ECLI:NL:RBLIM:2026:9957

Techpoint heeft – na daartoe verkregen verlof van de voorzieningenrechter – op 22 mei 2026 conservatoir derdenbeslag doen leggen onder ABN AMRO Bank N.V. (hierna: de derde-beslagene). Dit beslag treft het banksaldo van VRS tot een bedrag van € 50.000,00, althans al hetgeen de derde-beslagene aan VRS verschuldigd is of uit een reeds bestaande rechtsverhouding verschuldigd zal worden.

Techpoint heeft bij de rechtbank Limburg, locatie Roermond, onder zaak/rolnummer C/03/354159 / HA ZA 26-306, een procedure tegen VRS aanhangig gemaakt waarin zij betaling heeft gevorderd van € 245.791,23, te vermeerderen met rente en kosten. VRS is in die procedure niet verschenen.

Bij verstekvonnis van 19 augustus 2026 heeft de rechtbank de vorderingen van Techpoint grotendeels toegewezen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Techpoint heeft het verstekvonnis aan VRS laten betekenen. Het eerder gelegde conservatoire derdenbeslag is daarmee overgegaan in een executoriaal beslag.

De deurwaarder heeft de derde-beslagene bij exploot van 24 augustus 2026 aangezegd tot betaling over te gaan. Daarmee is de derde-beslagene gehouden om op 21 september 2026 het bedrag waarop het beslag doel trof ( € 50.000) aan de deurwaarder dan wel rechtstreeks aan Techpoint af te dragen.

VRS heeft bij e-mail van 14 september 2026 aangekondigd in verzet te gaan tegen het gewezen verstekvonnis. VRS heeft Techpoint bij diezelfde e-mail verzocht om middels een gezamenlijke instructie aan de derde-beslagene de afdracht voor het beslagen bedrag op te houden totdat in de verzetprocedure is beslist over de door Techpoint gestelde vorderingen. Techpoint heeft hierop niet inhoudelijk gereageerd.

Techpoint voert verweer. Techpoint concludeert tot niet-ontvankelijkheid van VRS, dan wel tot afwijzing van de vorderingen van VRS, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van VRS in de kosten van deze procedure.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

Het spoedeisend belang volgt naar het oordeel van de voorzieningenrechter voldoende uit de aard van de vordering (executiegeschil in de zin van artikel 438 Rv).

Als uitgangspunt geldt dat een uitvoerbaar bij voorraad verklaard vonnis direct uitvoerbaar moet zijn, nog voordat in hoger beroep, of zoals hier, in verzet is beslist. Afwijking van dit uitgangspunt kan worden gerechtvaardigd door omstandigheden die meebrengen dat het belang van de veroordeelde bij behoud van de bestaande toestand zolang niet op het door hem ingestelde rechtsmiddel is beslist, of diens belang bij zekerheidstelling, ook gegeven dit uitgangspunt, zwaarder weegt dan het belang van degene die de veroordeling in de ten uitvoer te leggen uitspraak heeft verkregen, bij de uitvoerbaarheid bij voorraad daarvan of bij deze uitvoerbaarheid zonder dat daaraan de voorwaarde van zekerheidstelling wordt verbonden.

Bij de toepassing van deze maatstaf in kort geding moet worden uitgegaan van de beslissingen in de ten uitvoer te leggen uitspraak en van de daaraan ten grondslag liggende vaststellingen en oordelen. De kans van slagen van het tegen die beslissing aangewende of nog aan te wenden rechtsmiddel blijft buiten beschouwing, met dien verstande dat de voorzieningenrechter in zijn oordeelsvorming kan betrekken of de ten uitvoer te leggen beslissing(en) berust(en) op een kennelijke misslag.

Gelet op deze maatstaf zullen de argumenten van partijen die betrekking hebben op de slagingskansen in de verzetprocedure buiten beschouwing worden gelaten.

Dat sprake zou zijn van een kennelijke misslag in het bestreden vonnis is niet door partijen gesteld en naar het oordeel van de voorzieningenrechter ook niet gebleken.

De voorzieningenrechter stelt vast dat de rechtbank in het verstekvonnis van 19 augustus 2026 geen gemotiveerde beslissing heeft gegeven over de uitvoerbaarverklaring bij voorraad. Daarom moet worden aangenomen dat nog geen afweging van de belangen van partijen heeft plaatsgevonden aan de hand van de daarvoor van belang zijnde feiten en omstandigheden. De voorzieningenrechter zal de belangen van partijen dan ook dienen af te wegen.

VRS heeft zich in de eerste plaats beroepen op het restitutierisico. Zij heeft echter niet onderbouwd dat een dergelijk risico zich daadwerkelijk voordoet. In het bijzonder heeft VRS niets gesteld over de vermogenspositie van Techpoint waaruit kan worden afgeleid dat Techpoint niet in staat zou zijn het ontvangen bedrag terug te betalen indien het verstekvonnis in de verzetprocedure wordt vernietigd. Dat sprake is van een concreet restitutierisico is dan ook niet gebleken.

Afgezien van dit niet onderbouwde restitutierisico heeft VRS geen andere belangen aangevoerd die tot het oordeel kunnen leiden dat de tenuitvoerlegging van het verstekvonnis hangende de verzetprocedure moet worden geschorst. VRS heeft weliswaar als bijzondere omstandigheid aangevoerd dat zij een start-up is, niet over lopende inkomsten beschikt en als gevolg van het beslag niet over haar middelen kan beschikken. Ook heeft zij gesteld dat zij daardoor niet in staat was juridische bijstand te bekostigen en zich in de verstekprocedure te verweren. Deze omstandigheden leiden echter niet tot een ander oordeel. Voor zover VRS niet in de procedure is verschenen omdat zij niet over de financiële middelen beschikte om juridische bijstand te bekostigen, betreft dit een omstandigheid die voor haar rekening en risico komt.

Daartegenover staat dat Techpoint wel een rechtens te respecteren belang heeft bij de tenuitvoerlegging van het verstekvonnis. Anders dan VRS stelt, brengt het enkele feit dat ten laste van VRS derdenbeslag is gelegd niet mee dat Techpoint daarmee reeds voldoende zekerheid voor verhaal heeft. Daarbij is van belang dat – zoals door Techpoint wordt aangevoerd en RVS ook zelf stelt – RVS in een financieel moeilijke situatie verkeert en niet over lopende inkomsten beschikt. Indien VRS failliet gaat voordat het beslagen bedrag aan Techpoint is uitgekeerd, bestaat het risico dat het beslag niet langer tot uitkering aan Techpoint leidt en Techpoint voor haar vordering is aangewezen op het faillissement van VRS. Techpoint zou daarmee haar huidige verhaalspositie verliezen en voor haar volledige vordering terugvallen op de positie van concurrent schuldeiser.

Onder deze omstandigheden is de voorzieningenrechter van oordeel dat het belang van VRS bij schorsing van de tenuitvoerlegging van het verstekvonnis totdat in de verzetprocedure is beslist, niet opweegt tegen het belang van Techpoint bij voortzetting van de tenuitvoerlegging. De vorderingen van VRS tot schorsing van de tenuitvoerlegging zullen dan ook worden afgewezen.

VRS is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van Techpoint worden begroot op:

wijst de vorderingen van VRS af,

veroordeelt VRS in de proceskosten van € 2.101,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als VRS niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis voor wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.