ECLI:NL:RBDHA:2026:27700

De rechtbank is met betrekking tot het onder feit 1 tenlastegelegde van oordeel dat dit feit niet wettig en overtuigend is bewezen. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

Het juridisch kader

De rechtbank dient de vraag te beantwoorden of de ten laste gelegde gedragingen zijn aan te merken als belaging in de zin van artikel 285b, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Daarbij moet worden beoordeeld of de aard, de duur, de frequentie en de intensiteit van de gedragingen, de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden en de invloed daarvan op het persoonlijk leven en de persoonlijke vrijheid van de aangeefster zodanig zijn geweest dat deze zijn aan te merken als een stelselmatige, wederrechtelijke inbreuk op haar persoonlijke levenssfeer.

Het oordeel van de rechtbank

Uit het dossier blijkt dat de verdachte de aangeefster in de ten laste gelegde periode duizenden keren heeft gebeld, ook met een anoniem nummer. Uit het dossier blijkt echter niet dat de aangeefster de verdachte in die periode duidelijk heeft gemaakt dat dat contact niet gewenst was. Pas in de drie dagen voordat zij aangifte van belaging deed – en dus aan het einde van de tenlastegelegde periode (8 t/m 11 maart 2026) heeft zij herhaaldelijk telefonisch aan de verdachte gevraagd haar met rust te laten. Bovendien constateert de rechtbank dat de aangeefster in de betreffende periode veelvuldig sms-contact heeft gehad met de verdachte (ruim 20.000 berichten over en weer in de periode van 1 oktober 2025 t/m 12 maart 2026), waarbij zij veel meer berichten naar de verdachte verstuurde dan zij van hem ontving. Uit de processen-verbaal van bevindingen op pagina 152 en 157 blijkt dat de strekking van deze sms-berichten is dat [verdachte] moet ‘opkankeren’, dat zij elkaar ervan beschuldigen ‘een ander te hebben’ en dat zij elkaar ‘willen’. De rechtbank kan de inhoud en betekenis van de over en weer verstuurde berichten niet zelfstandig beoordelen, omdat deze – op een enkele uitzondering na – geen onderdeel uitmaken van het dossier. De berichten die (ter illustratie?) wél in het dossier zitten (de berichten van 3 maart 2026 op pagina 162 van het dossier), hebben inderdaad de hiervoor omschreven strekking. Hieruit volgt dat de aangeefster in de ten laste gelegde periode zelf ook contact heeft gezocht met de verdachte en dat zij wisselende signalen aan de verdachte gaf; enerzijds schrijft zij dat [verdachte] moet ‘opkankeren’ en anderzijds stuurt zij – zelfs nog kort voordat zij aangifte deed van belaging – dat zij [verdachte] ‘wil’. Hoewel de rechtbank zonder meer aanneemt dat het veelvuldige bellen door de verdachte door de aangeefster als zeer onaangenaam en storend is ervaren, is de rechtbank gelet op het voorgaande van oordeel dat het voor de verdachte niet voldoende duidelijk hoefde te zijn dat het contact met hem niet gewenst was. Naar het oordeel van de rechtbank kan de wederrechtelijkheid van het verweten contact daarom niet worden vastgesteld.

De rechtbank zal de verdachte dan ook vrijspreken van feit 1.

De rechtbank is ook met betrekking tot het onder feit 3 tenlastegelegde van oordeel dat dit feit niet wettig en overtuigend is bewezen. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

Het juridisch kader in zedenzaken

De rechtbank stelt voorop dat zedenzaken vaak worden gekenmerkt door beperkt bewijs, omdat bij de veronderstelde seksuele handelingen doorgaans slechts twee personen aanwezig zijn, te weten de aangeefster en de verdachte. Indien de verdachte het ten laste gelegde feit ontkent, is vaak de verklaring van de aangeefster het enige bewijsmiddel. Op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan echter niet uitsluitend worden gebaseerd op de verklaring van één getuige.

Desalniettemin kan in zedenzaken een geringe mate van steunbewijs toch voldoende zijn voor een bewezenverklaring. Uit vaste rechtspraak van de Hoge Raad volgt dat het voldoende is wanneer de verklaring van de aangever op bepaalde punten wordt bekrachtigd door andere bewijsmiddelen, mits deze afkomstig zijn uit een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd en er tussen de belastende verklaring en het overige bewijs niet een te ver verwijderd verband bestaat. In een zedenzaak kan dus een geringe mate van steunbewijs in combinatie met betrouwbare verklaringen van de aangever voldoende wettig bewijs opleveren.

De rechtbank zal daarom hierna allereerst beoordelen of de verklaringen van aangeefster betrouwbaar zijn en voor het bewijs gebezigd kunnen worden.

Het toetsingskader bij de beoordeling van de betrouwbaarheid van verklaringen

Uit de wettelijke bepalingen en de rechtspraak met betrekking tot het bewijsrecht in strafzaken is geen algemeen toetsingskader voor de beoordeling van de betrouwbaarheid van getuigenverklaringen af te leiden. Wel kunnen uit de rechtspraak criteria worden afgeleid die bij de beoordeling van de betrouwbaarheid van verklaringen van getuigen betrokken kunnen worden. In de eerste plaats komt belang toe aan de consistentie, gedetailleerdheid en volledigheid van de betreffende verklaringen. Daarnaast kan getoetst worden aan uit overige objectieve bronnen verkregen informatie of gegevens en kan meewegen of de inhoud van de afgelegde verklaringen gelet op de vastgestelde omstandigheden plausibel is. Ook kan daarbij worden betrokken of er omstandigheden aannemelijk zijn geworden die mogelijk van beslissende invloed zijn op de (betrouwbaarheid van de) verklaring. Daarbij valt te denken aan de psychische belasting van de betrokkene, de mogelijke eigen rol of betrokkenheid bij het ten laste gelegde feitencomplex, de beïnvloedbaarheid of een belang dan wel motief – persoonlijk, financieel of anderszins – om niet overeenkomstig de waarheid dan wel een daardoor gekleurde voor de verdachte ontlastende of belastende verklaring af te leggen.

De beoordeling van de rechtbank

De aangeefster heeft – toen zij op 12 maart 2026 aangifte deed van belaging – verwezen naar een incident met de verdachte in september 2025. Zij wilde daar verder niets over zeggen. Uit wat zij daarover op dat moment verklaarde, kon echter wel worden afgeleid dat de verdachte zich mogelijk schuldig zou hebben gemaakt aan verkrachting. Reden waarom de politie de aangeefster heeft gevraagd of zij ook daarvan aangifte wilde doen, wat zij op 17 maart 2026 heeft gedaan. In haar aangifte van 17 maart 2026 heeft zij verklaard dat de verdachte haar een half jaar eerder, in de maand september, vanuit het niets beschuldigde dat zij zwanger zou zijn van een zwart kind en hij begon in te slaan op haar ribben, jukbeenderen en neus. Vervolgens zou hij haar in een soort houdgreep hebben genomen en zou zij hebben gevoeld dat hij met zijn vuist voor de helft binnendrong in haar anus. Zij heeft de verdachte op dat moment horen zeggen “Dit vind je wel lekker he” en heeft toen bij zichzelf gedacht “ontspan maar”. Zij heeft verklaard dat haar neus, jukbeen en ribben erg blauw waren en dat haar anus pijn deed en bloedde. De aangeefster zou sindsdien ‘alles laten lopen’ en bij het afvegen nog heel vaak bloed zien.

Getuige [getuige] heeft verklaard dat zij op enig moment bij de aangeefster thuis verbleef, dat de aangeefster toen huilend en bont en blauw thuiskwam en vertelde dat de verdachte iets bij haar had gedaan dat ze niet wilde. [getuige] heeft vervolgens verklaard dat zij, toen de aangeefster naar het toilet ging, zag dat ‘het helemaal onder het bloed zat’. Zij zou toen aan de aangeefster hebben gevraagd of ze het aan haar wilde laten zien, om te kijken of ze naar het ziekenhuis moest. Zij heeft verklaard toen te hebben gezien dat de anus van de aangeefster helemaal opengescheurd was en ‘helemaal’ onder het bloed zat. Zij heeft tot slot verklaard dat de aangeefster niet normaal kon zitten en een paar weken niet goed heeft kunnen poepen. Aan haar ribben had ze ‘ook echt een aantal weken last’, [getuige] kon echt aan haar zien dat ze pijn had. Het was ook helemaal blauw in het midden van haar torso.

De rechtbank constateert dat de verklaring van [getuige] in lijn is met de verklaringen van de aangeefster en deze op onderdelen ondersteunt.

De rechtbank stelt echter vraagtekens bij de betrouwbaarheid van beide verklaringen. Gelet op de door de aangeefster en de getuige beschreven ernst van het letsel én de beperkingen die dat tot gevolg zou hebben gehad (niet normaal kunnen zitten), acht de rechtbank het moeilijk te begrijpen dat de aangeefster op dat moment geen arts heeft bezocht. Te meer niet, nu de reden waarom de getuige het letsel aan de anus van de aangeefster mocht bekijken kennelijk juist was “om te kijken of ze naar het ziekenhuis moest.” Ondanks dat de aangeefster verklaard heeft sindsdien ernstig te worden belemmerd in haar dagelijks functioneren door haar lichamelijke beperkingen – zij heeft verklaard haar ontlasting niet meer te kunnen ophouden sinds de anale verkrachting – is zij tot op heden niet naar een arts gegaan met deze klachten. Dat zij dat niet heeft gedaan, geeft de rechtbank reden om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van haar verklaring.

Dat de aangeefster niet eerder een arts heeft bezocht omdat zij zich zou schamen, kan de rechtbank moeilijk rijmen met de verklaring van [getuige] dat de aangeefster de verwondingen aan haar anus direct na het incident aan haar zou hebben laten zien. Bovendien is de aangeefster wel naar de huisarts geweest – zij het ruim een half jaar nadat de verkrachting zou hebben plaatsgevonden, en wel een dag vóór het doen van haar aangifte van belaging. Zij heeft de huisarts pas toen verteld over de anale penetratie van een half jaar daarvoor en de lichamelijke klachten die zij daarvan ondervond.

Tegen de huisarts heeft zij op dat moment gezegd dat zij al lange tijd moeizame, vaak dunne, ontlasting had, terwijl zij een kleine week later bij de politie heeft verklaard dat zij haar ontlasting juist niet kan ophouden. Ook dit tast de betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster aan.

De huisarts heeft op 11 maart 2026 geen rectaal onderzoek uitgevoerd. Slechts op advies van de zedenpolitie heeft (op 18 maart 2026) een rectaal onderzoek plaatsgevonden. Daarbij zijn geen afwijkingen gevonden. In het huisartsenjournaal van 18 maart 2026 staat dat de aangeefster het door de zedenpolitie geadviseerde lichamelijk onderzoek en SOA-screening “graag door de huisarts wilde laten doen”. De huisarts heeft haar een SOA-test meegegeven, maar “pte wilde dit nu niet”. Wel wilde zij graag een uitdraai van het dossier mee. Dit zou er op kunnen wijzen dat de aangeefster met het huisartsjournaal bewijs wilde leveren van de anale penetratie door de verdachte, terwijl zij tegelijkertijd lijkt te hebben willen voorkomen dat in rechte geconcludeerd moet worden dat objectief bewijs van de door haar beschreven klachten niet kan worden verkregen.

Nu bovendien aangeefster en getuige [getuige] samen naar het politiebureau zijn gekomen om aangifte te doen van belaging, zij daar beiden spontaan hebben verklaard over de anale verkrachting van de aangeefster door de verdachte een half jaar daarvoor – terwijl zij werden gehoord over de aangifte van stalking – kan de rechtbank, ook het voorgaande wat betreft de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangeefster in ogenschouw genomen, niet uitsluiten dat de verklaringen van de aangeefster en getuige [getuige] op elkaar zijn afgestemd. De rechtbank acht de verklaringen dan ook niet bruikbaar voor het bewijs.

De rechtbank zal de verdachte daarom vrijspreken van feit 3.