ECLI:NL:CRVB:2026:1340

Appellante is met ingang van 1 december 2021 werkzaam geweest als trainee bij [werkgever 1] B.V. (werkgever 1). Op 4 februari 2022 heeft zij zich voor dit werk ziekgemeld. Na afloop van de voorgeschreven wachttijd heeft het Uwv bij besluit van 20 maart 2024 aan appellante een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend met ingang van 4 maart 2024. Daarbij is de mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 62,92%. Het WIAdagloon is hierbij – na indexering – vastgesteld op € 46,63.

Voor de berekening van het dagloon is het Uwv uitgegaan van het loon dat appellante heeft genoten in de periode van 1 februari 2021 tot en met 31 januari 2022, de zogenoemde referteperiode. Dit betreft naast het loon uit het dienstverband met werkgever 1 ook de inkomsten die appellante in de periode van 15 maart 2021 tot en met 8 oktober 2021 heeft gehad uit een stage bij [werkgever 2] B.V. (werkgever 2). Omdat appellante in de referteperiode voor het eerst loon heeft genoten in maart 2021 en het dienstverband bij werkgever 2 is aangevangen op 15 maart 2021 heeft het Uwv met toepassing van artikel 18 van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen (Dagloonbesluit) appellante als starter aangemerkt en het totale sv-loon dat zij in de referteperiode heeft genoten gedeeld door 231 dagloondagen.

Bij besluit van 6 september 2024 (bestreden besluit 1) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen bestreden besluit 1 ongegrond verklaard en daarmee dit besluit in stand gelaten. Hiertoe heeft de rechtbank overwogen dat het Uwv de stagevergoeding die appellante heeft ontvangen van werkgever 2 terecht heeft meegeteld bij het vaststellen van het dagloon. Dat appellante niet meedraaide in het productieproces neemt niet weg dat zij stage liep voor haar eigen ontwikkeling, en dus om vakbekwaamheid te verwerven in de zin van artikel 3, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB 1964). De rechtbank heeft hierbij verwezen naar de uitspraak van de Raad van 16 april 2025.¹ Verder heeft de rechtbank van belang geacht dat betrokkenheid van werkgever 2 bij het onderzoek dat appellante tijdens haar stage deed en enig belang bij de uitkomst daarvan niet kan worden ontkend. Voor het aannemen van een fictieve dienstbetrekking pleit verder dat appellante niet iedere maand de vergoeding van € 400,- ontving, maar dat de hoogte van de vergoeding afhankelijk was van het aantal gewerkte uren. Dit was ook uitdrukkelijk geregeld in de stageovereenkomst. Dit betekent dus ook dat de stagevergoeding niet was gekoppeld aan het maken van onkosten. Tot slot is de vergoeding in vergelijking met het loon in een reguliere dienstbetrekking niet erg hoog te noemen, maar dit is inherent aan een stage. Gelet op het voorgaande heeft de rechtbank geoordeeld dat het Uwv de stage terecht heeft aangemerkt als een fictieve dienstbetrekking en de stagevergoeding terecht is aangemerkt als loon in de zin van artikel 10, eerste lid, van de Wet LB 1964.

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Zij heeft aangevoerd dat de stagevergoeding niet moet worden meegenomen bij de berekening van het dagloon. Appellante heeft in dit verband benadrukt dat zij tijdens haar stage werkte aan haar eigen afstudeeropdracht. Zij had binnen het bedrijf een begeleider waarmee zij kon overleggen over haar onderzoek maar zij had verder geen betrokkenheid bij het bedrijf. Er was dus geen sprake van een situatie waarin appellante werkzaam was om vakbekwaamheid te verwerven. De vergoeding van € 400,- per maand, die op grond van de stageovereenkomst werd betaald, moet volgens appellante worden beschouwd als een onkostenvergoeding en niet als loon in de zin van artikel 10, eerste lid, van de Wet LB 1964. Verder heeft appellante aangevoerd dat strikte toepassing van de dagloonregels in haar geval leidt tot een onevenredige uitkomst. Zij heeft er in dit verband op gewezen dat zij relatief kort na de indiensttreding bij haar laatste werkgever ziek is geworden en dat het feit dat de stagevergoeding wordt meegenomen een sterk dagloonverlagend effect heeft.

4. Naar aanleiding van een vraagstelling door de Raad heeft het Uwv op 16 juni 2026 een gewijzigde beslissing op bezwaar (bestreden besluit 2) genomen. In dit besluit heeft het Uwv bepaald dat de loonloze maand november 2021 niet moet worden meegenomen bij de vaststelling van het aantal dagloondagen. Het in de referteperiode genoten sv-loon moet daarom worden gedeeld door 209 dagloondagen en hiermee komt het dagloon (na indexering) uit op € 51,55. Het bezwaar van appellante tegen het besluit van 20 maart 2024 is in zoverre alsnog gegrond verklaard. Appellante heeft haar eerder aangevoerde gronden gehandhaafd.

In geschil is of het Uwv in bestreden besluit 2 terecht het WIA-dagloon heeft vastgesteld op € 51,55. De Raad beantwoordt deze vraag bevestigend. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

Net als de rechtbank is de Raad van oordeel dat het Uwv de stagevergoeding die appellante heeft ontvangen van werkgever 2 terecht heeft aangemerkt als sv-loon en heeft meegenomen bij de berekening van het WIA-dagloon. Hiervoor is de vraag van belang of het Uwv de verhouding tussen appellante en werkgever 2 terecht heeft aangemerkt als een zogenoemde fictieve dienstbetrekking als omschreven in artikel 3, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wet LB 1964. Vervolgens dient de vraag te worden beantwoord of de vergoeding die appellante heeft ontvangen tijdens haar stage niet slechts een onkostenvergoeding betreft, maar terecht is aangemerkt als sv-loon.

Het standpunt van appellante dat zij niet werkzaam was om vakbekwaamheid te verwerven en de vergoeding die zij van werkgever 2 ontving moet worden aangemerkt als een onkostenvergoeding vindt geen steun in de stukken. In aanvulling op wat de rechtbank hierover heeft overwogen, acht de Raad hierbij van belang dat in de stageovereenkomst tussen appellante en werkgever 2 staat dat appellante tijdens haar stage in de gelegenheid wordt gesteld om praktische ervaring op te doen in de onderneming van de werkgever. Verder zijn in de stageovereenkomst vaste werktijden afgesproken (in totaal 40 uur per week), waarvan in overleg kon worden afgeweken. Over de vergoeding van € 400,- bruto per maand is in de stageovereenkomst bepaald dat deze is gerelateerd aan het genoemde aantal uur. Dit blijkt ook uit de loonstroken van juni 2021 en september 2021, waarin appellante een lagere vergoeding heeft ontvangen omdat zij (deels onbetaald) verlof heeft genoten. Verder is van belang dat appellante niet heeft geconcretiseerd op welke onkosten de vergoeding van € 400,- per maand betrekking zou hebben gehad. De beroepsgrond slaagt niet.

Ook het beroep dat appellante heeft gedaan op het evenredigheidsbeginsel slaagt niet. Bij een gebonden bevoegdheid heeft op het niveau van het algemeen verbindend voorschrift al een belangenafweging in algemene zin plaatsgevonden. De uitkomst daarvan is neergelegd in de voorwaarden voor de uitoefening van die bevoegdheid. Daarmee is in beginsel ook de evenredigheid van het besluit gegeven. Het te nemen besluit volgt namelijk uit het wel of niet vervuld zijn van de toepassingsvoorwaarden en het bestuursorgaan hoeft daarbij geen belangenafweging te maken. Toch kunnen er bijzondere omstandigheden zijn die maken dat in een voorliggend geval toepassing van het algemeen verbindend voorschrift (dat geen wet in formele zin is) voor een of meer belanghebbenden zozeer in strijd komt met het evenredigheidsbeginsel dat die toepassing achterwege moet blijven. Dit is het geval als er bijzondere omstandigheden zijn die maken dat toepassing van het algemeen verbindend voorschrift in het voorliggende geval tot een onevenredig nadelige uitkomst leidt, dat wil zeggen: als het besluit in de gegeven omstandigheden zozeer onevenwichtig is dat sprake is van een onevenredig nadeel.² De door appellante gestelde omstandigheden leiden in dit geval niet tot conclusie dat het bestreden besluit voor haar een onevenredig nadeel oplevert. Daarvoor is het volgende van belang.

Zoals de Raad al eerder heeft overwogen, volgt de referteperiode voor de vaststelling van het dagloon dwingend uit artikel 13, eerste lid, van de Wet WIA en artikel 13, eerste lid, van het Dagloonbesluit. Uit deze regeling van de referteperiode volgt dat voor de vaststelling van het welvaartsniveau niet bepalend is het loon dat werd genoten op het moment van intreden van het verzekerde risico, maar het loon dat daadwerkelijk is genoten tijdens de gehele referteperiode (historisch dagloon). Hieraan is inherent dat periodes waarin minder loon is ontvangen tijdens de referteperiode, een negatieve invloed hebben op de hoogte van het dagloon. De besluitgever heeft hiermee rekening gehouden en maakt daarbij geen onderscheid naar de reden waarom in een periode minder loon is ontvangen.³ In het geval van appellante wordt de hoogte van het dagloon veroorzaakt door de omstandigheden dat het loon dat zij tijdens de stageperiode heeft ontvangen aanmerkelijk lager was dan het loon dat zij heeft verdiend bij werkgever 1 en dat zij relatief kort na de indiensttreding bij werkgever 1 ziek is geworden. Dit is een bewust en voorzien gevolg van de systematiek van het historisch dagloon.

Aangezien het Uwv in hoger beroep met bestreden besluit 2 het WIA-dagloon heeft verhoogd, slaagt het hoger beroep. Dit betekent dat de aangevallen uitspraak zal worden vernietigd. Het beroep tegen bestreden besluit 1 wordt gegrond verklaard en bestreden besluit 1 wordt vernietigd. Het beroep tegen bestreden besluit 2 slaagt niet en de Raad zal het beroep tegen bestreden besluit 2 ongegrond verklaren.

• vernietigt de aangevallen uitspraak;

• verklaart het beroep tegen het besluit van 6 september 2024 gegrond en vernietigt dit besluit;

• verklaart het beroep tegen het besluit van 16 juni 2026 ongegrond;

• veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellante tot een bedrag van € 4.203,-;

• bepaalt dat het Uwv het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 194,- aan appellante vergoedt.