verwijt dat verdachte gemaakt wordt is dan ook onvoldoende voor enige mate van schuld in de zin van artikel 6 WVW. Daarnaast betwist de raadsman dat sprake is van zwaar lichamelijk letsel nu het slachtoffer volledig hersteld lijkt te zijn. Er is wel sprake van zodanig letsel dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan.

Ten aanzien van het onder 1 subsidiair en onder 2 ten laste gelegde heeft de raadsman zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Feiten en omstandigheden

De rechtbank gaat op grond van de wettige bewijsmiddelen van de volgende feiten en omstandigheden uit.¹

Op 19 december 2025 rijdt verdachte op zijn bromscooter² over de Mauritskade, komende vanuit de richting van de Zeeburgerstraat en gaande in de richting van het Alexanderplein.³ Verdachte is op enig moment op de verhoogde tram-busbaan gaan rijden om naar eigen zeggen een voor hem rijdende auto in te halen.⁴ Op de Mauritskade is verdachte tegen het latere slachtoffer [slachtoffer] – die op dat moment ter hoogte van de Dapperstraat doende was om te voet over te steken – aangereden.⁵

Het verkeersongeval is vastgelegd op een beveiligingscamera van een winkel in de buurt. De camerabeelden zijn ter terechtzitting afgespeeld.

[slachtoffer] heeft ten gevolge van het ongeval breuken in zijn rechterheup en linkerduim opgelopen.⁶ Hiervoor is hij behandeld in het BovenIJ Ziekenhuis, waarbij onder andere permanent een metalen pen in de rechterheup is geplaatst.⁷

Uit onderzoeksresultaten van de adamanalyse is gebleken dat verdachte verkeerde onder invloed van alcohol (415 µg/l).⁸

Op 14 oktober 2021 is aan verdachte voor de eerste keer een rijbewijs categorie AM afgegeven en op 28 november 2024 voor de eerste keer een rijbewijs categorie B.⁹

Beoordeling van feit 1 primair (artikel 6 WVW)

Schuld in de zin van artikel 6 WVW

Vaststaat dat verdachte meerdere beslissingen heeft genomen waarmee hij de verkeersregels heeft overtreden. Verdachte heeft met zijn bromscooter op een trambaan gereden, terwijl hij daar niet mocht rijden, en was daarnaast onder invloed van alcohol. De rechtbank stelt voorts vast dat verdachte het slachtoffer, zoals hij zelf heeft verklaard, op enig moment aan de zijkant van de weg heeft gezien, maar dat hij er niet vanuit ging dat hij zou oversteken. Dat bleek achteraf een cruciale inschattingsfout van verdachte te zijn. Vaststaat dat verdachte onvoldoende zicht heeft gehouden op de verkeerssituatie en zijn snelheid niet zodanig geregeld had dat hij in staat was om tijdig te remmen dan wel uit te wijken waardoor hij tegen het slachtoffer is aangereden. Gelet op het voorgaande is verdachte naar het oordeel van de rechtbank ernstig tekortgeschoten in de voorzichtigheid en oplettendheid die van hem als bestuurder van een bromscooter mag worden verwacht. Er zijn geen factoren gesteld of gebleken die maken dat verdachte, ondanks het voorgaande, geen verwijt kan worden gemaakt.

Voorzover de raadsman heeft willen betogen dat sprake is van medeschuld van het slachtoffer door over te steken waar dat niet is toegestaan, merkt de rechtbank het volgende op. In zijn algemeenheid geldt dat de eventuele aanwezigheid van medeschuld aan de zijde van het slachtoffer en/of een derde, schuld aan de zijde van de verdachte niet opheft. In zeer uitzonderlijke gevallen kan dit anders zijn. De onvoorzichtigheid van de ander(en) moet dan zo groot zijn geweest dat de onvoorzichtigheid van de verdachte te gering wordt om schuld in de zin van artikel 6 WVW op te leveren. Daarvan is in dit geval geen sprake.

De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld welke mate van schuld bij verdachte kan worden bewezen. Schuld, in juridische zin, kan bestaan in verschillende gradaties: van aanmerkelijk onvoorzichtig tot roekeloos, waarbij de laatst genoemde vorm geldt als de zwaarste vorm van schuld. Voor de beantwoording van die vraag komt het aan op het geheel van gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval.

Dit brengt mee dat niet in zijn algemeenheid valt aan te geven of één verkeersovertreding voldoende kan zijn voor de bewezenverklaring van schuld in de zin van deze bepaling. Daarvoor zijn immers verschillende factoren van belang, zoals de aard en de concrete ernst van de verkeersovertreding en de omstandigheden waaronder die overtreding is begaan. Niet reeds uit de ernst van de gevolgen van het verkeersgedrag dat in strijd is met één of meer wettelijke gedragsregels in het verkeer kan worden afgeleid dat sprake is van schuld in vorenbedoelde zin.¹⁰

Gelet op het geheel van de gedragingen van verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval - zoals hiervoor overwogen - is de rechtbank van oordeel dat het ongeval aan verdachte zijn schuld te wijten is, omdat verdachte aanmerkelijk onvoorzichtig, onoplettend en onachtzaam heeft gereden. De rechtbank acht daarvoor met name de combinatie van rijden op de trambaan terwijl dat niet is toegestaan, met een zodanige snelheid dat niet meer op tijd kon worden geremd of uitgeweken en dit alles terwijl verdachte onder invloed van alcohol was van belang.

Zwaar lichamelijk letsel

De rechtbank dient vervolgens de vraag te beantwoorden of het letsel van [slachtoffer] gekwalificeerd kan worden als zwaar lichamelijk letsel in de zin van artikel 6 WVW. De ernst van het letsel, de noodzaak en aard van (eventueel) medisch ingrijpen en het uitzicht op (volledig) herstel zijn gezichtspunten die van belang zijn bij het beoordelen of juridisch gezien sprake is van zwaar lichamelijk letsel.

De rechtbank stelt vast dat het hiervoor omschreven letsel van [slachtoffer], dat is veroorzaakt door het ongeval, van dien aard was dat medisch ingrijpen noodzakelijk was. Uit een verklaring van [slachtoffer] van 26 januari 2026 blijkt bovendien dat tijdens de operatie een metalen pen met schroeven in zijn heup is geplaatst welke permanent moet blijven zitten, hij afhankelijk is van een rollator en het onbekend is hoe lang het revalideren duurt. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat dit letsel als zwaar lichamelijk letsel moet worden aangemerkt.

Conclusie

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het onder 1 primair ten laste gelegde bewezen kan worden verklaard.

Beoordeling van feit 2 (artikel 8 WVW)

De rechtbank is van oordeel dat, gelet op hetgeen hiervoor is vastgesteld, ook dit feit kan worden bewezen.

De eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een taakstraf van 160 uren, met bevel, voor het geval dat verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 80 dagen, waarvan 60 uren voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd dat aan verdachte een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen (hierna: OBM) voor de duur van 18 maanden zal worden opgelegd.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft verzocht om bij een bewezenverklaring van artikel 6 WVW de gevorderde taakstraf substantieel te matigen en geen OBM op leggen vanwege de proceshouding van verdachte, zijn jeugdige leeftijd en de omstandigheid dat hij niet eerder met politie in aanraking is geweest.

Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.

Verdachte heeft als beginnend bestuurder, terwijl hij onder vloed was van alcohol, een verkeersongeval veroorzaakt waardoor [slachtoffer] zwaar lichamelijk letsel heeft opgelopen. [slachtoffer] zal, zo blijkt uit zijn verklaring, de rest van zijn leven met een metalen pen in zijn heup moeten leven en de nodige beperkingen die daarbij komen kijken. Dit is een ernstig feit, omdat in het verkeer medeweggebruikers op elkaar moeten kunnen vertrouwen als het gaat om het naleven van de verkeersregels die ten behoeve van de veiligheid zijn opgesteld.

Uit het strafblad van verdachte van 3 augustus 2026 blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld op grond van de WVW.

De rechtbank heeft bij het bepalen van de straf gekeken naar de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht; de vertrekpunten die strafrechters hanteren bij het bepalen van straffen. Bij een bewezenverklaring van artikel 6 WVW waarbij sprake is van aanmerkelijke schuld, zwaar lichamelijk letsel en gebruik van alcohol (< 570 µg/l) , wordt een taakstraf van 160 uur met daarnaast een OBM voor de duur van 18 maanden als uitgangspunt genoemd.

De rechtbank ziet mede in het licht van de persoonlijke omstandigheden van verdachte en de mate van schuld, waarbij naar het oordeel van de rechtbank in deze zaak sprake is van de ondergrens van aanmerkelijke schuld, aanleiding om in het voordeel van verdachte af te wijken van het uitgangspunt. De rechtbank ziet, anders dan de officier van justitie, geen aanleiding om vanuit het oogpunt van recidivebeperking een deels voorwaardelijke straf op te leggen. De rechtbank weegt daarbij mee dat verdachte schuldbewust overkomt en als gevolg van de aanrijding en de alcoholcursus die hij bij het CBR volgt, in lijkt te zien dat hij nooit meer moet rijden met alcohol op.

Alles afwegende acht de rechtbank een taakstraf voor de duur van 120 uur passend. Daarnaast legt de rechtbank verdachte een OBM op voor de duur van zes maanden. Daarbij houdt de rechtbank rekening met de omstandigheid dat verdachte al sinds december 2025 niet meer over een rijbewijs beschikt.