ECLI:NL:RBLIM:2026:9855

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De rechtbank heeft het beroep op 2 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben eiser en de gemachtigde van het college deelgenomen. Tevens is namens het college verschenen de heer [naam] .

Per brief van 23 juli 2026 heeft de rechtbank het onderzoek gesloten.

9. Centraal in dit beroep staat de vraag of het college de vergunning terecht heeft geweigerd. Eiser meent van niet. Hij stelt daartoe voorop dat het beoogde bouwwerk vergunningvrij kan worden gerealiseerd. Ten aanzien van deze beroepsgrond spitst de discussie zich toe op de vraag of door de bouw van dit bouwwerk de bebouwde oppervlakte op het relevante perceel in totaal meer dan 150 m2 bedraagt, althans of die oppervlakte momenteel al meer dan 150 m2 omvat, zodat vergunningvrij bouwen is uitgesloten.⁴

10. De rechtbank overweegt dat is komen vast te staan dat – al dan niet mét het beoogde bouwwerk – de bebouwde oppervlakte op het perceel in totaal niet meer dan

150 m2 bedraagt. Dat betekent dat het beoogde bouwwerk wél vergunningvrij kan worden gerealiseerd. Aan het bestreden besluit kleeft daarom een gebrek. Dit oordeel motiveert de rechtbank als volgt, waarbij zij voor de relevante wet- en regelgeving verwijst naar de bijlage bij deze uitspraak.

Artikel 2.3, tweede lid, van het Besluit omgevingsrecht (Bor) bepaalt voor het realiseren van bijbehorende bouwwerken in het achtererfgebied, dat geen omgevings-vergunning vereist is, als is voldaan de in artikel 2, derde lid, van bijlage II van het Bor gestelde eisen. In dit artikellid, onder f, is als eis opgenomen dat bij een bebouwingsgebied van meer dan 300 m2, de bebouwde oppervlakte op het perceel in totaal maximaal 150 m2 bedraagt. Tussen partijen staat specifiek ter discussie of aan deze eis (onder f) is voldaan. Ten aanzien van de andere eisen in artikel 2, derde lid, van bijlage II van het Bor is niet in geschil dat het beoogde bouwwerk hieraan voldoet. Uit het dossier is de rechtbank evenmin gebleken dat het bouwwerk daaraan niet voldoet, zodat die criteria in de verdere beoordeling buiten beschouwing blijven.

Om te kunnen bepalen hoeveel van het perceel bebouwd is, en wat het bebouwingsgebied is, moet eerst worden vastgesteld wat in dit geval het perceel omvat. In het Bor en de daarbij behorende bijlagen ontbreekt een definitie van het begrip ‘perceel’. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) heeft eerder overwogen,⁵ dat voor de vraag of een bouwwerk op hetzelfde perceel staat de feitelijke actuele situatie van belang is, waaronder de inrichting en wijze van gebruik van de gronden. Niet doorslaggevend is of het bouwwerk op hetzelfde kadastrale perceel staat als het hoofd-gebouw en of de kadastrale percelen in eigendom zijn van dezelfde persoon. Evenmin is doorslaggevend of op de gronden dezelfde bestemming rust. Van belang is wel dat de kadastrale percelen in ruimtelijke zin als één geheel moeten worden aangemerkt. ⁶

Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat het perceel in dit geval de kadastrale percelen met nummers [kadasternummer 2] en [kadasternummer 1] tezamen omvat. Daartoe is van belang dat op die beide percelen de bestemming ‘Wonen’ rust. Bovendien is een ‘bouwperceel’ overeenkomstig artikel 1.52 van het bestemmingsplan ‘Buitengebied Schinnen’ een aaneengesloten stuk grond, waarop ingevolge de regels een zelfstandige, bij elkaar behorende bebouwing is toegelaten. Daarvan is hier sprake, aldus het college. Het perceel met nummer [kadasternummer 3] heeft het college bewust niet meegenomen, omdat dit valt onder een ander adres ( [adres 1] ) en hierop tevens een andere bestemming rust (naast de bestemming ‘Wonen’, ook de bestemming ‘Bedrijf’).

De rechtbank kan het college hierin volgen. De percelen met kadastrale nummers [kadasternummer 2] en [kadasternummer 1] kunnen in ruimtelijk opzicht als één perceel worden aangemerkt. Daarbij acht de rechtbank het in visueel opzicht relevant dat hier sprake is van één aaneengesloten stuk grond, met dezelfde bestemming (‘Wonen’), waarop bij elkaar behorende bebouwing is toegelaten en bovendien sprake is van dezelfde eigenaren.

Vervolgens moet worden vastgesteld wat de oppervlakte is van de reeds aanwezige bijbehorende bouwwerken op deze percelen. Artikel 1 van bijlage II van het Bor definieert een “bijbehorend bouwwerk” als een “uitbreiding van een hoofdgebouw dan wel functioneel met een zich op hetzelfde perceel bevindend hoofdgebouw verbonden, daar al dan niet tegen aangebouwd gebouw, of ander bouwwerk, met een dak”.

Het college voert aan dat het deel van het bedrijfsgebouw dat op het perceel met nummer [kadasternummer 2] staat, moet worden meegeteld als zijnde een ‘bijbehorend bouwwerk’ in voornoemde zin. Dit deel van het bedrijfsgebouw behelst 164,39 m2. Reeds daarom wordt het maximum van 150 m2 aan bebouwde oppervlakte overschreden, aldus het college. Dat dit deel van het bedrijfsgebouw valt onder de definitie van een ‘bijbehorend bouwwerk’ in de zin van artikel 1, eerste lid, van bijlage II bij het Bor, zodat het moet worden meegenomen in de berekening, onderbouwt het college als volgt:

• het bestemmingsplan moet worden uitgelegd aan de hand van de feitelijke situatie;

• het bedrijfsgebouw valt niet volledig binnen het kadastrale perceel met nummer [kadasternummer 3] , zodat de bestemming ‘Bedrijf’ ook op de perceelsgrens eindigt;

• het deel van het bedrijfsgebouw dat feitelijk op het kadastrale perceel met nummer [kadasternummer 2] staat, heeft de bestemming ‘Wonen’;

• overeenkomstig de in oktober 2024 verleende vergunning voor de nieuwbouw-woning, zal dat deel van het bedrijfsgebouw ook (fysiek) verbonden worden met de nieuwbouwwoning, door middel van een ondergrondse doorgang.

De rechtbank volgt het college hierin niet. Uit de nota van toelichting bij het Bor volgt dat met functionele verbondenheid in de zin van artikel 1, eerste lid, van bijlage II van het Bor, wordt bedoeld dat sprake moet zijn van een gebruik van het bijbehorende bouwwerk dat in planologisch opzicht is gerelateerd aan het gebruik van het zich op hetzelfde perceel bevindende hoofdgebouw.⁷ De rechtbank overweegt dat dit hier niet het geval is. De rechtbank stelt vast dat het hoofdgebouw van het perceel in kwestie de nieuwbouwwoning is. Wil het betreffende deel van het bedrijfsgebouw dus aangemerkt worden als een ‘bijbehorend bouwwerk’ onder het Bor, dan dient er een functionele verbondenheid te zijn (en dus een planologische relatie) met de nieuwbouwwoning. Op het bedrijfsgebouw rust vrijwel volledig de bestemming ‘Bedrijf’ en in het bedrijfsgebouw worden louter bedrijfsfuncties uitgeoefend. Dat een deel van het bedrijfsgebouw feitelijk staat op het naastgelegen perceel met bestemming ‘Wonen’, maakt niet dat ten aanzien daarvan gesproken kan worden van een woonfunctie. Dat het gebruik van het relevante deel van het bedrijfsgebouw in planologisch opzicht gerelateerd zou zijn aan het gebruik van de nieuwbouwwoning, valt dan ook niet in te zien. Ook de fysieke (ondergrondse) verbinding tussen het betreffende deel van het bedrijfsgebouw en de nieuwbouwwoning, waarin de in oktober 2024 verleende vergunning voorziet, leidt niet tot een andersluidend oordeel. Gebleken is namelijk dat deze ondergrondse verbinding slechts een noodzakelijke uitgang betreft, ten behoeve van (de brandveiligheid van) het bedrijfsgebouw.

De rechtbank concludeert dat het betreffende deel van het bedrijfsgebouw geen ‘bijbehorend bouwwerk’ is bij de nieuwbouwwoning, in de zin van artikel 1, eerste lid, van bijlage II bij het Bor. Dat betekent dat de oppervlakte van 164,39 m2 niet meetelt in de berekening van het totaal aantal m2 aan bijgebouwen op het perceel. Wat overblijft zijn de twee ‘kleinere’ bijbehorende bouwwerken op het perceel, die volgens de toelichting van het college van 30 juni 2026 een omvang hebben van 29,41 m2 en 11,71 m2. Tezamen met de omvang van het beoogde bouwwerk ad 52,87 m2, wordt overeenkomstig artikel 2, aanhef en derde lid onder f, ten derde, van bijlage II bij het Bor het maximum van 150 m2 aan bebouwde oppervlakte niet gehaald.

11. Uit het voorgaande volgt dat is voldaan aan de voorwaarden voor vergunningvrij bouwen, zoals opgenomen in artikel 2, derde lid, van bijlage II bij het Bor. De beroepsgrond ten aanzien van het vergunningvrij bouwen slaagt dus. Dat betekent dat het beroep gegrond is, zodat aan een beoordeling van de overige beroepsgronden niet wordt toegekomen.

12. Eiser heeft de rechtbank verder verzocht te bepalen dat het college hem een dwangsom van € 1442,- verschuldigd is, vanwege het te laat nemen van een beslissing op zijn aanvraag. Hij zou nimmer toestemming hebben gegeven voor verlenging van de beslistermijn, ware het niet dat het college hem reeds had toegezegd dat hij vergunningvrij mocht bouwen. Achteraf bezien is inzichtelijk geworden dat het college misbruik heeft gemaakt van zijn vertrouwen om onder een dwangsom uit te komen, aldus eiser.

13. De rechtbank overweegt als volgt. Niet in geschil is dat eiser schriftelijk toestemming heeft verleend om de wettelijke beslistermijn te verlengen. Dat eiser dit deed met de indruk dat het college (hierdoor) positief op zijn aanvraag zou beslissen, en hij nadien spijt had van die toestemming, doet daar niets aan af. Ook na deze verlenging heeft het college niet tijdig op de aanvraag beslist. Voor het verbeuren van een dwangsom bij niet tijdig beslissen, is echter vereist dat eiser het college in gebreke stelt.⁸ Eiser heeft dat nagelaten. Hij maakt daarom geen aanspraak op een dwangsom. Het verzoek wordt afgewezen.