ECLI:NL:GHAMS:2026:2337

De RvA heeft in het in hoger beroep gewezen vonnis (hierna: het bestreden vonnis) in rechtsoverweging 14 onder a. tot en met h. de feiten vastgesteld die hij tot uitgangspunt heeft genomen. Deze feiten staan in dit geschil tussen partijen vast. Samengevat komen de feiten neer op het volgende.

ADS was hoofdaannemer van een groot bouwproject te Utrecht (Cascade). Tussen partijen ADS en [bedrijf] (als onderaannemer) is eind 2020 een overeenkomst tot levering en montage van kozijnen tot stand gekomen voor een aanneemsom van € 1,3 miljoen. In het bestreden vonnis zijn passages uit de opdrachtbevestiging (b.) en de inkoopopdracht (c.) geciteerd, welke hier geacht worden herhaald en ingelast te zijn. In het vonnis zijn de perioden vermeld waarin de kozijnen door [bedrijf] zijn gemonteerd. Het vonnis vermeldt dat de montage op verzoek van ADS later is aangevangen dan oorspronkelijk was overeengekomen. Het hele bouwproject Cascade is later dan gepland afgerond.

ADS heeft in de onderhavige procedure diverse gronden voor vernietiging aangevoerd. Volgens haar zijn de vonnissen niet met redenen omkleed (artikel 1065 lid 1 onder d Rv.), heeft de RvA de opdracht geschonden (artikel 1065 lid 1 onder c Rv.) en zijn de vonnissen in strijd met de openbare orde wegens de wijze waarop de vonnissen tot stand zijn gekomen (artikel 1065 lid 1 onder e Rv.). [geïntimeerde] heeft alle aangevoerde gronden betwist.

De klachten van ADS over de motivering van het bestreden vonnis (inclusief het beweerdelijk ontbreken van enige dan wel begrijpelijke motivering) hebben dezelfde onderwerpen als de klacht dat de RvA zich niet aan de opdracht heeft gehouden door een essentiële stelling, respectievelijk een essentieel verweer van ADS niet in zijn overwegingen en beslissingen te hebben betrokken. Deze gronden van ADS betreffen in hoofdzaak haar navolgende stellingen:

a. de RvA heeft als referentiekader voor de beoordeling van de voor de hoogbouw door [bedrijf] gerealiseerde periode een tussen partijen overeengekomen montagetijd van 30 tot 36 weken genomen, terwijl dat de termijn was die tussen partijen was overeengekomen voor productie én montage (van zowel laag- als hoogbouw); deze motivering is onbegrijpelijk en innerlijk tegenstrijdig, aldus ADS;

b. de RvA heeft de stelling van ADS genegeerd dat [bedrijf] zélf met een planning voor de hoogbouw van 7 weken is gekomen (‘verspreid over 10 weken’).

De RvA concludeert vervolgens dat ADS niet genoeg gesteld heeft om tot enige fatale termijn te kunnen concluderen, dan wel feiten en omstandigheden op basis waarvan ADS mocht aannemen dat schadeplichtigheid van [bedrijf] meteen zou intreden als een (later genoemde ) termijn niet gehaald zou worden. In het licht van die als redelijk beoordeelde verwachting over en weer heeft de RvA (naar het oordeel van het hof: niet onbegrijpelijk) verwezen naar de in de aanvankelijke overeenkomst opgenomen totale doorlooptijd van 30 tot 36 weken, waarbij de RvA bij het aanhalen van die termijn expliciet vermeldt dat die termijn was overeengekomen “voor de montage en de productie”. De stelling van ADS zoals onder 4.3 sub a verwoord, mist reeds daarom feitelijke grondslag: uit de motivering van het vonnis blijkt genoegzaam dat de RvA wel degelijk goed in beeld had dat die door de RvA aangehaalde termijn voor productie én montage van de (dus: alle) kozijnen gold. Daarnaast miskent de hier bedoelde stelling van ADS dat bij de RvA ook ter beoordeling voorlag de (tegen-)vordering van ADS, die was gebaseerd op het toerekenbaar tekortgeschoten zijn in de nakoming van de uit de overeenkomst voortvloeiende verplichtingen door [bedrijf] . Juist in dat licht heeft de RvA kennelijk (en niet onbegrijpelijk) gerefereerd aan de in de oorspronkelijke overeenkomst genoemde bandbreedte (30-36 weken) en dienaangaande geconcludeerd dat [bedrijf] binnen die bandbreedte gebleven was, uitgaande van een latere aanvangsdatum omdat ADS eerder zelf het aanvangstijdstip had opgeschort. Die verwijzing ligt immers meteen voor de hand in het licht van het ‘Haviltexen’ van hetgeen partijen gelet op de (gewijzigde) omstandigheden over en weer redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. Kort samengevat: wel een totale termijn van 30-36 weken na feitelijke aanvang, en geen andere fatale termijn. Naar het oordeel van het (deze gronden terughoudend toetsende) hof heeft de RvA dit helder en begrijpelijk gemotiveerd en de daarbij door ADS betrokken stellingen en verweren kenbaar in zijn beoordeling betrokken en daarop beslist. De klachten van ADS missen daarmee feitelijke en juridische grondslag en kunnen niet tot toewijzing van de vorderingen leiden. Door ADS zijn geen andere feiten, omstandigheden of rechtsgronden gesteld, noch zijn deze gebleken, die tot vernietiging op de gronden van artikel 1065, lid 1 sub c en d Rv zouden kunnen leiden. Aan het algemeen geformuleerde bewijsaanbod van ADS in deze procedure komt het hof dan ook niet toe.

Tot slot ligt ter beoordeling voor de door ADS gestelde grond dat het vonnis, inclusief de wijze waarop dit tot stand is gekomen, in strijd is met de openbare orde. Het hof zal, als hiervoor toegelicht, deze grond ‘vol’ (en dus niet: terughoudend) toetsen. Allereerst stelt het hof vast dat het ‘bewijsaanbod’ waarnaar ADS hier verwijst (zie 4.21 van de dagvaarding in verbinding met 5.2 van haar eerdere beroepschrift in de arbitrageprocedure) tamelijk algemeen geformuleerd is. Het verwijst in algemene zin naar al haar stellingen ‘omtrent de overeengekomen planning, omtrent de niet-nakoming van die planning door [bedrijf] en van de door haar geleden schade’. Tussen partijen staat vast en (dus) voor het hof niet ter discussie, dat de arbiters hier niet gehouden waren om het wettelijk bewijsrecht toe te passen. Voor zover zij dat niet gedaan hebben, kan dat niet zonder meer tot vernietiging leiden. Los daarvan mocht de RvA het algemeen bewijsaanbod passeren nu dat niet zag op enige concrete te bewijzen stelling waarover enige getuige zou kunnen verklaren en die – indien bewezen – tot een andere beslissing zou hebben kunnen leiden. Ook in deze vernietigingsprocedure heeft ADS niet concreet gesteld welk concreet feit zij in hoger beroep in de arbitrageprocedure had willen bewijzen en welke te bewijzen feitelijkheid door de RvA over het hoofd is gezien, terwijl dat ingeval van een bewezenverklaring tot een andere beslissing had kunnen leiden. Elke concretisering van haar bewijsaanbod en tegen de afwijzing daarvan gerichte bezwaar ontbreekt. Het bezwaar van ADS ziet naar het oordeel van het hof veeleer op de waardering door de RvA van op zichzelf in voldoende mate vaststaande feiten, waarbij ADS andere conclusies aan die feiten verbonden wil zien dan de RvA heeft gedaan. Het enkel voorbijgaan aan een algemeen geformuleerd bewijsaanbod kan niet leiden tot een vernietiging van het bestreden arbitrale vonnis want voldoet geenszins aan de eis dat het vonnis is totstandgekomen op een wijze die in strijd is met de openbare orde. Daarnaast heeft ADS ook gesteld dat de RvA het bewijsaanbod zonder enige toelichting of motivering heeft gepasseerd. Die stelling berust op een onjuiste lezing van het vonnis, aangezien de RvA in de rov. 30 en 32 van het vonnis uitvoerig heeft gemotiveerd waarom ADS onvoldoende feiten en omstandigheden heeft gesteld ter onderbouwing van haar stellingen, hetgeen impliceert dat (ook om die reden) niet wordt toegekomen aan het bewijs daarvan.

- griffierecht € 6.803,00

- salaris advocaat € 3.723,00 +