ECLI:NL:RBZWB:2026:10557

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie voert aan dat hij niet met voldoende zekerheid kan stellen dat de aangifte betrouwbaar is, waardoor de basis onder het bewijs wegvalt. Daarom verzoekt hij verdachte vrij te spreken van de tenlastegelegde feiten.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen omdat onvoldoende wettig en overtuigend bewijs aanwezig is.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank overweegt dat zij, anders dan de officier van justitie en de raadsman, de verklaring van [benadeelde] wel betrouwbaar en bruikbaar acht. [benadeelde] heeft namelijk in de aangifte en de verklaring die hij daarna heeft afgelegd uitgebreid en gedetailleerd verklaard, welke verklaringen op essentiële onderdelen steun vinden in objectieve bewijsmiddelen. Dat aangever tweeëneenhalf jaar later bij de rechter-commissaris op onderdelen anders heeft verklaard en zich niet alles meer kan herinneren, doet daaraan niet af. De rechtbank is van oordeel dat uit het dossier volgt dat [benadeelde] slachtoffer is geworden van een gijzeling en een diefstal met geweld van onder andere zijn telefoon en bankpas met bijbehorende pincodes.

Vervolgens is aan de orde de vraag of verdachte als pleger of medepleger van deze feiten kan worden aangemerkt. Op basis van de zich in het dossier bevindende stukken concludeert de rechtbank dat niet kan worden vastgesteld dat verdachte fysiek bij de vrijheidsberoving van [benadeelde] aanwezig is geweest. Ook overigens is er geen bewijs voor betrokkenheid bij de vrijheidsberoving en de diefstal met geweld en bedreiging met geweld. Gelet hierop kan verdachte dan ook niet gekoppeld worden aan de op [benadeelde] uitgeoefende dwang en/of bedreiging om zijn telefoon, zijn portemonnee met inhoud en zijn pincodes af te geven.

Uit het dossier leidt de rechtbank af dat de dag na de vrijheidsberoving twee keer is geprobeerd om geld te pinnen van de rekening van [benadeelde] . Ook hebben er na de vrijheidsberoving meerdere transacties op zijn rekening plaatsgevonden, waaronder transacties in winkels in Eindhoven met de gestolen pinpas. Opvallend is ook dat zeer kort na de vrijheidsberoving een nieuw apparaat werd gekoppeld aan de digitale bankomgeving van [benadeelde] , welk apparaat verbinding maakte met een IP-adres dat gekoppeld was aan de locatie [adres 2] . Dit is een pand voor begeleid wonen van een instelling genaamd “ [instelling] ”, waar verdachte op dat moment woonde. Op een iPhone 6 die in gebruik was bij verdachte werd verder een afbeelding aangetroffen van de bankomgeving van [benadeelde] . Ook zijn er sterke aanwijzingen dat verdachte kort na het incident gebruik heeft gemaakt van de inloggegevens van de bankrekening van [benadeelde] en dat verdachte contact heeft gehad met [benadeelde] .

De rechtbank overweegt op grond van het voorgaande dat verdachte op de een of andere manier wel degelijk betrokken is geweest bij transacties die na de vrijheidsberoving werden verricht met de bankrekening van aangever. De rechtbank kan echter op basis van het dossier niet vaststellen wat de rol van verdachte precies is geweest, of hij wegnemingshandelingen heeft verricht en hoe dat zou passen in het tenlastegelegde wegnemen van enig goed van aangever.

Dit maakt dat het dossier weliswaar sterke aanwijzingen bevat dat verdachte zeer kort na de vrijheidsberoving en de diefstal met geweld in het bezit was van de inloggegevens van de bankomgeving van aangever en daarvan gebruik heeft gemaakt, maar dit is onvoldoende om hem als medepleger van de tenlastegelegde feiten aan te kunnen merken. De rechtbank zal verdachte daarom van beide tenlastegelegde feiten vrijspreken.