ECLI:NL:RBLIM:2026:3302

Ten slotte is vonnis bepaald.

De kantonrechter heeft in het tussenvonnis geoordeeld dat [eisende partij] voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst niet transparant is geweest over de totale prijs van de door hem uit te voeren dienst. Daarom is de kantonrechter voornemens om het totale honorarium van € 5.699,10 te verminderen met 20%, waardoor een bedrag van € 2.619,25 voor toewijzing in aanmerking komt. De kantonrechter heeft over de buitengerechtelijke incassokosten geoordeeld dat deze in het eindvonnis zullen worden afgewezen en datzelfde geldt voor de gevorderde rente.

[eisende partij] voert aan dat [gedaagde partij] niet gelijk kan worden gesteld aan een doorsnee consument die alle bescherming geniet. [gedaagde partij] is immers de directeur van een onderneming die staat ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel. [eisende partij] stelt dat hij in het allereerste telefonische contact op 10 april 2024 met de partner van [gedaagde partij] een kostenraming heeft gegeven. Dit volgt volgens [eisende partij] uit een interne mail van de secretaresse van [eisende partij] . Deze e-mail luidt als volgt:

[gedaagde partij] betwist dat een kostenraming is gegeven. [gedaagde partij] stelt dat tijdens de bespreking op 12 april 2024 een overeenkomst van opdracht werd voorgelegd, waarop zij haar naam en adresgegevens moest noteren. Als bijlage werd een overzicht met de uurtarieven gevoegd en werd door mr. [gemachtigde] gevraagd of het goed was dat hij een voorschot van € 1.000,- in rekening zou brengen. Er werd niet gesproken over de te verwachten hoogte van de kosten. De mededeling “Voorschot: KG-zitting → 3/4 k ben je zo kwijt” is nooit gedaan.

De kantonrechter is van oordeel dat het er niet toe doet of [eisende partij] [gedaagde partij] ook heeft bijgestaan in een zakelijke procedure; [gedaagde partij] handelde in dit geval als consument en daarom is de Richtlijn 93/13 van toepassing en dient [eisende partij] aan de daaruit voortvloeiende verplichtingen te voldoen.

Uit hetgeen [eisende partij] naar voren heeft gebracht volgt niet dat hij heeft voldaan aan de verplichting om [gedaagde partij] zodanige informatie te geven zodat zij in staat was een inschatting te maken van de totale kosten. [gedaagde partij] betwist dat tegen haar is gezegd “Voorschot: KG-zitting → 3/4 k ben je zo kwijt”. Dat deze woorden zijn geschreven op een interne e-mail aan een secretaresse, is onvoldoende om aan te tonen dat dit tegen [gedaagde partij] is gezegd. De kantonrechter is van oordeel dat de mededeling “Voorschot: KG-zitting → 3/4 k ben je zo kwijt” niet toereikend is, om een consument in staat te stellen een inschatting te maken van de totale kosten. Daarvoor is de mededeling te weinig concreet. Bovendien waren de daadwerkelijk in rekening gebrachte kosten bijna het dubbele.

De overige door [eisende partij] aangevoerde omstandigheden leiden niet tot een ander oordeel. Dat [gedaagde partij] maandelijks een declaratie heeft ontvangen en bekend was met de hoogte, betekent niet dat [gedaagde partij] daarmee de (financiële) gevolgen kon overzien voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst.

Dit betekent dat de kantonrechter, zoals is overwogen in het tussenvonnis in overweging 4.15 € 1.139,82 op de hoofdsom in mindering zal brengen, waardoor € 2.619,25 voor toewijzing in aanmerking komt.

[eisende partij] stelt over de gevorderde buitengerechtelijke kosten dat [gedaagde partij] de tijd en mogelijkheden heeft gehad om de vordering te voldoen en dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is, om de voor de buitengerechtelijke kosten af te wijzen.

Hetgeen [eisende partij] aanvoert over de verschuldigdheid van de buitengerechtelijke kosten leidt de kantonrechter niet tot een ander oordeel, dan het oordeel onder overweging 4.16 van het tussenvonnis. Bepalend is of er een aanmaning is verstuurd die voldoet aan de eisen in de wet en rechtspraak. Een dergelijke aanhaling ontbreekt. De buitengerechtelijke kosten zullen dan ook worden afgewezen.

[gedaagde partij] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De kosten voor de akte na tussenvonnis dienen voor rekening van [eisende partij] te blijven, omdat deze het gevolg is van het niet nakomen van de informatieverplichtingen van [eisende partij] . De proceskosten van [eisende partij] worden begroot op:

veroordeelt [gedaagde partij] om aan [eisende partij] binnen veertien dagen na dit vonnis te betalen een bedrag van € 2.619,25,

veroordeelt [gedaagde partij] in de proceskosten van € 1.027,78, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde partij] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt [gedaagde partij] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.