ECLI:NL:RBZWB:2026:9782

De heffingsambtenaar heeft bij uitspraak op bezwaar van 1 mei 2025 het bezwaar van belanghebbende ongegrond verklaard.

De rechtbank heeft het beroep op 28 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: belanghebbende, de partner van belanghebbende [partner] en de gemachtigde van de heffingsambtenaar.

Naar het oordeel van de rechtbank is de aanslag terecht aan belanghebbende opgelegd. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Belanghebbende stelt dat het verweerschrift door de heffingsambtenaar onredelijk laat is ingediend als gevolg waarvan sprake is van onbehoorlijk bestuur en de late indiening leidt tot een schending van het beginsel van fair play.

De rechtbank is het met belanghebbende eens dat het verweerschrift en de op de zaak betrekking hebbende stukken laat zijn ingediend. De late indiening kan echter niet tot gevolg hebben dat reeds om die reden het beroep gegrond moet worden verklaard. De termijn van artikel 8:42 Awb is geen termijn van openbare orde. Aan overschrijding van de termijn van artikel 8:42 van de Awb verbindt de wet geen directe gevolgen. In dit geval ziet de rechtbank, onder de gegeven omstandigheden, ook geen aanleiding te oordelen dat de eisen van een goede procesorde maken dat het verweerschrift en de op de zaak betrekking hebbende stukken buiten beschouwing moeten worden gelaten. Het verweerschrift is beknopt en is grotendeels een herhaling van de standpunten die de inspecteur in de eerdere stukkenwisseling heeft ingenomen. Belanghebbende heeft in zijn stuk van 17 augustus 2026 en op de zitting ook inhoudelijk op het verweerschrift gereageerd. Naar het oordeel van de rechtbank kunnen het verweerschrift en de op de zaak betrekking hebbende stukken daarom worden meegenomen bij de beoordeling.

Uit artikel 223, eerste lid, van de Gemeentewet volgt – voor zover van belang – dat gemeenten een forensenbelasting kunnen heffen “van de natuurlijke personen, die, zonder in de gemeente hoofdverblijf te hebben, er op meer dan negentig dagen van dat jaar voor zich of hun gezin een gemeubileerde woning beschikbaar houden”. ¹ De gemeente Sluis heeft van die mogelijkheid gebruik gemaakt in de Verordening forensenbelasting 2024 (de Verordening).

Niet in geschil is dat belanghebbende in het jaar 2024 aan de voorwaarden voor het heffen van forensenbelasting uit de Verordening voldoet en de heffingsambtenaar daarom in beginsel bevoegd was een aanslag forensenbelasting aan belanghebbende op te leggen.

De heffingsambtenaar stelt dat het tarief in 2024 gelijk is aan het tarief dat volgt uit de Verordening forensenbelasting 2023 en Verordening forensenbelasting 2022 en dat er dus geen sprake is van een verhoging ten opzichte van deze jaren. Volgens de heffingsambtenaar kan onder verwijzing naar een uitspraak van de Rechtbank Rotterdam van 9 december 2025³ belanghebbende zich in dit geval niet beroepen op een lastenverzwaring in het verleden. De heffingsambtenaar stelt dat uit een aan de rechtbank overgelegd rapport van de Rekenkamercommissie uit 2017 volgt dat de uitgaven aan toerisme de inkomsten met 1,8 miljoen euro overstijgen. Mede naar aanleiding daarvan is volgens de heffingsambtenaar door de commissie Samenleving/Middelen in 2019 een ‘notitie onderzoek belastingen’ ingebracht waarin de mogelijkheden zijn uitgewerkt om meer middelen te genereren uit recreatie en toerisme. De verhoging van het tarief van de forensenbelasting valt volgens de heffingsambtenaar binnen de beleidsvrijheid van de gemeente Sluis. De besluitvorming over de tariefsverhoging van de forensenbelasting door de gemeenteraad is vastgelegd in de Kadernota 2020-2023 die is gepubliceerd op 4 juli 2019. Met het belang van de eigenaren van recreatiewoningen is volgens de heffingsambtenaar voorts rekening gehouden door de gewenste tariefverhoging te faseren en met 3,5 promille in 2020, 4,25 promille in 2021 en 5 promille in 2022.

De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 13 september 2024⁴ het volgende overwogen:

De rechtbank stelt voorop dat de forensenbelasting wordt geheven naar de heffingsmaatstaf voor de onroerendezaakbelastingen. Het forensenbelastingtarief in het belastingjaar 2023 bedroeg 5 promille van de heffingsmaatstaf, met een minimumbedrag van € 500 en een maximumbedrag van € 3.500.⁵ Het forensenbelastingtarief in het jaar 2024 bedroeg ook 5 promille van de heffingsmaatstaf, met een minimumbedrag € 500 en een maximumbedrag van € 5.000.⁶ Van een verhoging van het tarief in 2024 ten opzichte van 2023 is geen sprake.

In de onderhavige procedure ligt uitsluitend de aanslag forensenbelasting voor het belastingjaar 2024 ter beoordeling voor. Dit betekent dat de rechtbank de evenredigheid van de tariefstelling in de voor eerdere belastingjaren geldende verordeningen niet beoordeelt.⁷ En juist in de verhoging in die eerdere jaren ziet belanghebbende de strijdigheid met het evenredigheidsbeginsel. Gelet hierop en op de omstandigheid dat het tarief voor 2024 ten opzichte van 2023 niet is verhoogd, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat sprake is dat de door belanghebbende aangevoerde gerechtvaardigde belangen niet zijn meegewogen voor het betreffende jaar. De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is van een schending van het evenredigheidsbeginsel. De beroepsgrond slaagt niet.

Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat door de sterke stijging van de forensenbelasting en de gelijktijdige daling van de onroerendezaakbelasting-tarieven een disproportionele belastingdruk is ontstaan voor niet-ingezetenen ten opzichte van ingezetenen. De rechtbank vat deze stelling op als een beroep op een schending van het gelijkheidsbeginsel.

Voor zover belanghebbende zich op het standpunt stelt dat de Gemeentewet zelf in strijd is met het gelijkheidsbeginsel, geldt het volgende. Het is vaste rechtspraak dat het toetsingsverbod van artikel 120 van de Grondwet in zijn algemeenheid aan de toetsing van wetten in formele zin, zoals de Gemeentewet, aan algemene rechtsbeginselen in de weg staat en dat de rechter niet mag treden in de belangenafweging die de wetgever heeft verricht of geacht moet worden te hebben verricht.⁸

Wat betreft het verschil in tariefstelling overweegt de rechtbank dat voor een geslaagd beroep op het gelijkheidsbeginsel allereerst vereist is dat sprake is van gelijke gevallen. De forensenbelasting en onroerendezaakbelasting kennen ieder een eigen grondslag in de Gemeentewet en zien op verschillende belastbare feiten. Van gelijke gevallen is dus geen sprake. Dit betekent naar het oordeel van de rechtbank dat het beroep op het gelijkheidsbeginsel niet slaagt.

De stelling van belanghebbende dat aan de parkbeheerder een retributievergoeding is betaald en dat met het houden van de woning andere lasten gemoeid zijn kan belanghebbende naar het oordeel van de rechtbank niet baten. Deze vergoeding staat niet in de weg aan de bevoegdheid van de gemeente om forensenbelasting te heffen. De hoogte van eventuele andere verschuldigde vergoedingen, die verbonden zijn aan het houden van de woning, zijn daarop niet van invloed.

Gelet op voorgaande overwegingen is de rechtbank van oordeel dat de aanslag forensenbelasting terecht aan belanghebbende is opgelegd.

Het beroep is ongegrond. De aanslag forensenbelasting 2024 blijft daarom gehandhaafd. Omdat het beroep ongegrond is krijgt belanghebbende het griffierecht niet vergoed. Belanghebbende krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.