ECLI:NL:RBROT:2026:12967

Met het besluit van 16 oktober 2024 (het primaire besluit II) heeft het UWV na een nieuwe ziekmelding bepaald dat eiseres per 21 oktober 2024 (weer) geschikt is voor het eigen werk en daarom per die datum geen ZW-uitkering meer krijgt. Eiseres heeft daartegen bezwaar gemaakt.

Met het besluit van 10 december 2024 (het bestreden besluit) heeft het UWV het besluit van 16 oktober 2024 gehandhaafd. Eiseres heeft daartegen beroep ingesteld.

Het UWV heeft op het beroepschrift gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 5 november 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van het UWV.

Het onderzoek is op zitting geschorst en het UWV is in de gelegenheid gesteld nieuw verzekeringsgeneeskundig en arbeidsdeskundig onderzoek uit te voeren en voor zover nodig de besluitvorming daarop aan te passen.

Het UWV heeft op 19 maart 2026 aangegeven de primaire besluiten I en II te handhaven en heeft ter onderbouwing de volgende stukken overlegd:

Eiseres heeft op 22 april 2026 op de stukken gereageerd.

De rechtbank heeft met inachtneming van artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht het onderzoek zonder nadere zitting gesloten.

In het kader van de EZWb is eiseres op 23 april 2024 op het spreekuur van de verzekeringsarts van het UWV geweest. Deze verzekeringsarts heeft onderzocht wat de arbeidsbeperkingen van eiseres zijn. Deze beperkingen zijn opgenomen in de FML van 23 april 2024. De verzekeringsarts heeft in het rapport ook opgenomen dat eiseres niet geschikt is voor het eigen werk. Vervolgens heeft de arbeidsdeskundige van het UWV in het rapport van 30 april 2024 vastgesteld welk werk eiseres kan doen met die beperkingen. Volgens de arbeidsdeskundige is eiseres geschikt voor haar eigen werk. Ook zijn er drie functies die eiseres, ondanks haar beperkingen, nog zou kunnen doen. De arbeidsdeskundige heeft berekend dat eiseres met de middelste van de drie functies 92,23% kan verdienen van het loon dat zij verdiende voordat zij zich ziek meldde. Omdat eiseres meer dan 65% kan verdienen van het loon dat zij verdiende voordat zij zich ziek meldde, heeft het UWV in het primaire besluit I bepaald dat eiseres per 16 augustus 2024 geen ZW-uitkering meer krijgt.

Eiseres heeft zich op 30 september 2024 opnieuw ziek gemeld.

Met het primaire besluit II heeft het UWV bepaald dat eiseres vanaf 21 oktober 2024 weer geschikt is voor het eigen werk en per die datum geen ZW-uitkering meer ontvangt. Er wordt daarbij verwezen naar het medisch onderzoeksverslag van 11 september 2024 van de verzekeringsarts die ook de FML van 23 april 2024 heeft vastgesteld. In het rapport is opgenomen dat eiseres ongeschikt is voor het eigen werk. Er is geen arbeidsdeskundig rapport opgesteld.

Met het bestreden besluit verklaart het UWV het bezwaar tegen het primaire besluit II ongegrond. In het bestreden besluit wordt verwezen naar het rapport van de bedrijfsarts bezwaar en beroep van 5 december 2024. Daarin wordt onder meer aangegeven dat eiseres per 21 oktober 2024 geschikt is voor het “eigen werk”. In het bestreden besluit verwijst het UWV niet naar het primaire besluit I.

Als een verzekerde zich opnieuw ziekmeldt en na beëindiging van de ZW-uitkering niet in enig werk heeft hervat, kan een ZW-uitkering worden geweigerd als de verzekerde nog steeds geschikt is voor de in het kader van de EZWb geselecteerde functies. Daarbij geldt dat als de verzekeringsarts naar aanleiding van een nieuwe ziekmelding vaststelt dat de medische beperkingen van een betrokkene sinds de eerdere EZWb niet zijn toegenomen, daarmee dan gegeven is dat de bij de EZWb geselecteerde functies in medisch en arbeidskundig opzicht ook op de datum in geding van de tweede ziekmelding voor de verzekerde geschikt zijn. Deze vaststelling is voldoende om de ZW-uitkering te weigeren.⁶

Uit oogpunt van efficiëntie en finale geschilbeslechting is in overleg met partijen het UWV in de gelegenheid gesteld om binnen de beroepsprocedure een nieuw verzekeringsgeneeskundig en arbeidskundig onderzoek te verrichten waarbij zou worden gekeken naar de rechtmatigheid van beide primaire besluiten in relatie tot de daartegen aangevoerde bezwaargronden. Het UWV heeft daaraan gevolg gegeven en daarmee het bestreden besluit voorzien van een nieuwe onderbouwing en alsnog beslist op het bezwaar tegen het primaire besluit van 30 april 2024 (zie verder hieronder). Het UWV erkent dat die onderbouwing ten aanzien van de medische beperkingen inhoudelijk afwijkt van de eerdere FML waarop de eerdere besluitvorming is gebaseerd.

De rechtbank is op grond van voorgaande van oordeel dat hiermee vaststaat dat het bestreden besluit in strijd is met het zorgvuldigheidsbeginsel en het motiveringsbeginsel is genomen. In zoverre is het beroep van eiseres gegrond. De hierop betrekking hebbende beroepsgronden behoeven daarom geen bespreking.

Hieronder beoordeelt de rechtbank de gronden van eiseres zoals deze zijn verwoord in de brief van 22 april 2026 en zijn gericht tegen de nieuwe onderbouwing van het bestreden besluit en aanvullende besluitvorming en de daaraan door het UWV verbonden gevolgen. Daarvoor volgt eerst kort een beschrijving van de uitkomst van de nieuwe beoordeling.

6. Het UWV heeft een nieuw verzekeringsgeneeskundig en arbeidsdeskundig onderzoek laten verrichten naar de situatie van eiseres op de relevante data in geding: 16 augustus 2024 (het primaire besluit I) en 21 oktober 2024 (het primaire besluit II). De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft zich daarbij gericht op de volgende vragen:

( i) Is er een noodzaak om af te wijken van de per 16 augustus 2024 aangegeven mogelijkheden en beperkingen (FML) van belanghebbende?

( ii) Is sprake van toegenomen beperkingen per 21 oktober 2024? Zo ja, is belanghebbende geschikt te achten voor de geduide functies die de verzekerde arbeid voor de Ziektewet vormen?

De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft eiseres op 9 december 2025 gezien en onderzocht. In het rapport stelt de verzekeringsarts bezwaar en beroep vast dat geen sprake is van volledige arbeidsongeschiktheid omdat aan de daarvoor opgenomen uitzonderingscriteria van het Schattingsbesluit op beide data niet wordt voldaan. Wel stelt de verzekeringsarts bezwaar en beroep vast dat de primaire verzekeringsarts geen volledig beeld heeft gehad van de medische situatie op de datum in geding (16 augustus 2024). De verzekeringsarts bezwaar en beroep geeft aan dat de primaire verzekeringsarts ervan uit is gegaan dat de beperkingen van eiseres het gevolg zijn van een depressieve stoornis en de fysieke klachten van eiseres onder de noemer van een somatoforme stoornis heeft geplaatst. Met name die laatste werkdiagnose acht de verzekeringsarts bezwaar en beroep onjuist. Hoewel de psychische kwetsbaarheid ook voor de primaire arts aanleiding was beperkingen op te nemen voor de mentale belastbaarheid, acht de verzekeringsarts bezwaar en beroep eiseres op de datum in geding echter aanvullend beperkt in persoonlijk en sociaal functioneren als gevolg van depressie en PTSS-symptomen en de chronische, wisselende stemmingsklachten. Eiseres is volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep daarom aangewezen op relatief voorspelbaar werk zonder hulpbehoevenden en leidinggevende taken en onder regelmatige werktijden. Door de pijnklachten in het linkerbeen als gevolg van een progressieve vernauwing van de slagader was op de datum in geding ook sprake van een aanzienlijk beperkte belastbaarheid waarbij eiseres is aangewezen op overwegend zittende werkzaamheden. Voor de twee poliklinische ingrepen, die op 30 september 2024 en 4 oktober 2024 hebben plaatsgevonden, stelt de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat de belastbaarheid van eiseres daardoor niet significant is beïnvloed. Daarbij verwijst de verzekeringsarts bezwaar en beroep naar de relatief korte hersteltijd van beide ingrepen. Om die reden stelt de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat eiseres op 21 oktober 2024 weer belastbaar kon worden geacht met relatief licht werk. Voor de rugklachten neemt de verzekeringsarts geen aanvullende beperkingen aan, omdat geen sprake is van specifieke rugpathologie rondom de data in geding. Ook vindt de verzekerginsarts bezwaar en beroep geen aanleiding voor een beperking in de duurbelastbaarheid, omdat aan de criteria van de verzekeringsgeneeskundige standaard ‘duurbelastbaarheid in arbeid’ niet wordt voldaan. Aan de hand van voornoemde bevindingen heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep op 9 december 2025 een nieuwe FML opgesteld. Daarbij wijst de verzekeringsarts bezwaar en beroep erop dat in de relatief korte periode tussen 16 augustus 2024 (datum in geding van het primaire besluit I) en 21 oktober 2024 (datum in geding van het primaire besluit II) geen significante wijzigingen hebben voorgedaan in de totale belastbaarheid zodat de nieuwe FML geldig is op beide data.

De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft aan de hand van de nieuwe FML beoordeeld of de in het kader van de EZWb geselecteerde functies zoals opgenomen in het primaire besluit I nog geschikt zijn voor eiseres. Onder verwijzing naar de in het CBBS van 17 februari 2026 opgenomen motivering voor eventuele signaleringen, concludeert de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep in het rapport van 10 maart 2026 dat de functies van archiefmedewerker (SBC-code 513132), administratief medewerker notaris, advocaat, rechtbank (SBC-code 532040) en boekhouder, loonadministrateur (SBC-code 315040) nog steeds geschikt zijn voor eiseres.

Het UWV heeft op grond van bovenstaande in de brief van 19 maart 2026 overwogen dat ook met de nieuwe vastgestelde beperkingen de in het kader van de EZWb geselecteerde functies uit het primaire besluit I geschikt blijven en geen sprake is van een toename van klachten op datum in geding van het primaire besluit II. Daarmee bestaat volgens het UWV in beide gevallen geen recht (meer) op een ZW-uitkering en zijn de primaire besluiten van 30 april 2024 en 16 oktober 2024 juist genomen. De rechtbank begrijpt dat het UWV hiermee de bezwaren tegen de primaire besluiten ongegrond heeft geacht.

De rechtbank overweegt dat het UWV de besluitvorming heeft gebaseerd op rapporten van verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen. Het UWV mag besluiten over iemands arbeidsongeschiktheid baseren op die rapporten als die rapporten:

• op een zorgvuldige manier tot stand zijn gekomen;

• geen tegenstrijdigheden bevatten; en

• voldoende begrijpelijk zijn.

Als iemand vindt dat de besluiten van het UWV over zijn arbeidsongeschiktheid niet juist zijn, moet hij of zij aanvoeren (en zo nodig aannemelijk maken) dat de rapporten niet aan deze voorwaarden voldoen of dat de medische beoordeling onjuist is. Om aannemelijk te maken dat een medische beoordeling onjuist is, is in principe informatie van een arts of medisch behandelaar noodzakelijk.

De rechtbank stelt vast dat niet ter discussie staat dat eiseres mentale en fysieke klachten heeft. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft naar aanleiding van de bezwaren van eiseres meer beperkingen opgenomen dan de eerste verzekeringsarts heeft gedaan en de FML daarop aangepast. De rechtbank vindt dat het rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep voldoet aan de onder overweging 7.1 genoemde voorwaarden. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft eiseres op 9 december 2025 lichamelijk en psychisch onderzocht. Er heeft een gesprek over de gezondheid en het functioneren van eiseres plaatsgevonden. Ook is het medische dossier, waaronder de informatie die eiseres in bezwaar en beroep heeft ingebracht mede naar aanleiding van de medische ingrepen op 30 september 2024 en 4 oktober 2024, betrokken.

De rechtbank begrijpt dat eiseres (nog) meer beperkingen ervaart, maar uit vaste rechtspraak volgt dat het bij de beoordeling gaat om de beperkingen die objectief medisch kunnen worden onderbouwd.⁷ De klachten die iemand ervaart of een gestelde diagnose is niet beslissend bij de beoordeling. Anders dan eiseres stelt, volgt uit vaste rechtspraak dat een verzekeringsarts in beginsel mag uitgaan van zijn eigen medisch oordeel en niet verplicht is om zelf gegevens op te vragen van de behandelend sector.⁸ Omdat eiseres zelf niet met medische gegevens aannemelijk heeft gemaakt dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep op de data in geding een onjuist beeld had van haar gezondheidstoestand op de datum in geding, twijfelt de rechtbank niet aan de juistheid van de bevindingen van de verzekeringsarts. Dat geldt ook voor de conclusie van de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat de beperkingen op 21 oktober 2024 – ondanks eerdergenoemde ingrepen die door de verzekeringsarts bezwaar en beroep in zijn rapport zijn betrokken – niet zijn toegenomen ten opzichte van 16 augustus 2024. Anders dan eiseres stelt houdt de verzekeringsarts op beide data in geding rekening met de bestaande en voortdurende psychisch en fysieke beperkingen. Dat eiseres inmiddels op een wachtlijst staat voor verdere GGZ-behandeling en tot die tijd beperkt wordt begeleid via de POH-GGZ voor haar psychische klachten, leidt in onderhavig beroep niet tot een andere uitkomst, omdat dit een omstandigheid is van na de datum in geding. Voor zover eiseres zich op het standpunt stelt dat vanwege onder meer de energetische beperkingen een urenbeperking had moeten worden opgenomen, heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep aangegeven dat eiseres is aangewezen op fysiek, mentaal en energetisch relatief licht belastende werkzaamheden en dat daarmee voldoende rekening wordt gehouden met de ervaren vermoeidheid.

De rechtbank overweegt dat de vraag of eiseres nog geschikt is voor haar laatstelijk voor de (eerste) ziekmelding feitelijk verrichte arbeid niet meer relevant is, omdat uit het juridisch kader (zie onder 4) volgt dat in een situatie zonder werkgever de geselecteerde functies in het kader van de EZWb uitgangspunt zijn voor de vraag of eiseres recht heeft op een ZW-uitkering. Dat geldt vervolgens ook voor de situatie dat er een nieuwe ziekmelding komt en eiseres daarvoor niet in enig werk heeft hervat. De arbeidsdeskundige stelt vast dat de in het kader van de EZWb geselecteerde functies de nieuwe beperkingen niet overschrijden en eventuele signaleringen gemotiveerd zijn weerlegd. Onder verwijzing naar het rapport van de eerste arbeidsdeskundige van 30 april 2024 volgt daaruit dat eiseres meer dan 35% van het maatmaninkomen kan verdienen.

Zoals de rechtbank in overweging 7.1 heeft aangegeven, mag van de juistheid van de bevindingen van de arbeidsdeskundige worden uitgegaan, tenzij daarover op objectieve gronden twijfel bestaat. De rechtbank overweegt dat de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep bij gebrek aan objectief (medisch) bewijs voor het tegendeel de FML als uitgangspunt heeft kunnen nemen en voor het selecteren van de functies geen rekening heeft hoeven houden met andere fysieke of mentale beperkingen. Omdat eiseres geen gronden richt tegen de conclusie van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep dat de geselecteerde functies de beperkingen niet overschrijden, kan van de juistheid van deze conclusie worden uitgegaan voor de vraag of eiseres op 16 april 2024 meer dan 65% van haar maatmaninkomen kon verdienen (het primaire besluit I) en de geselecteerde functies op 21 oktober 2024 nog steeds geschikt zijn voor eiseres.

Uit de nieuwe beoordeling volgt dat het UWV aan de hand van de EZWb de ZW-uitkering terecht heeft beëindigd omdat eiseres op 16 augustus 2024 meer dan 65% van het maatmaninkomen kon verdienen. Daarmee heeft het UWV alsnog inhoudelijk en voldoende gemotiveerd het bezwaar tegen het primaire besluit I ongegrond verklaard. Het beroep daartegen is daarom ongegrond. Ook heeft het UWV na de tweede ziekmelding terecht geoordeeld dat eiseres geen recht heeft op een ZW-uitkering omdat de beperkingen op 21 oktober 2024 niet waren toegenomen ten opzichte van 16 augustus 2024. Omdat dit ook de uitkomst is van het bestreden besluit, blijven de rechtsgevolgen van dat vernietigde bestreden besluit in stand.

Omdat het beroep gegrond is, moet het UWV de proceskosten vergoeden. De vergoeding is met toepassing van het huidige Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de proceskosten in beroep wordt de vergoeding vastgesteld op € 2.335,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen op zitting en 0,5 punt voor het indienen van een schriftelijke zienswijze na de nieuwe beoordeling van het UWV met een waarde per punt van € 934,-, wegingsfactor 1). Het UWV moet ook het griffierecht van eiseres vergoeden. Verder zijn er in beroep geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.