ECLI:NL:RBAMS:2026:9990

Ten aanzien van het verzamelvonnis met kenmerk III K 52/25

Naar aanleiding van de door het openbaar ministerie op 23 juli 2026 gestelde vragen, heeft de uitvaardigende justitiële autoriteit op 28 juli 2026 in een brief het volgende medegedeeld:

“(…) the proceedings for issuing a cumulative sentence in respect of [opgeëiste persoon] in the case with court file no. III K 52/25 were initiated by the Regional Court in Piotrków Trybunalski ex officio. [opgeëiste persoon] provided the following address: [adres 2] as his address after the release from the penitentiary facility, and court correspondence was sent to him at that address. The convicted person provides their address declaration at the moment of release from the facility. The release from the Remand Centre took place on 8 December 2023. [opgeëiste persoon] was repeatedly informed of the obligation to notify the authorities of any change of his residential address, both at the stage of preparatory and judicial proceedings, in relation to individual convictions as well as in the proceedings concerning the issuance of a cumulative sentence. The convicted person has been convicted in court more than ten times, and over the years he has repeatedly received instructions regarding his rights and obligations.”

Op 19 augustus 2026 heeft het openbaar ministerie naar aanleiding van de verstrekte aanvullende informatie opnieuw vragen gesteld aan de uitvaardigende justitiële autoriteit.

Op 7 september 2026 heeft de uitvaardigende justitiële autoriteit in een brief het volgende medegedeeld:

“(…) the above proceedings were conducted ex officio due to the partial loss of legal force of the previously issued aggregate judgment in case III K 52/23. In the proceedings in case III K 52/23, [opgeëiste persoon] was duly notified of the trial date (he personally collected the notice on 11 August 2023) and received the necessary instructions. ln connection with the decision issued concerning the loss of legal force of the aggregate judgment, a certified copy thereof was served on the convicted person on 25 June 2025 - by delivery to an adult household member, namely the convicted person’s mother. Further correspondence was sent to the convicted person at the address he indicated upon his release from the penitentiary facility and to that same address the above-mentioned certified copy of the decision was directed - and duly served. It must be emphasised that the obligation to notify the authorities of any change of or to indicate an address for service within the country, rests with the convicted person also at the stage of enforcement proceedings and does not cease upon the issuance of the conviction.”

De rechtbank stelt op grond van het EAB vast dat de overlevering van de opgeëiste persoon is gevraagd voor de tenuitvoerlegging van een verzamelvonnis en dat de opgeëiste persoon niet aanwezig was bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid. Ook is niet gebleken dat de opgeëiste persoon – kort gezegd – in persoon is gedagvaard of op andere wijze daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van het proces, dat hij is vertegenwoordigd door een gemachtigd advocaat, of dat de beslissing aan hem is betekend en hij daartegen geen rechtsmiddel heeft ingesteld of daarvan uitdrukkelijk heeft afgezien.⁵ De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft niet gegarandeerd dat de opgeëiste persoon alsnog in verzet of in hoger beroep kan gaan.⁶De rechtbank kan in dit geval de overlevering weigeren.

De rechtbank ziet in dit geval aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij licht dat toe.

Uit de aanvullende informatie blijkt dat the Regional Court in Piotrkow Trybunalski “ex officio” een procedure is gestart tot verkrijging van een verzamelvonnis, dat een eerder gewezen verzamelvonnis in de zaak met kenmerk III K 52/23 zijn rechtskracht (gedeeltelijk) had verloren en dat daarom een nieuw verzamelvonnis met kenmerk III K 52/25 is gewezen.

In de procedure die tot het eerste verzamelvonnis heeft geleid, is de opgeëiste persoon op 11 augustus 2023 in persoon gedagvaard voor de zitting. Uit de stukken blijkt dat de opgeëiste persoon zich toen in een Penitentiaire Inrichting in Polen bevond. Bij zijn ontslag op 8 december 2023 heeft de opgeëiste persoon een adres in [geboorteplaats] (Polen) opgegeven. Alle oproepen in de procedure die tot het nieuwe verzamelvonnis geleid hebben, zijn naar dat adres verstuurd. Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat dit het adres van zijn moeder is. De rechtbank stelt verder vast dat de opgeëiste persoon herhaaldelijk is geïnformeerd over de verplichting om de autoriteiten op de hoogte te stellen van elke adreswijziging, ook in de procedure die heeft geleid tot het eerste verzamelvonnis. Op 25 juni 2025 is een kopie van de beslissing waarbij de rechtskracht van het eerste verzamelvonnis is komen te vervallen, betekend op het opgegeven adres aan de moeder van de opgeëiste persoon. Op grond van het voorgaande stelt de rechtbank vast dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de procedure die tot het eerste verzamelvonnis heeft geleid en op de hoogte was of in elk geval had moeten zijn van de op 25 juni 2025 ontvangen beslissing dat dit verzamelvonnis zijn rechtskracht had verloren. De rechtbank stelt verder vast dat blijkens de aanvullende informatie de opgeëiste persoon herhaaldelijk is geïnformeerd over zijn plicht om adreswijzigingen door te geven, ook in procedures die betrekking hebben op het nemen (“issuance") van een verzamelvonnis. Hieruit volgt dat de adresinstructie niet was beperkt tot één specifieke verzamelprocedure. Uit de aanvullende informatie blijkt voorts dat deze verplichting niet eindigt met een veroordelend vonnis, maar ook gedurende de tenuitvoerleggingsfase blijft bestaan.

Op 12 september 2025 is vervolgens een nieuw verzamelvonnis met kenmerk III K 52/25 gewezen. De rechtbank leidt hieruit af dat de ambtshalve gestarte procedure die tot dat vonnis heeft geleid, kort na de betekening van de beslissing op 25 juni 2025 heeft plaatsgevonden. Gelet op die beslissing had de opgeëiste persoon naar het oordeel van de rechtbank kunnen en moeten begrijpen dat er een nieuwe procedure zou volgen en dat, mede gelet op de herhaalde adresinstructies waarvan de reikwijdte hem duidelijk moet zijn geweest, de op hem rustende verplichting om de autoriteiten van een adreswijziging in kennis te stellen, ook ten aanzien van deze procedure bleef gelden. Daarbij neemt de rechtbank ook in aanmerking dat de opgeëiste persoon ter zitting heeft verklaard dat hij contact met zijn moeder heeft en dat hij nadien geen ander adres heeft doorgegeven.

Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat de opgeëiste persoon, voor zover hij al niet uit eigen beweging stilzwijgend afstand heeft gedaan van zijn recht om in persoon te verschijnen bij het proces, op zijn minst kennelijk onzorgvuldig is geweest met betrekking tot zijn bereikbaarheid voor officiële correspondentie. Het toestaan van de overlevering levert daarom geen schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon op. Het verweer van de raadsman wordt verworpen.

Ten aanzien van het onderliggende vonnis met kenmerk II K 490/16

De rechtbank heeft op 3 januari 2023 uitspraak gedaan in een andere overleveringszaak ten aanzien van deze opgeëiste persoon.⁷ Daarin is ten aanzien van dit vonnis al vastgesteld dat de opgeëiste persoon in persoon is verschenen bij het proces dat tot de hiervoor genoemde beslissing heeft geleid.

Naar aanleiding van een uitspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ EU)⁸, gewezen na de hiervoor genoemde uitspraak, heeft het openbaar ministerie op 19 augustus 2026 aanvullende vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit gesteld, omdat uit de beschikbare informatie bleek dat de bij dit vonnis opgelegde straf aanvankelijk voorwaardelijk was opgelegd. Uit de nadien verstrekte aanvullende informatie van 7 september 2026 blijkt dat de vrijheidsstraf aanvankelijk voorwaardelijk aan de opgeëiste persoon was opgelegd en dat bij beslissing van 11 juli 2017 met kenmerk II Ko 466/19 de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijke vrijheidsstraf is bevolen.

Een beslissing tot tenuitvoerlegging of toepassing van een eerder opgelegde vrijheidsstraf is in beginsel geen beslissing die moet worden getoetst aan artikel 12 OLW.⁹

Uit het arrest van het HvJ EU van 23 maart 2023¹⁰ volgt echter dat de procedure die heeft geleid tot de veroordeling voor een nieuw strafbaar feit die ten grondslag ligt aan de beslissing tot tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf dient te worden onderworpen aan de toets van artikel 12 OLW. Uit de aanvullende informatie van 7 september 2026 blijkt dat de veroordeling van the District Court in Opoczno van 27 september 2018 met kenmerk II K 190/17 heeft geleid tot de tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk opgelegde vrijheidsstraf. Deze veroordeling moet de rechtbank dus toetsen aan artikel 12 OLW. De rechtbank verwijst in dat verband naar de hierna volgende paragraaf 4.3.3. Dit vonnis zal namelijk in die paragraaf worden getoetst aan artikel 12 OLW, omdat het eveneens aan het verzamelvonnis ten grondslag ligt.

Ten aanzien van het onderliggende vonnis met kenmerk II K 190/17

De rechtbank heeft op 3 januari 2023 uitspraak gedaan in een andere overleveringszaak ten aanzien van deze opgeëiste persoon.¹¹ Daarin is ten aanzien van dit vonnis al vastgesteld dat sprake is geweest van een procedure in hoger beroep en dat de opgeëiste persoon niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot de beslissing in hoger beroep heeft geleid. Verder heeft de rechtbank vastgesteld dat die beslissing in hoger beroep is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met d, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan. Gelet daarop kon de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd. De rechtbank zag in voormelde uitspraak echter aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren en heeft dat in die uitspraak toegelicht. De rechtbank verwijst in dit kader naar haar overwegingen in paragraaf 3.1 van de uitspraak. De overwegingen in deze paragraaf moeten hier als herhaald en ingelast worden beschouwd.

Ten aanzien van het onderliggende vonnis met kenmerk III K10/24

Naar aanleiding van de door het openbaar ministerie gestelde vragen van 23 juli 2026, heeft de uitvaardigende justitiële autoriteit als onderdeel van haar brief van 28 juli 2026 een ingevuld D-formulier verstrekt. De rechtbank stelt op basis van die aanvullende informatie vast dat de overlevering van de opgeëiste persoon is gevraagd voor de tenuitvoerlegging van een beslissing in eerste aanleg. De opgeëiste persoon was niet aanwezig bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid. Ook is niet gebleken dat de opgeëiste persoon – kort gezegd – in persoon is gedagvaard of op andere wijze daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van het proces, dat hij is vertegenwoordigd door een gemachtigd advocaat, of dat de beslissing aan hem is betekend en hij daartegen geen rechtsmiddel heeft ingesteld of daarvan uitdrukkelijk heeft afgezien.¹² De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft niet gegarandeerd dat de opgeëiste persoon alsnog in verzet of in hoger beroep kan gaan.¹³De rechtbank kan in dit geval de overlevering weigeren.

De rechtbank ziet in dit geval aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij licht dat toe.

In de toelichting op het D-formulier is aangegeven dat de correspondentie in deze procedure gestuurd is naar het adres dat de opgeëiste persoon had opgegeven bij het verlaten van de Penitentiaire Inrichting. Naar aanleiding van het ingevulde D-formulier heeft het openbaar ministerie op 19 augustus 2026 nadere vragen gesteld. Uit de verstrekte aanvullende informatie van 7 september 2026 blijkt dat de zaak met kenmerk III K 10/24 oorspronkelijk gezamenlijk met een medeverdachte werd behandeld onder een ander kenmerk, te weten: III K 75/23. In die procedure heeft de opgeëiste persoon op 20 oktober 2023 een afschrift van de aanklacht ontvangen alsmede een adresinstructie. Daarbij is hij geïnformeerd over de verplichting om de autoriteiten op de hoogte te stellen van elke adreswijziging, evenals de mogelijkheid dat de rechtszaak bij zijn afwezigheid zou worden gevoerd. De opgeëiste persoon heeft voor ontvangst van die instructie getekend. Verder blijkt uit de aanvullende informatie dat de opgeëiste persoon na zijn vrijlating uit de Penitentiaire Inrichting in Polen een adres heeft opgegeven en dat verdere correspondentie vervolgens naar het door hem opgegeven adres is verstuurd. Als gevolg van een “result of the exclusion of the reporting judge” is de zaak van de opgeëiste persoon vervolgens afzonderlijk behandeld en heeft deze een nieuw kenmerk gekregen, te weten: III K 10/24.

In het licht van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de strafprocedure die tot de beslissing heeft geleid, waardoor hij ofwel stilzwijgend afstand heeft gedaan van zijn recht om bij zijn proces aanwezig te zijn, ofwel in dat kader kennelijk onzorgvuldig is geweest door, ondanks het door hem opgegeven adres, toch niet bereikbaar te zijn voor de Poolse autoriteiten. Het feit dat de aanklacht en de instructies, nadat de zaak verder werd behandeld onder kenmerk III K 10/24, blijkens de aanvullende informatie niet opnieuw aan de opgeëiste persoon zijn verstrekt, leidt niet tot een ander oordeel. De opgeëiste persoon wist immers dat er een procedure tegen hem liep waardoor het op zijn weg lag om zich van het verdere verloop van die procedure op de hoogte te houden. Daarbij neemt de rechtbank mede in aanmerking dat de opgeëiste persoon ter zitting heeft verklaard dat het adres dat hij na zijn vrijlating had opgegeven het adres van zijn moeder betreft, dat hij nog contact heeft met haar en dat hij nadien geen ander adres heeft doorgegeven. Het toestaan van de overlevering levert daarom geen schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon op. Het verweer van de raadsman wordt verworpen.