ECLI:NL:CRVB:2026:1313

In de tussenuitspraak heeft de Raad geoordeeld dat het Uwv met het bestreden besluit geen uitvoering heeft gegeven aan de opdracht die de Raad heeft gegeven in de uitspraak van 22 februari 2023,² omdat het Uwv niet heeft onderzocht of het mogelijk zou zijn geweest om andere voor werknemer geschikte functies te selecteren zonder kenmerkende belasting op hand- en vingergebruik. Als in dat geval zou komen vast te staan dat alsnog voldoende geschikte functies hadden kunnen worden geselecteerd ter onderbouwing van een mate van arbeidsongeschiktheid van minder dan 35%, dan zou daarmee de onrechtmatigheid van het besluit van 16 maart 2023, waarbij de uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) na 12 juli 2018 is gecontinueerd, ten opzichte van appellante gegeven zijn en kan de ZW-uitkering in dat geval niet op appellante worden verhaald. Het Uwv is opgedragen te onderzoeken of andere functies geselecteerd hadden kunnen worden, die werknemer zou kunnen verrichten met inachtneming van wat de Raad heeft overwogen in overweging 2.2 van de uitspraak van 22 februari 2023 over de beperkingen voor hand- en vingergebruik en fijne motoriek.

Ter uitvoering van de tussenuitspraak heeft het Uwv de Raad een rapport van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 6 januari 2026 ingediend. Uit dat rapport blijkt dat de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep – indien rekening wordt gehouden met een kenmerkende belasting aan de beperkte dominante rechterhand (in het geheel geen belasting mogelijk voor wat betreft het gebruik van de rechterhand) – niet voldoende functies heeft kunnen duiden. Voor het verrichten van de handelingen in de (voorgeselecteerde) functies is – op een enkele uitzondering na – steeds het gebruik van beide handen dan wel het gebruik van de beperkte dominante rechterhand vereist. Gelet op de vraagstelling van de Raad gaat het Uwv ervan uit dat alleen arbeid waarbij de dominante beperkte rechterhand/-arm volledig kan worden ontzien geschikt is voor werknemer. Nu er onvoldoende functies kunnen worden geduid, wordt volgens het Uwv niet tot een arbeidsongeschiktheidspercentage van minder dan 35% gekomen en dat betekent dat het besluit van 16 maart 2023, waarbij de ZWuitkering vanaf 12 juli 2018 is voortgezet, niet onrechtmatig is. Er is volgens het Uwv dan ook geen sprake van onrechtmatig handelen en geen sprake van schadeplichtigheid jegens appellante.

Appellante heeft in reactie aangevoerd dat het Uwv er niet in is geslaagd is het gebrek te herstellen.

Op verzoek van de Raad om een reactie op het standpunt van appellante heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep op 19 maart 2026 een fictieve Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) opgesteld, waarin aanvullende beperkingen voor hand- en vingergebruik zijn opgenomen, en heeft de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep met inachtneming van deze FML opnieuw het CBBS geraadpleegd. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep is niet tot een andere conclusie gekomen. Ter onderbouwing van het standpunt dat het merendeel van de voorgeselecteerde functies niet geschikt zijn, heeft hij verwezen naar de notities functiebelasting. Verder heeft de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep opgemerkt dat de functies suppoost of gastheer/vrouw, parking host en verkoper tickets niet zijn voorgeselecteerd en dus niet kunnen worden beoordeeld op hun geschiktheid en dus niet kunnen worden geduid en dat de functies winkelhulpkracht en verkoper niet geschikt zijn.

Appellante heeft naar aanleiding van de aanvullende reactie van het Uwv haar standpunt herhaald dat het Uwv er niet in is geslaagd het gebrek te herstellen.

In de uitspraak van 22 februari 2023 heeft de Raad het Uwv opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen, waarvoor een nieuwe medische en arbeidskundige beoordeling zal moeten plaatsvinden met inachtneming van deze uitspraak. De Raad heeft daartoe in overweging 2.2 overwogen dat de motivering die de verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft gegeven in zijn rapport onvoldoende overtuigend is. Zo was deze arts niet ingegaan op de klachten die zijn vermeld in de medische informatie van voor en na de beoordelingsdatum die door werknemer naar voren waren gebracht en was niet nader gemotiveerd waarom niet wordt uitgegaan van stijfheid van vingers en van doof gevoel in de vingers en wat hiervan het mogelijke gevolg is voor het kunnen uitvoeren van verschillende hand- en vingergrepen en de fijne motoriek. Op grond van de klachten en de aanwezige medische informatie waren er naar het oordeel van de Raad aanwijzingen voor meer beperkingen voor hand- en vingergebruik en fijne motoriek dan in de FML van 24 augustus 2022 was aangenomen.

In zijn tussenuitspraak heeft de Raad onder meer overwogen dat uit de uitspraak van 22 februari 2023 voortvloeit dat de motivering van de verzekeringsarts wat betreft de mogelijke belasting voor de werknemer voor het hand- en vingergebruik onvoldoende was en dat het Uwv niet heeft onderzocht of het mogelijk zou zijn geweest om andere voor werknemer geschikte functies te selecteren zonder kenmerkende belasting op hand- en vingergebruik. Het Uwv is daarbij in de gelegenheid gesteld te onderzoeken of andere functies geselecteerd hadden kunnen worden, die werknemer zou kunnen verrichten met inachtneming van wat de Raad heeft overwogen in overweging 2.2 van de uitspraak van 22 februari 2023.

Uit het rapport van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 23 maart 2026 blijkt dat deze de verzekeringsarts bezwaar en beroep op verzoek van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep een fictieve FML van 19 maart 2026 heeft opgesteld. Daarin zijn ten opzichte van de FML van 24 augustus 2022 beperkingen toegevoegd op het item hand- en vingergebruik. Aan de FML van 19 maart 2026 is echter geen nader medisch onderzoek voorafgegaan. Ook ontbreekt een motivering waarom de verzekeringsarts bezwaar en beroep tot de in de fictieve FML neergelegde beperkingen is gekomen. Ook is niet duidelijk waarom de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep in het rapport van 23 maart 2026 bij de functieduiding ervan is uitgegaan dat in het geheel geen belasting mogelijk is voor wat betreft het gebruik van de rechterhand en uitsluitend heeft gezocht naar functies waarbij de inzet van de niet beperkte, niet dominante linkerhand aan de orde is. Uit de uitspraak van de Raad van 22 februari 2023 volgt weliswaar dat door tijdsverloop het functioneren van de vingers van werknemer niet meer kan worden onderzocht, maar dat betekent niet dat een medisch onderzoek volledig achterwege kon blijven en dat – zonder nader medisch onderzoek – ervan uit moet worden gegaan dat het gebruik van de rechterhand in het geheel niet mogelijk is. De verzekeringsarts bezwaar en beroep had op basis van de in het dossier aanwezige informatie moeten motiveren welke beperkingen hij op de datum in geding aangewezen achtte. Door dit niet te doen is het medisch onderzoek niet zorgvuldig verricht. Dit betekent ook dat de arbeidskundige onderbouwing van het bestreden besluit niet deugdelijk is. Wat appellante verder heeft aangevoerd, behoeft daarom geen verdere bespreking.

Het voorgaande betekent dat het bestreden besluit berust op een onzorgvuldige voorbereiding en onvoldoende deugdelijk is gemotiveerd. Gelet op het tijdsverloop en de mogelijkheden die het Uwv gedurende de procedure heeft gehad, zal de Raad het Uwv niet opnieuw in de gelegenheid stellen het bestreden besluit alsnog van een deugdelijke motivering te voorzien. De Raad zal daarom het bestreden besluit vernietigen wegens strijd met de artikelen 3:2 en artikel 7:12 van de Awb.

In artikel 30b, eerste lid, van de ZW is geregeld dat de intrekking van een ZWuitkering, die voortvloeit uit een door een werkgever ingesteld bezwaar of beroep, niet eerder plaatsvindt dan met ingang van de dag volgend op die waarop de beslissing op bezwaar is bekend gemaakt of de uitspraak is gedaan. Dit betekent dat de vernietiging van het bestreden besluit niet kan leiden tot gevolgen voor de al toegekende ZW-uitkering van werknemer. Daarom zal de Raad bepalen dat dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven.³ Appellante heeft aangekondigd te zijner tijd een schadeverzoek bij het Uwv in te dienen, zodat de Raad daarover in deze procedure niet hoeft te beslissen.

Het beroep slaagt dus. Dit betekent dat appellante terecht heeft aangevoerd dat het besluit van 16 maart 2023, waarbij de ZW-uitkering van werknemer wordt gecontinueerd ten opzichte van appellante onrechtmatig is. Aangezien de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand blijven, blijft de voortzetting van de ZW-uitkering wel in stand.

3. Er is aanleiding het Uwv te veroordelen in de proceskosten die appellante in verband met de behandeling van het beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. De proceskosten worden begroot op € 3.269,- voor verleende rechtsbijstand (1 punt voor het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting, driemaal 0,5 punt voor het indienen van een reactie op verzoek van de Raad, met een waarde per punt van € 934,-).

4. Ook moet het Uwv het door appellante betaalde griffierecht vergoeden.