ECLI:NL:RBROT:2023:12619

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

• de dagvaarding van 22 februari 2023, met bijlagen;

• het antwoord, zowel schriftelijk als mondeling.

[bedrijf01] is een bedrijf dat rekeningen int van mondzorgverleners, die om die reden hun vorderingen op patiënten aan haar overdragen. Dat heeft Mondzorg Middenbaan ook gedaan met vorderingen die zij heeft gekregen op [gedaagde01] door overeengekomen mondzorgbehandelingen die zij in 2021 bij hem heeft verricht. Naar aanleiding hiervan heeft [bedrijf01] een viertal nota’s naar [gedaagde01] gestuurd. Het gaat om de volgende nota’s:

Naar aanleiding van dit verweer heeft [bedrijf01] bij de mondelinge behandeling te kennen gegeven dat navraag is gedaan bij de tandartspraktijk en dat geen sluitend antwoord is gekregen op het verweer. Dit is voor [bedrijf01] reden om de eis te verminderen met € 261,09.

Naar de kantonrechter begrijpt eist [bedrijf01] nu nog om [gedaagde01] bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, te veroordelen tot betaling aan haar van € 518,62 aan hoofdsom, met rente, plus € 116,96 aan buitengerechtelijke incassokosten en de proceskosten.

Het bedrag van € 518,62 en de rente zijn niet betwist. Daarom wordt dit toegewezen. De rente loopt vanaf 19 augustus 2021 dat is 30 dagen na de notadatum.

[bedrijf01] maakt ook aanspraak op een vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Dit dient beoordeeld te worden aan de hand van het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Gezien de aanmaning en de eisvermindering in deze procedure wordt geconcludeerd dat [bedrijf01] in haar aanmaning uitgegaan is van een hoger bedrag aan hoofdsom dan op dat moment verschuldigd was, namelijk € 779,71 in plaats van € 518,62. Op dat hogere bedrag is het gevorderde bedrag van € 116,96 aan buitengerechtelijke incassokosten gebaseerd, wat dus onjuist, want ook te hoog, is. Daarom komen deze kosten niet voor vergoeding in aanmerking, mede omdat aanmaning tot betaling van een te hoog bedrag reden kan zijn geweest waarom betaling achterwege is gebleven. De geëiste vergoeding wordt dus afgewezen.

Misschien had deze procedure achterwege kunnen blijven als [bedrijf01] in de buitengerechtelijke fase alleen geprobeerd had om het bedrag van € 518,62 te innen. Wellicht had [gedaagde01] dan betaald. Daarom en omdat [bedrijf01] uitgaande van haar oorspronkelijke eis voor een groot deel ongelijk krijgt, ziet de kantonrechter aanleiding om de proceskosten te compenseren in die zin dat ieder van partijen de eigen kosten draagt.

Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat [bedrijf01] het vonnis meteen kan uitvoeren ook als hoger beroep wordt ingesteld (artikel 233 Rv).

veroordeelt [gedaagde01] om aan [bedrijf01] te betalen € 518,62 met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag van vanaf 19 augustus 2021 tot de dag dat volledig is betaald;

bepaalt dat ieder van partijen de eigen kosten draagt;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst al het andere af.