ECLI:NL:CRVB:2026:1266

Appellante is werkzaam geweest op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van 18 maart 1997 tot 18 maart 1998 bij [naam nutsbedrijf] ( het Nutsbedrijf ). Op 19 november 1997 is zij uitgevallen voor haar werk als documentair informatieverzorger. Bij besluit van 20 januari 1999 is aan appellante met ingang van 28 november 1998 een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend. Het dagloon is daarbij vastgesteld op fl. 147,89. De hoogte van de uitkering is gebaseerd op het vervolgdagloon, dat is vastgesteld op fl. 120,57.

Appellante heeft op 15 februari 2021 verzocht haar WAO-dagloon te herzien. Bij besluit van 2 maart 2021 heeft het Uwv het verzoek van appellante afgewezen. Bij beslissing op bezwaar van 3 augustus 2021 heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen dit besluit ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 22 april 2024 heeft de rechtbank Limburg het beroep van appellante tegen het besluit van 3 augustus 2021 gegrond verklaard, dit besluit vernietigd en het Uwv opgedragen een nieuw besluit te nemen. De rechtbank heeft daartoe overwogen dat niet is gebleken van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden die tot herziening van het oorspronkelijke toekenningsbesluit van de WAOuitkering zouden moeten leiden. De door appellante als novum overgelegde jaaropgave over 1998 had zij uiterlijk in een bezwaarschrift tegen het toekenningsbesluit kunnen overleggen. Dat heeft zij niet gedaan. De in bezwaar overgelegde Verklaring inkomstenbelasting van de Belastingdienst over 1998, gedateerd op 15 november 1999, mist relevantie, omdat daarin niets meer of anders staat dan in de jaaropgave over 1998. Voor zover het herzieningsverzoek strekte tot herziening voor de toekomst heeft de rechtbank overwogen dat het Uwv niet heeft beoordeeld of wat appellante heeft aangevoerd leidt tot de vaststelling dat het besluit van 20 januari 1999 onjuist is en, als dit het geval is, heeft het Uwv geen belangenafweging gemaakt.

Bij beslissing op bezwaar van 30 mei 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante opnieuw ongegrond verklaard. Aan dit besluit ligt ten grondslag dat uit artikel 7 van de destijds geldende Dagloonregelen WAO blijkt dat als sprake was van een vast loon, het dagloon wordt berekend door het maandloon te vermenigvuldigen met twaalf en te delen door 261. Bovendien gold voor appellante het refertejaar 19 januari 1996 tot en met 18 januari 1997. Omdat de jaaropgave 1998 geen betrekking heeft op dit refertejaar, is deze niet relevant voor de vaststelling van het dagloon.

De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Hiertoe heeft de rechtbank, voor zover nog van belang, overwogen dat het bestreden besluit niet goed was gemotiveerd, omdat hierin voor de vaststelling van het dagloon wordt verwezen naar een refertejaar. Nu niet in geschil is dat appellante destijds een vast loon had, is in dit geval de vast-loonbepaling van artikel 7 van de Dagloonregelen WAO van toepassing, zodat bepalend is het loon dat appellante zou hebben genoten op de eerste WAO-dag. Het Uwv heeft dit in het verweerschrift ook uiteengezet. De rechtbank heeft daarom het motiveringsgebrek met toepassing van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) gepasseerd. Daarbij heeft de rechtbank het Uwv veroordeeld in de proceskosten van appellante in beroep en tot betaling van het griffierecht van appellante in beroep.

Met betrekking tot de herziening voor de toekomst heeft de rechtbank, met een verwijzing naar de uitspaak van de Raad van 4 april 2024, overwogen dat het op grond van vaste rechtspraak aan de verzekerde is om gegevens in te brengen op grond waarvan kan worden vastgesteld dat het destijds vastgestelde dagloon onjuist is en dat de omstandigheid dat door tijdsverloop de situatie niet meer verantwoord is vast te stellen voor risico komt van degene die de late aanvraag of een laat verzoek doet.¹ Blijkens de gedingstukken is de dagloonberekening destijds uitgevoerd op basis van de door de werkgever van appellante bij haar aanvraag (werkgeversgedeelte) verstrekte gegevens, waarbij rekening is gehouden met de vakantietoeslag en de eindejaarsuitkering. Met betrekking tot de jaaropgave 1998 heeft de rechtbank overwogen dat deze betrekking heeft op het gehele jaar 1998 terwijl haar WAOuitkering is aangevangen op 28 november 1998 en haar dienstbetrekking is geëindigd op 17 maart 1998. Het Uwv heeft zich volgens de rechtbank terecht op het standpunt gesteld dat onduidelijk is wat er na 17 maart 1998 (precies) is verloond en dat in de jaaropgave loon zou kunnen zitten dat na 28 november 1998, de ingangsdatum van de WAO-uitkering, is verloond. De door appellante ter zitting overgelegde cao-bepalingen² maken dit niet anders. Dit betekent dat appellante met deze jaaropgave niet heeft aangetoond dat het Uwv het dagloon onjuist zou hebben berekend. Op grond van de rechtspraak blijft de omstandigheid dat door tijdsverloop de situatie niet meer verantwoord is vast te stellen voor risico van appellante.

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat voor de vaststelling van het dagloon gekeken moet worden naar het loonpeil op de dag van ingang van de WAO, 28 november 1998. Haar loon over 1998 bedroeg fl. 41.008. Appellante heeft aangevoerd dat haar eerste arbeidsongeschiktheidsdag 19 november 1997 was en dat zij op grond van de van toepassing zijnde cao recht had op 52 weken doorbetaling van haar salaris. Dit betekent dat de loonbetaling per 19 november 1998 is gestopt. Appellante had een vast loon en het loon op de jaaropgave van 1998 moet worden toegerekend aan tien maanden en 19 dagen (236,5 dagen). Gelet op het door appellante ontvangen loon (fl. 41.008,08) komt dit neer op een bedrag van fl. 173,395 per dag. Per maand dus een bedrag van fl. 3.771,35 (21,75 x fl. 173,395). Op grond van de jaaropgave en de cao kan volgens appellante daarom worden vastgesteld wat het loonpeil was. Het verschil met het door het Uwv vastgestelde bedrag bedraagt ruim fl. 550,- per maand, welk verschil ook doorwerkt in de hoogte van haar invaliditeitspensioen. Volgens appellante heeft de rechtbank onvoldoende gemotiveerd waarom het Uwv kan worden gevolgd in zijn standpunt dat onduidelijk is wat er na 17 maart 1998 (precies) is verloond. Appellante heeft ter onderbouwing van haar standpunt kort voor de zitting nog twee verklaringen ingebracht, een van [naam 1] , voormalig financieel manager bij het Nutsbedrijf , en een van [naam 2] , voormalig Manager Algemene en Personele Zaken van het Nutsbedrijf .

4. Het Uwv heeft gevraagd om de aangevallen uitspraak te bevestigen. Het Uwv heeft benadrukt dat voor de berekening van het dagloon moet worden uitgegaan van het loon dat appellante zou hebben genoten op 28 november 1998, wat appellante niet heeft betwist. De door appellante gehanteerde berekening kan dan ook niet als uitgangspunt gelden, omdat deze berekening niet uitgaat van het loon zoals dat genoten werd op 28 november 1998. Volgens het Uwv is niet gebleken dat de berekening van het dagloon niet juist is. Het Uwv is daarbij uitgegaan van het loon dat door de werkgever is opgegeven. Het door de werkgever opgegeven bedrag is vermeld op de aanvraag WAO-uitkering (versie voor de werkgever) van 28 september 1998. Ook uit de basisgegevens berekening dagloon van 17 juni 1999 blijkt dat het Uwv de opgave van de werkgever heeft gevolgd en tot de juiste berekening van het dagloon is gekomen.

Op grond van artikel 8:58, eerste lid, van de Awb kunnen partijen tot tien dagen voor de zitting nadere stukken indienen. Appellante heeft in hoger beroep verklaringen overgelegd van [naam 1] respectievelijk [naam 2] . De eerste verklaring van [naam 1] is binnen de termijn van artikel 8:58, eerste lid, van de Awb ingediend. Dit geldt niet voor de tweede verklaring van [naam 1] en de verklaring van [naam 2] . De Raad heeft ter zitting de tweede verklaring van [naam 1] en de verklaring van [naam 2] vanwege strijd met de goede procesorde buiten beschouwing gelaten, omdat deze niet tijdig zijn ingediend. In dit verband acht de Raad van belang dat appellante op geen enkel moment heeft gemeld dat zij nog van plan was nadere informatie in te brengen. In de toelichting van appellante dat zij al geruime tijd op zoek was naar oud-collega’s die nog iets zouden kunnen verklaren, maar er niet eerder aan had gedacht om via LinkedIn te zoeken, ziet de Raad geen aanleiding voor een ander oordeel.

Als sprake is van een aanvraag waarbij voor de toekomst wordt verzocht om terug te komen van een eerder besluit, dan moet de aanvrager feiten of omstandigheden vermelden die aanleiding (kunnen) geven tot een ander, voor de aanvrager gunstiger, besluit dan het besluit waarvan herziening wordt gevraagd. Hierbij zijn met name feiten en omstandigheden relevant die – ten minste ook – zien op de voor het oorspronkelijke besluit geldende beoordelingsdatum. De aanvraag moet deugdelijk en toereikend worden onderbouwd en, voor zover mogelijk, worden voorzien van relevant bewijs. Een enkele herhaling van feiten en omstandigheden die bij de beoordeling van de eerdere aanvraag zijn betrokken zal doorgaans niet voldoende zijn om van het Uwv te verlangen om te onderzoeken of er bij het oorspronkelijke besluit ten onrechte niets of te weinig is toegekend. Indien de onjuistheid van het besluit door het Uwv wordt vastgesteld, is het Uwv gehouden een belangenafweging te maken. Daarbij moet rekening worden gehouden met relevante wijzigingen die zich na het oorspronkelijke besluit, tot aan de besluitvorming naar aanleiding van de nieuwe aanvraag, hebben voorgedaan. Voor geschillen waarin ook belangen van derden een rol spelen, bijvoorbeeld wanneer een uitkering op een werkgever wordt verhaald of deze anderszins nadelige financiële gevolgen ondervindt, moeten ook die belangen bij de afweging worden betrokken.³

De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de aan dit oordeel ten grondslag liggende overwegingen. Uit artikel 7, eerste en tweede lid, van de Dagloonregelen WAO, zoals dat artikel destijds luidde, volgt dat het dagloon wordt vastgesteld op 1/261 van het 12-voud van het maandloon, indien het loon uitsluitend bestond uit een vast bedrag. Uit artikel 8 van de Dagloonregelen WAO volgt verder dat het loon wordt herzien als het loonpeil in het beroep van de uitkeringsgerechtigde op de dag van ingang van de arbeidsongeschiktheidsuitkering afwijkt van het loonpeil dat medebepalend was voor het loon zoals vastgesteld op grond van artikel 7 van de Dagloonregelen WAO.

Het Uwv is dan ook terecht uitgegaan van de opgave van het loon door het Nutsbedrijf op het werkgeversformulier. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank dat het Uwv zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat onduidelijk is wat er na het einde van het dienstverband per 17 maart 1998 precies is verloond en dat in de jaaropgave ook loonbestanddelen zouden kunnen zitten die na 28 november 1998 zijn verloond.⁴ Op de jaaropgave is enkel een ongespecificeerd totaalbedrag vermeld en er zijn geen onderliggende stukken waaruit blijkt hoe dit bedrag is samengesteld.

Anders dan appellante lijkt te veronderstellen is het – nu het hier gaat om een verzoek om herziening van een in rechte komen vast te staan dagloon – niet aan het Uwv om aan te tonen dat de dagloonvaststelling in 1998 juist is geweest, maar aan appellante om te onderbouwen dat de dagloonvaststelling niet in overeenstemming is geweest met de Dagloonregelen WAO. De enkele stelling dat het dagloon mogelijk niet juist is vastgesteld onder verwijzing naar de jaaropgave 1998, de Verklaring inkomstenbelasting van de Belastingdienst en de cao-bepalingen is daartoe onvoldoende. Op basis van die stukken kan niet worden vastgesteld dat de eerdere dagloonvaststelling onjuist is geweest. Bovendien kan – zoals het Uwv ter zitting heeft toegelicht – ook op basis van genoemde stukken geen deugdelijke dagloonberekening worden vastgesteld, omdat de benodigde informatie over de inkomensbestanddelen ontbreekt.

Zoals de rechtbank heeft overwogen blijft op grond van de rechtspraak de omstandigheid dat door tijdsverloop de situatie niet meer verantwoord is vast te stellen voor risico van degene die de late aanvraag of een laat verzoek doet.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd, voor zover aangevochten. Dit betekent dat weigering om het dagloon te wijzigen in stand blijft.