ECLI:NL:RBZWB:2026:9275

Eisers hebben beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

Op 29 december 2023 heeft vergunninghouder een omgevingsvergunning aangevraagd voor het verbouwen van een bestaand pand aan [adres] in [plaats 1] (hierna: het perceel) om vijf appartementen te realiseren.

Op 26 maart 2024 heeft de dorpsbouwmeester positief geadviseerd over het bouwplan, waarbij een viertal suggesties zijn gedaan om de ruimtelijke kwaliteit van het bouwplan te vergroten.

Met het besluit van 25 april 2025 heeft het college de aangevraagde omgevingsvergunning verleend (primair besluit).

Eisers hebben bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit.

Met het bestreden besluit heeft het college de bezwaren van eisers ongegrond verklaard en het primaire besluit, onder aanvulling van de motivering, in stand gelaten.

De wettelijke regels en beleidsregels die van belang zijn voor deze zaak, staan in de bijlage bij deze uitspraak.

Op grond van artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo, voor zover van belang, is het verboden om zonder omgevingsvergunning een project uit te voeren dat in strijd is met een bestemmingsplan.

Op grond van artikel 2.10, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo wordt de aanvraag voor een omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wabo geweigerd als de activiteit in strijd is met een bestemmingsplan.

Ter plaatse van het perceel is onder andere het bestemmingsplan “ [plaats 1] ” (hierna: het bestemmingsplan) van kracht, dat onderdeel is van het (tijdelijk deel van het) omgevingsplan. Uit dit bestemmingsplan blijkt dat op het perceel (o.a.) de bestemming “Detailhandel” rust. Daarnaast ligt het perceel binnen de [molenbiotoop] , waardoor op het perceel de aanduiding “vrijwaringszone – molenbiotoop” rust.

Op grond van het bestemmingsplan is het toegestaan om op het perceel een bouwwerk te bouwen met een maximale bouwhoogte van 10 meter en een maximale goothoogte van 6 meter.

Tussen partijen is niet in geschil dat op grond van artikel 22.1.2, aanhef en onder b, van het bestemmingsplan op het perceel een maximale bouwhoogte van 7 meter geldt. Evenmin is in geschil dat het beoogde bouwwerk deze bouwhoogte overschrijdt. Het bouwplan is daarom, zo constateert ook de rechtbank, in strijd met het bestemmingsplan.

Artikel 2.10, tweede lid, van de Wabo bepaalt – voor zover relevant – dat, indien een aanvraag betrekking heeft op een activiteit die in strijd is met het bestemmingsplan, die aanvraag mede wordt aangemerkt als een aanvraag voor een vergunning voor een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de Wabo. De aangevraagde vergunning wordt in dat geval slechts geweigerd als vergunningverlening met toepassing van artikel 2.12 van de Wabo niet mogelijk is.

De rechtbank stelt vast dat het bestemmingsplan in artikel 22.1.3 een mogelijkheid biedt voor het college om af te wijken van de maximale bouwhoogte zoals deze geldt op grond van artikel 22.1.2, aanhef en onder b, van het bestemmingsplan. Deze afwijkingsbevoegdheid bestaat, zo volgt uit artikel 22.1.3, aanhef en onder b, van het bestemmingsplan, alleen als aangetoond is dat het bouwwerk geen nadelige effecten heeft op de windvang en de cultuurhistorische waarde van de molen. Tussen partijen is in geschil of het college gebruik mocht maken van deze binnenplanse afwijkingsmogelijkheid.

Eisers stellen zich op het standpunt dat het college geen gebruik mocht maken van de afwijkingsbevoegdheid van artikel 22.1.3, aanhef en onder b, van het bestemmingsplan. Hiertoe voeren eisers allereerst aan dat het college onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar de effecten van het bouwplan op de cultuurhistorische waarde van de molen. Daarnaast betogen eisers dat het college, bij het besluit om af te wijken van de maximale bouwhoogte, onvoldoende de belangen van eisers heeft meegewogen. Eisers wijzen in dit kader op het verlies aan privacy, de financiële schade die zij lijden als gevolg van toegenomen schaduwvorming op hun zonnepanelen en zonneboiler, en de vermindering van hun zicht op (monumentale) bomen in de omgeving.

Op grond van artikel 8:69a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan een besluit niet worden vernietigd wegens strijd met een rechtsregel of algemeen rechtsbeginsel als deze regel of dit beginsel kennelijk niet strekt tot bescherming van de belangen van degene die zich daarop beroept. Dit wordt ook wel het relativiteitsvereiste genoemd.

De rechtbank stelt op basis van de planregels en de toelichting daarbij vast dat de regels ten aanzien van de molenbiotoop dienen in het belang van de [molenbiotoop] en dat deze regels tot doel hebben dat de molen technisch kan blijven functioneren. Een zoveel mogelijk onbelemmerde windvang is daarvoor nodig, zo blijkt uit de toelichting.

De rechtbank is van oordeel dat de planregels die zien op de (bescherming van de) molenbiotoop niet strekken tot bescherming van de belangen van eisers. Eisers hebben geen belang dat zich richt op de functionaliteit van de molen, aangezien zij geen eigenaar of exploitant van de molen zijn. Dit betekent dat het relativiteitsvereiste eraan in de weg staat dat de beroepsgrond over de molenbiotoop leidt tot vernietiging van het bestreden besluit. De rechtbank ziet daarom af van een inhoudelijke bespreking van deze beroepsgrond. De rechtbank merkt hierbij op dat dit dus ook geldt voor de gronden die zien op de goede ruimtelijke ordening (privacy, financiële schade door schaduwvorming en uitzicht op (monumentale) bomen), aangezien deze samenhangen met de planregels die zien op de (bescherming van de) molenbiotoop.

Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State volgt dat bij de beoordeling van de vraag of wordt voorzien in voldoende parkeergelegenheid, alleen rekening hoeft te worden gehouden met de toename van de parkeerbehoefte als gevolg van het realiseren van het bouwplan. Een eventueel bestaand tekort kan als regel buiten beschouwing worden gelaten. Dit houdt in dat slechts rekening moet worden gehouden met de toename van de parkeerbehoefte als gevolg van het realiseren van het bouwplan ten opzichte van de al bestaande parkeerbehoefte.²

Op het perceel is (ook) het bestemmingsplan “Parapluherziening Kernen en Bedrijventerreinen” van toepassing. Artikel 2 van dit bestemmingsplan bepaalt dat moet worden voldaan aan de parkeernormen zoals deze zijn vastgelegd in de parkeernota. Tussen partijen is niet in geschil dat voor het bouwplan op basis van de parkeernota een parkeerbehoefte van 1,4 geldt (“Huur, etage, midden”). Evenmin is in geschil dat het bezoekersaandeel 0,3 bedraagt. Zij verschillen wel van mening over de manier waarop het bezoekersaandeel moet worden begrepen. Het gaat dan om de vraag of het bezoekersaandeel al in de parkeerbehoefte is inbegrepen.

De rechtbank sluit zich aan bij de uitleg van het college en komt tot de conclusie dat in de parkeernorm van 1,4 parkeerplaatsen per woning zowel het bewoners- als het bezoekersaandeel is begrepen. Dit volgt naar het oordeel van de rechtbank uit de formulering van de overige parkeernormen in de parkeernota. Daarin is namelijk steeds vermeld dat een parkeernorm van een bepaald aantal plaatsen geldt, waarvan een bepaald aantal voor bezoekers. De rechtbank leidt hieruit af dat in de systematiek van de parkeernota het bezoekersaandeel al is meegeteld in de parkeernormen en daar niet nog afzonderlijk bij hoeft te worden opgeteld. Dat dit bij de parkeerkencijfers voor de functie ‘Wonen’ niet expliciet benoemd is in de parkeernota, maakt dit volgens de rechtbank niet anders. Dit wordt naar het oordeel van de rechtbank bevestigd door de berekeningsmethodiek zoals opgenomen in de parkeernota.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het college de parkeerbehoefte juist heeft berekend en terecht heeft geconcludeerd dat het bouwplan voorziet in voldoende parkeerplaatsen.